Le pont Mirabeau

Le Pont Mirabeau. Poème de Guillaume Apollinaire.

Sous le pont Mirabeau coule la Seine
Et nos amours
Faut-il qu’il m’en souvienne
La joie venait toujours après la peine

Lettre-poème, Ερωτική Επιστολή, Apollinaire en grec..

Μήλο μου απαγορευμένο

Σε ποθητό παράδεισο

Άνθος μου πικραμένο

Σε βάζο ευτυχισμένο με

Χειμωνιάτικα ροδοπέταλα

Ω ξανθή Θεά-Παναγιά

Που χαίρεσαι τις ακτίνες

Του ήλιου σαν βασιλοκόρη

Η κόμη σου ξεχύνεται

απ' τους ώμους σου

σαν καταρράκτης

Εσένα θέλω να υμνήσω

Κέρδισες την καρδιά μου

Ως ζώδιο Παρθένου

Γλυκιά προσευχή

θέλω να σου χαρίσω

Καθώς σε συλλογίζομαι

Και τρελά σ' αγαπώ

Όσο κανένας άλλος..

Και..

Ταπεινά σου προσφέρω

τη φλόγα της αγάπης

Στο ξάστερο ουρανό..

Για την ελεύθερη απόδοση 

στα ελληνικά Χρ. Ρουμ. 

15/2/2022

 

Apollinaire, Το μήλο, ερωτική επιστολή

 Lettre-poème

Ερωτική Επιστολή

Apollinaire

Μήλο μου απαγορευμένο

Σε ποθημένο παράδεισο

Άνθος μου μαραζωμένο

Σε βάζο ευτυχισμένο

Με χειμωνιάτικα ροδοπέταλα

Ω ξανθή μέλισσα

Που χαίρεσαι τις ακτίνες

Του ήλιου σαν βασιλοκόρη

Η κόμη σου χύνεται 

απ' τους ώμους σου

σαν καταρράκτης

Εσένα θέλω να τιμήσω.

Κέρδισες την καρδιά μου

Ως ζώδιο Παρθένου

Γλυκιά προσευχή 

θέλω να σου χαρίσω

Καθώς σε συλλογίζομαι

Και τρελά σ' αγαπώ

Όσο κανένας άλλος..

Και..

Ταπεινά σου προσφέρω

τη φλόγα της αγάπης

Στο ξάστερο ουρανό..

Για την ελεύθερη απόδοση 

στα ελληνικά Χρ. Ρουμ. 

15/2/2022

Bleuet d' Apollinaire. το μελανί κρινάκι του Apollinaire

 

 

ΤΟ ΚΡΙΝΑΚΙ το μελανί

Αντιπολεμικό ποίημα του Apollinaire (1916)

Ελεύθερη απόδοση στα Ελληνικά  από  ΧρίστοΡ

-ο-

Ω! παλικάρι των είκοσι Μαγιών

εν μέσω άσπλαχνων  σφαιρών 
στήθος με στήθος πολεμών!
-ο-

Ω! μάρτυρα συντρόφων νεκρών

και θανάτων εκατό πολλών 
Ω! αχόρταγη ζωή

μνήμη αθάνατη Αγόρι Σου πρέπει θαλερή!

 -ο-

Ω! ατρόμητο Αγόρι η ώρα είναι δεκαεπτά

και δεν σε νοιάζει αν κείτεσαι

σε παράδεισο ή κόλαση τραχειά 

Παρά μόνο μήνυμα να στείλεις μελανί

πως τον θάνατο μηδέ τρομάζεις

γιατί είναι πιο γλυκός απ' την πεζή ζωή.

ΧΡ

-ο-

BLEUET

Jeune homme de vingt ans

Qui a vu des choses si affreuses

Que penses-tu des hommes de ton enfance

Tu connais la bravoure et la ruse

Tu as vu la mort en face plus de cent fois 

tu ne sais pas ce que c'est que la vie

Transmets ton intrépidité

A ceux qui viendront après toi

Jeune homme

Tu es joyeux ta mémoire est ensanglantée

Ton âme est rouge aussi

De joie

Tu as absorbé la vie de ceux qui sont morts près de toi

Tu as de la décision

Il est 17 heures et tu saurais

Mourir

Sinon mieux que tes aînés

Du moins plus pieusement

Car tu connais mieux la mort que la vie

Ô douceur d'autrefois

Lenteur immémoriale

Bleuet a été écrit en 1916 par Guillaume Apollinaire 

Γράμμα από το μέτωπο

XXXVIII (Poèmes a Lou του Guillaume Apollinaire)

(Σε ελεύθερη ομοιοκαταληκτική μεταφραστική απόδοση)

Γράμμα από το μέτωπο

Κυριακή στα χαρακώματα

Γέλια ανέκδοτα και χώματα

Των στρατιωτών καμώματα

Κυκλάμινα κι' αρώματα !

Άρθρο δεν έχει η κραυγή τους

Για βότανο θέλει η θύμησή τους

Τα όμορφά σου μαύρα μάτια

Να φωλιάσουν στη ψυχή τους

Λου μου

Τη φωτό σου κοιτάζω και παραμιλώ

Το δικαίωμα αυτό έχω ο χρόνος και γω

Και καθώς στη νύχτα η οβίδα σφυρίζει

Μια μυρτιά με δάφνη τη ψυχή σου στολίζει !

Των δασών τα πράσινα μύρτα

Δώρο στα κάνω και από κάτω κρύφτα

Απ' της καρδιάς σου τα φύλα τα πλατιά

Ορκίζομαι τ' αγαπώ πραγματικά

Ω Λου μου πότε θα σε δώ ? Το Παρισάκι δεν ξεχνώ !

Με της κρήνης του Λουξεμβούργου το μαγικό νερό,

Με τις βιολέττες και του Σαιν Ζερμαίν το Πύργο το ψηλό !

Αχ Παρίσι μου χλωμό με το κομψό σου γυναικείο πληθυσμό !

Λου μου Λου μου και πάλι από δώ
 σου λέω σε λατρεύω σ' αγαπώ !
Χρήστος Ρουμελιώτης

Αθήνα Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2008

Le bon sommeil

Le bon sommeil

Αχ τι ωραία που κοιμάται μην την ξυπνάτε

Τα χείλη της κατακόκκινα

Σαν τον ήλιο που ανατέλει

Και δειλά στη κάμαρα εισδύει

Κάνει ζέση

Τα χείλη της είναι μισάνοιχτα

Και τα μάτια της κλειστά

Το πρόσωπο της ήρεμο: ονειρεύεται απαλά !

Όνειρα όμορφα, γλυκά

Μα πολύ γλυκά

Θυμάμαι που ονειρευόμουνα, οτι ζούσα

Κάτω από μια μεγάλη μηλιά καρποφορούσα

Μέρες γλυκές και νύχτες μη φεγγοβολούσες

Και ο καιρός περνούσε και σ(υ)ιγοτραγουδούσες

Καθώς μελαχρινά κορίτσια

Μάζευαν τα μήλα της μηλιάς

Και της άγριας κορομηλιάς

Τα χείλη της ροδοπέταλα

Σαν δύο πυρομένα μέταλλα

Σήμερα το δωμάτιό της είναι πολύ ζεστό...

Και τα πουλιά κελαηδούν ένα σκοπό... γλυκό

Και οι άνδρες παν για δουλειά... στο αγρό

Τικ τακ τικ τακ

Στα νύχια των ποδιών μου πατώ

Και δεν την ανησυχώ

Ω καρδιά μου συντρόφισσα στη λύπη και τη χαρά

Δεν πειράζει που δεν με αγαπά.

Ω καρδιά μου αμαρτία μου βαριά

Ν'α αγαπήσω κόρη με ξανθά μαλλιά

Αχ τι ωραία που κοιμάται

Μην την εξυπνάτε

Ω καρδιά μου κράτα το θυμό σου

Να την βάλεις στο όνειρό σου

Νιώθω γυμνός σα δένδρο στο χιονιά

Που σκόρπισαν τα φύλλα του στο άχαρο βοριά

Κλαίω και ονειρεύομαι δυο μαγουλάκια ροδαλά

Και τα βουνά ρωτώ που θα τα ξαναβρώ.

Χρήστος Ρουμελιώτης / Christos Roumeliotis

Athenes Mardi 7, Avrril, 2009

Ελεύθερη απόδοση του «Le bon sommeil»

του Apollinaire από το έργο του : «Le guetteur mélancolique» Εικόνα : Σάμιος

L' amour

L' amour

L'anneau se met a l'annulaire

Apres le baiser des aveux

Ce que nos lèvres murmurèrent

Est dans l'anneau des annulaires

Mets des roses dans tes cheveux

Το δακτυλίδι που φοράς

Είναι γεμάτο αγάπης φιλιά

Φιλιά που τα χείλια μου αφήκαν

Σαν ρόδα πάνω σου, στα μαλλιά

Σαν χάδι μέσα σου, στη καρδιά παντοτινά

Αθήνα, Χρίστος Ρουμελιώτης 14/2/2009

Ελεύθερη απόδοση από τη συλλογή

le guetteur mélancolique του Απολλιναίρ

Marei

Marei

Πες μου είν αλήθεια ο,τι μ' αγαπάς;

Κάθε βράδυ τα' στέρια κοιτάς

Μήπως άλλη ευτυχία αναζητάς;

Υπάρχει ελπίς για μας;

Πες μου λοιπόν αγάπη μου μ' αγαπάς;

Γιατί αν είν' αλήθεια, θα το φωνάξω θα το πω

Ο κόσμος να μάθει πως με τραγούδι θλιβερό

Την ψυχή σου ν' αγγίξω προσπαθώ!

Ω μα belle Marei ως Ευρυδίκη σ' αγαπώ

Μαινάδες κομμάτιασαν τον Ορφέα τον αοιδό

Άκου της λύρας του τ' αναφιλητά

Στου πελάου τα κύματα μαύρα τα πανιά !

Αγάπη μου μαζί δρόμους στενούς θα διαβούμε

Αυτούς που μόνο πτηνά από πάνω μπορούν να δούνε

Και στους ουρανούς πουλιά σαν θα πετούμε

Με μύρτιλα και με... όνειρα μαζί θα ζούμε!

Αλλά όχι όχι έχω κάτι πιο χειροπιαστό

Φουντούκια μ' έδωσε σκιουράκι συμπαθητικό

Με τα δόντια μου, ένα ένα τα σπάζω, δεν μιλώ

Δώρο στα κάνω μ' αντάλλαγμα φιλί γλυκό !

Και ρείκια ρείκια βλέπω στο δρόμο μας μωβιά

Ελπίδα όμως φέρνουν ρείκια ρείκια μόνο λευκά !

Και πρέπει αγάπη μου στη μανούλα σου να γυρίσεις

Και πριν πέσει το σκοτάδι για πάντα να μ' αφήσεις !

Christos Roumeliotis

Πολύ ελεύθερη απόδοση του Marei του Apollinaire

Από το έργο του «Le Guetteur melancolique»

Louise de Coligny-Châtillon

 Louise de Coligny-Châtillon

Απίστευτο, καταπληκτικό συναντήσαμε (*) τον Γιάννη Σκαρίμπα (1893-1984) λίγο πριν το έβγα του πολέμου του 1918 μαζί με τους «πυροβολητές του Απολλιναίρ» ως εθελοντή περιπολάρχη της «Ζ» στα χαρακώματα του Μακεδονικού να μάχεται και ανάμεσα στα κακαρίσματα των πολυβόλων «να κρατάει αβέρτα κατά τις εμπνεύσεις της στιγμής, σημειώσεις για τον ανώφελο θάνατο αυτών που έφτασε γρήγορα και ακύρωσε το μετάλλιο... «εξαίρετων πράξεων» - φόνου, τις εμπειρίες του από μια τραγωδία τις εντυπώσεις απ' την κομμένη φωτεινή αλυσίδα χιλιάδων σβυσμένων ονείρων» Και σαν τον ρώταγαν τι έγραφε έλεγε ότι έγραφε ραβασάκια στη Αγλαΐα του ! Ίσως ... Οι Τεύτονες νικήθηκαν ο Απολλιναίρ (1880-1918) δεν πρόλαβε να χαρεί τη νίκη ο Σκαρίμπας δεν γνωρίζουμε (;) αν τότε τον ...γνώριζε...

LIX

C'est la réalité des photos qui sont sur mon cœur que je veux. Celle réalité seule elle et rien d'autre. Mon cœur le répète sans cesse comme une bouse d'orateur et le redit a chaque battement. Toutes les autres images du monde sont fausses. Elles n' ont pas d' autre apparence que celle des fantômes. Le monde singulier qui m'entoure métallique végétal souterrain. O vie aspire le soleil matinal. Cet univers singulièrement orne d'artifices. N'est-ce point quelque œuvre de sorcellerie comme on pouvait l'étudier autrefois a Tolède ou fut l'école diabolique la plus illustre. Et moi j'ai sur moi un univers plus précis plus certain fait à ton image.

Ότι η καρδιά μου κρύβει μέσα της για σένα είναι μια εικόνα μια αλήθεια.

Αυτή υπάρχει για μένα και μόνο αυτή.

Η καρδιά μου σε κάθε κτύπο της το λαλεί έτσι όπως ένας τελάλης.

Όλες οι άλλες εικόνες του κόσμου για μένα είναι ψεύτικες, φανταστικές.

Ο κόσμος γύρω μου φαίνεται τόσο μονότονος, ψυχρός, υποχθόνιος.

Ω ζωή απόλαυσε την ομορφιά του πρωϊνού ήλιου.

Αυτό το σύμπαντο είναι πολύ τυχερό που δέχεται ως διακόσμημα την ευεργεσία του !

Ω ναι σίγουρα κάποια μαγεία πλανιέται πάνω του.

Η ίδια ίσως με κείνη που απέδιδε το σχολείο του Τολέδο !

Και γω τώρα ζω σε ένα κόσμο πιο χειροπιαστό πιο βέβαιο όμοιο με την εικόνα σου !

LXX

Lorsque deux nobles cœurs se sont vraiment aimes

Leur amour est plus fort que la mort elle-même.

Cueillons les souvenirs que nous avons semés

Et l'absence après tout est rien lorsque l' on s' aime

Δυό καρδιές δυό καρδιές που αγαπιούνται

Η αγάπη τους είναι πιο δυνατή και από το θάνατο

Ας δρέψουμε τους καρπούς των σπόρων που σπείραμε

Και δεν πειράζει που δεν βλεπόμαστε εφ' όσον αγαπιόμαστε...

Εδώ λοιπόν παίρνει τέλος μια βαθιά ερωτική αλληλογραφία του Απολλιναίρ με τη Louise de Coligny-Châtillon ή Lou κατ' αυτόν μια εξαίσια ύπαρξη από την Nice (Νίκαια) που η καρδιά του επέλεξε ν' αγαπήσει λίγο πριν αναχωρήσει για το πόλεμο 1914-1918 ως εθελοντής ! (*) Στη βιογραφία του από τον Γιώργο Παπαστάμο

Όνειρα ...ηλίου

Όνειρα ...ηλίου

Έγειρα στον ήλιο

Και αποκοιμήθηκα

Είναι Δευτέρα

Λου σ' αγαπώ

Και στο ξαναλέει

Το ποιματάκι αυτό

Πόσο σ' αγαπώ

Λου Λουλάκι

Αχ πως με κοιτάζει

Αυτό το μικρό λυκάκι

Θέλει θέλει νάρθει

Και να δεί

Πως τρέχει

το μολύβι

Πάνω στο χαρτί

Το μολύβι που

Μιαν ηλιαχτίδα

ζηλεύει

Που τη Λου

χαιδεύει...

Λου Λουλάκι

Πριν σ' αφήσω

Σου στέλνω

ένα φιλάκι...

Αηδόνι

Αηδόνι

Σ' ένα αηδόνι κάνει έκκληση ο Απολ-λιναίρ εν μέσω φωτιάς μεσο-πολέμου; και χρωστικής λαύρας ηλίου [ηλιοβασίλεμα] να στείλει μια ωδή στην αγαπημένη του. Βρισκόμαστε στην XL αστείρευτη προσπάθεια του ν' αντλεί από τη φύση το πάθος του για τη ζωή μέσα από το πρόσωπο της ΛΟΥ....
Αηδόνι βαθειά ερωτευμένο
Άγνωστο που είναι καθισμένο
Ταίρι έχει και νταλκά
Και για αυτό τραγουδά
Όσο γίνεται πιο μελωδικά
Αχ αηδόνι μου γλυκό
Σ' ακούω ζηλεύω και πάω να τρελαθώ
Και καθώς ο ήλιος κυλά στεφανωμένος
Μια ωδούλα θέλω πριν πέσει να ψάλεις ο καημένος
Για τη ΛΟΥ μου έτσι που'μαι αποκαμωμένος...
Για τη πολυάκριβη μικρούλα μου
Που είναι η ΛΟΥ ΛΟΥ η ma chère καρδούλα μου

Για την ελεύθερη απόδοση Χρίστος Ρουμελιώτης
Αθήνα, Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2009

Lettre a Lou XXΧVΙ

Lettre a Lou XXΧVΙ

Συνεχίζουμε το ταξιδάκι με τον Απολλιναίρ μέσα από τα γράμματα του [36] και είμαστε στη άκρη μιας ενότητας της Λου σχεδόν στη μέση του μικρού τόμου... Ανυπομονούμε βέβαια να περάσουμε στα Οινοπνευματώδη... «Alcools» όπου ποιος ξέρει τι μας περιμένει ! Η ιδιαιτερότητα στη παρακάτω υπέρ-φραστική προσπάθεια είναι η πρόκληση της ομοιοκαταληξίας ! Για να δούμε τι θα καταφέρουμε !

Πολυαγαπημένο μου Λου-λάκι

Aς πάρουμε τη ζωή σαν ένα θεατράκι

Ζώντας αγαπημένοι

Μ' ένα μυστήριο

Και οι διό τυλιγμένοι !

Ας πάμε μακριά

Πετώντας σαν αποδημητικά

Γεμάτοι ευτυχία

Σε ουρανούς εν αιθρία

Ω θεέ μου σαν σε Αριστοφάνη κωμω-δία !

Τα χέρια μου καθαρά

Αλλά η καρδιά βαριά

Θα σε συλλογιέμαι

Και μες στην αγκαλιά σου

Θ' αποκοιμιέμαι...

Ωραία ψέματα

Και αληθοφανή ονείρατα

Θα σε κρατούνε μαγεμένη

Νυχθημερόν - καθηλωμένη

Στο έπακρον εκστασιασμένη !

Ωριμα μυαλά

Ω Δαίμονα δεν τα' αντέχω πια

Ω αγνή αθωότητα

Που αστράπτεις ωραιότητα

Μες στου χλωμού καλοκαιριού την θερμότητα !

Και τρελαίνομαι καλή μου

Ποιος θα σε κερδίσει ευ-μορφή μου

Αλλά με τρόπο καλλιτεχνικό

Που καλά ξέρω μόνο ΓΩ

Από το παλιό εκείνο τον καιρό !

Και ολόφωτα άρματα

Πες ουράνια θαύματα

Θα σε οδηγούν σε ατελείωτους

Παραδείσους

Τους πιο ευλογημένους...

Και σου ορκίζομαι «μα το Δία»

Πως θα ζήσουμε μαζί την απόλυτη ευτυχία

Χωρίς χαζές δεσμεύσεις

Και πολλές πολλές υποσχέσεις

Που χαλούν των εραστών τις σχέσεις !

Και όπως οι άγγελοι αγνοί

Θα εξυμνούμε κάτω στη γή

Την θεϊκή σου ομορφιά

Με όλη μας τη καρδιά

Αληθινά !

Γλυκός αχ γλυκός που είναι ο πόνος

Απόψε σ' αγαπώ και είμαι μόνος

Καρδούλα μου ο χειμώνας μπαίνει

Κόλαση διαβολο-σταλμένη

Σίδερο και φωτιά φουντωμένη !

Η πληγή μου ακατάσχετα αιμορραγεί

Ο λόγος μου ασταμάτητα απαιτεί

Τα αισθήματα μου να είναι αληθινά

Και να γράφονται με λόγια απλά

Όπως λέμε Ο μ ο ρ φ ι ά !

Χρήστος Ρουμελιώτης

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2008

Πορτοκάλια

Lettre a Lou XXXIV

(Συνέχεια του ταξιδιού στα ερωτικά γράμματα του Απολλ-ιναίρ)

Λου

Σήμερα μου ήρθε στο νου

Το καλαθάκι με τα πορτο-κάλια

Ήσανε πολύ όμορφα. Σαν τον έρωτά μας

Μοιάζανε αγγελικά δεν θέλησα να τα΄γγίξω...

Περνάνε οι μέρες. Τα έχω ακόμα απείραχτα

Θάθελα να πίναμε μαζί το ζουμάκι τους

Γιατί μου το έχεις τάξει. Πως θαρχόσουνα στη Νιμ...

Μαραίνονται τα φύλλα... τρέμει το φυλλο-κάρδι μου !

Ένα πορτο-καλάκι. Γλυκό πορτοκαλάκι

Μαραζώνει. Με παρακάλεσε να μην το πειράξω.

Του το υποσχέθηκα. Δεν θα το ξεχάσω.

Το γλυκό πορτο-καλάκι μέσα απ' το καλα-θάκι !

Και καθώς, οι οβίδες γύρω μου σφυρίζουν

Απολαμβάνω το νόστιμο το πορτο-καλάκι

Γιατί είναι η αγάπη μου, η ρίμα μου από την Νίμ

Γιατί είναι ο ήλιος μου, ο ερωτάς μου το μικρό πορτο-καλάκι....

Αλήθεια μήπως οι αναμνήσεις δεν μοιάζουν με ωραία φρούτα

Που μας παρακαλούν να μην τα πειράξουμε;

Πως μπορώ να ξεχάσω την φτωχή μου αγάπη από την Νίμ;

Πως μπορώ να αφήσω το άρωμά τους (της) να μην με κατακλύζει;

Λου, μη ξεχνάς το μικρό μικρό πορτο-καλάκι

Το τόσο γλυκό όσο και ένα φτωχό της Νιμ κοριτσάκι

Το τόσο γλυκό όσο και ο ερωτάς μας εκείνο τον καιρό

Αχ γλυκό - πικρό πορτο-καλάκι μου πόσο σ' αγαπώ !

Χρήστος Ρουμελιώτης

Αθήνα, Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2008

Lettre a Lou XXV

Lettre a Lou XXV

Λού μου εδώ που βρίσκομαι τα άστρα κοιτώ

Συντροφιά μου το βλέμμα σου το τρεμουλιαστό

Αγκαλιά το κορμί σου και τον ουρανό κρατώ

Φτωχό φανταράκι που πας με τέτοιο ...ριζικό;

Την αγάπη ψάχνω να βρω στης απουσίας το καιρό

Παραμύθι αληθινό να μου πει, τη θερμο-παρακαλώ

Πως να πάψω ν' υποφέρω γιατί άλλο δεν μπορώ

Μαρτύριο οι ώρες δεν έχουν τελειωμό

Σαν η νύχτα ρίχνει δίχτυ με σκοτάδι και πόνο σφιχτό !

Παραμύθι(*):

Η Αγάπη μια φορά και ένα καιρό είχε μια άσπονδη φίλη που τη λέγανε .... Απουσία

Και μια μέρα πικράθηκε μαζί της. Αιτία στάθηκε ο Αγαπημένος της Αγάπης που η Απουσία τον ξεμάκραινε ! Η Αγάπη στην αρχή έκανε υπομονή αλλά όσο περνούσε ο καιρός δεν άντεχε την πίκρα της απουσίας του Αγαπημένου της και παρακάλεσε την Απουσία να κάνει κάτι. Η τελευταία την λυπήθηκε και πρότεινε στον Αγαπημένο να της γράφει γραμματάκια ως απόδειξη της πίστης του προς αυτήν...

Ενθύμιο :

Ζω για να σε Θυμάμαι. Ω Αγάπη

Της θύμησης ζωντανή παρηγόρια

Ο δρόμος της ζωής όλο στενο-χώρια

Σαν η νύχτα η αργο-περπατούσα

Θέλει να μας κρατάει χώρια !

Ο απ-ελευθερωμένος από τα όπλα από-λινέρ...

(*)(Το ΧΧV είναι ελεύθερη απόδοση του πραγματικού και το παραμυθάκι ένθετη προσθεσούλα του γράφοντος)

Lettre a Lou XXIII

Lettre a Lou XXIIΙ

(Συνέχεια του ταξιδιού στις αγάπες του Απολλιναίρ!)

Γλυκιά μου αγάπη.

Τέσσερις μέρες δίχως γράμμα

Κόκκινα μάτια από κλάμα

Η μέρα δεν έχει νόημα, ο ήλιος θολός

Στη πύλη (ο) φαντάρος βουβός !

Τι άραγε να συμβαίνει;

Γράμμα μήπως, υπόσχεση ξεχασμένη;

Ρίξε λοιπόν κατά δώ μια «οβίδα» σε παρακαλώ

Με γέμιση το γέλιο σου για να χαμογελώ !

Οχτώ φορές ο ταχυδρόμος τόπε

Ντεζολέ *μεσιέ - ντεζολέ μεσιέ...

Δεν έχετε κουριέ** - δεν έχετε κουριέ...

Μαύρη μαυρίλα τώρα, παρέα με σκυλιά !

Ο μαύρος τώρα ο ωραίος σκύλος

Που γνωρίσαμε μαζί, ο μόνος φίλος.

Χάδια μου γυρεύει ως ανταλλαγή

Για να μου φέρνει λέει, τη θύμησή σου τη καλή!

Χωρίς τα νέα σου, η ζωή μου μαύρη απελπισιά

Μόνο ένα γράμμα σου θα διαλύσει τη καταχνιά

Που πλακώνει την ψυχή μου, καθημερινά

Αχ φιλή-ματα και δάκρυα για σένα είναι καυτά!

Χρήστος Ρουμελιώτης

Αθήνα 11/5/2008

(*) λυπούμαι

(**) γράμμα/ταχυδρομείο

Lettre a Lou XV

 

Lettre a Lou XV

Η τρομπέτα ηχεί ξανά και ξανά

Σημαίνει την παύση του πυρός

Ω φτωχή μου καρδιά !

Πόσο ποθείς μια ματιά

από τα' όμορφά της μάτια !

Και η ώρα είναι δέκα και όλα σιωπούν

Το στρατόπεδο ροχαλίζει

Ο βοριάς σφυρίζει.

Μια λατέρνα στο φεγγαράκι γλυκό τραγούδι ψιθυρίζει.

Και ένας σκύλος το θάνατο φοβερίζει !

Το σκοτάδι γίνεται κερί

Οι ώρες λιώνουν αργά - αργά

Και συ τι κάνεις ομορφούλα εκεί

Ενόσω ο εραστής σου ξαγρυπνεί

Και την ερωμένη του αναπολεί;

Στον ουρανό σε ψάχνω

μικρή μου πριγκηπέσα.

Σα δίδυμα αστεράκια τα ριζικά μας είναι γρα(δε)μμένα.

Ω όμορφε Ουρανέ

Με τον απέραντο αστερο-βολώνα σου!

Ο Μπούζ και η Ρουθ του Ουγγό !

Δρόμοι χωρίς τέλος στον ουρανό !

Γράφει ο Μπαλαό...

Δεν πρόλαβα ψυχή μου να χαρώ

Παρά μόνο την αρχή...

Ένας κόκορας κοκο-κοκό

Τ' άλογα μας χλιμιντρίζουν

Από τη Νίκαια απαντάει η ηχώ

Πολλές αγάπες περιστοιχίζουν

Τη μικρή μου Λου από τη Κο

Μια βελούδινη τρυφεράδα

Βασιλεύει στην ατμόσφαιρα

Στο κρεβάτι μου σα να με χαϊδεύει

Το χέρι σου. Το βλέμμα σου

Η ανάσα σου όλα δω γύρω...

Η νύχτα κυλά ήσυχα

Επί τέλους θα κοιμηθώ ήρεμος.

Τα ματάκια σου φύλακάς μου

Ομορφούλα μου. Και λάμπουν

σαν άστρα στο στερέωμα !

Χρήστος Ρουμελιώτης

Αθήνα 18 Απριλίου 2008

(Ταξείδι με τον Απολιναίρ)

Lettre a Lou XIII

Lettre a Lou XIIΙ

(Apoll-in-aire en grecque)

Οι στρατιώτες υπο-χωρούν σιγά-σιγά

Μες στη ταραγμένη νύχτα της πόλης

Άκου πως χτυπά η ερωτευμένη μου καρδιά

Αυτή η καρδιά η τόσο ακριβή

Να γιατί σ' αγαπώ τόσο πολύ !

Σ' αγαπώ χωρίς τέλος γλυκιά μου

Εσύ είσαι το νόημα της ζωής μου

Είσαι η μόνη χαρά μου

Καθότι η Αγάπη είναι το πάθος μου

Ο ήλιος μου και όλη η ζωή μου !

Άκου πως χτυπά η καρδούλα μου

Λες και περνά μεραρχία πυροβολικού

Άκου τον γενναίο Πυροβολητή

Για σένα παίρνει θέση δωρητή

Καρδιάς στη μικρή μου αδελφή !

Αδελφούλα μου σε κρατώ σφιχτά

Σου ανήκω Μου ανήκεις

Μαζί θα πορευτούμε

Μίλα μου για τα μικρά κι' ασήμαντα

Που εμψυχώνουν όποιον τα' ακούει !

Ένα τραμ διέρχεται με ταχύτητα

Τρυπάει τη νύχτα, τη γυάλινη νύχτα

Εκεί που στρατοπεδεύει η καρδιά μου

Τα όμορφά σου μάτια λάμπουν στο σκοτάδι

Άκου της ερωτευμένης μου καρδιάς το χτυποκάρδι !

Σήμερα είδα ένα σημάδι

Να συμπορεύεται με τ' άλογό μου

Ίσως ήταν ένα αγγελούδι

Που ερχότανε από κάποια εξορία

Και να μπροστά μου ως γλυκιά οπτασία !

Τα πανέμορφά του μάτια Ω τι μάτια

Τα φτερά του τα ξανθά μαλλιά του

Τραγουδούσε γλυκά με μυστηριώδης λέξεις

Που ηχούσαν όμορφα στα αυτιά μου σαν σούσουρο

Κι ήμασταν μόνοι, ολομόναχοι !

Και ξαφνικά βρέθηκα κατάχλομος

Να ιππεύω μέσα σε βαθύ φαράγγι

Κι ο άνεμος το μακρύ του ποίημα να σφυρίζει

Και τον ήλιο να καλεί και το άστραμμά του

Και στο εύ-μορφο πουλί γω να λέω σ' αγαπώ !

Χρήστος Ρουμελιώτης

Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2008

5:46:59 μμ

Lettre a Lou XII

Lettre a Lou XII

Γράμμα από το μέτωπο

(Apollinaire en grecque)

Εάν μια γλυκιά οβίδα μου έκοβε της ζωής το νήμα

Τα κλάμα σου αγαπημένη θα γινόταν ποίημα !

Το σουβενίρ μου θα λιωνε σιγά σιγά όπως το κερί στο μνήμα ...

Μια ωραία οβίς στον αέρα σκάει

Μιμόζα ανθίζει και μοσχοβολάει !

Μια ωραία οβίς στον αέρα σκάει

Το σουβενίρ μου είναι, και το αίμα του σκορπάει !

Και θάλασσες και βουνά και πεδιάδες σκεπάζει...

Και τους ήλιους που σαν φρούτα ωριμάζουν κοιτάζει !

Ένα σουβενίρ θα γίνω για να ζήσω και να πεθάνω

Μέσα στα στήθη σου τα λευκά

Μες στα χείλη σου και τα ματωμένα σου μαλλιά !

Που ποτέ δεν θα δηλώσουν υποταγή στο πεπρωμένο...

Και το μοιραίο έτσι όπως θα εκτινάσσεται από το αίμα μου

Θα βάψει τον ήλιο πιο κόκκινο,

Θα κάνει τα λουλούδια πιο εντυπωσιακά, το κύμα πιο γρήγορο...

Και την αγάπη πρωτόγνωρη και τ' αγόρι σου πιο δυνατό

Μες στο απλωμένο λουλουδένιο σου σώμα...

Αγαπημένη μου Λου

Αν σκοτωθώ, σουβενίρ θα γίνω

Σουβενίρ που θα μυρίζει νιότη, πάθος, έρωτα

Το αίμα μου παθιασμένο σιντριβάνι ευτυχίας

Και Συ η πιο ευτυχισμένη και η πιο όμορφη !

Ω μοναδική μου αγάπη και μεγάλη μου παραφροσύνη !

Η νύχτα κατεβαίνει

Να δώσω παρών μου κρένει

Στη μοίρα μου τη ...ματωμένη !

Για τη απόδοση

Χρήστος Ρουμελιώτης

Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2008

10:06:16 μμ

Στο επόμενο ένα άλλο γραμματάκι προς Λού του αγαπημένου σας ποιητή Απολλ-ιναίρ !

Lettre a Lou IX

Lettre a Lou IX

Μέρος IX Γραμμάτων προς τη Λου

(Apollinaire en grecque)

Λου μου, θα ήθελα και πάλι να σου μιλήσω για την αγάπη

Πώς να σου το πω, η αγάπη είναι σαν τον πρωινό ήλιο που

παίρνει την ανηφοριά της ημέρας (ζωής) στο ώμο του !

Ο ήλιος με τις αχτίνες του σαλεύει τις ψυχές μας και

προσπαθεί να τις ενώσει !

Αγαπημένη μου θέλω να νιώθεις ευτυχισμένη

Η πίστη μου σε σένα πηγάζει από την ομορφιά σου

Ουάου ουάου νάσου μπροστά μου ολόγυμνη !

Θεά μου μόνο εσένα λατρεύω !

Τα στήθη σου έχουν την γεύση του χακί και των φραγκοσύκων !

Οι γλουτοί σου είναι σαν γλυκό κουταλιού που και τους λατρεύω

γλυκιά μου !

Ένα χάδι σαν τον αφρό της θάλασσας λες και σε έχει γεννήσει

Όταν με κοιτάς τα μάτια σου αστράπτουν

Σαν ένα σπαθί με γλυκιά κόψη έτοιμο να βαφτεί με αίμα !

Όταν κοιμάσαι γίνεσαι η Γλύκα των οργίων μου

Και το έδεσμα της θείας λειτουργία μας !

Όταν σκύβεις γίνεσαι Δύναμη μιας φλόγας στον άνεμο !

Καίγομαι στη φωτιά σου είμαι της αγάπης σου ο Φοίνιξ

Που πεθαίνει και ξαναγεννιέται κάθε μέρα !

Κάθε μέρα

Αγαπημένη μου

Έρχεται προς εσένα

Σαν ένα τραμ που

Τρίζει και τσιρίζει

Πάνω στις ράγες που ακολουθώ

Η νύχτα μου στέλνει τις βιολέτες της

Δέξου της να πάρτης

Ο ήλιος γλυκο+πεθαίνει

Όπως πεθαίνει η ιστορία μιας παλιάς αγάπης

Οι βιολέτες παιχνιδίζουν

Εάν με χρυσό σε στεφάνωνε η μέρα

Με γιρλάντες η νύχτα θα έκανε το ίδιο !

Χρήστος Ρουμελιώτης

24/3/2008 10:36 μμ

(Le texte ci-dessus d' Apollinaire en Francais)

Mon Lou je veux te reparler maintenant de l'Amour

Il monte dans mon coeur comme le soleil sur le jour

Et soleil il agite ses rayons comme des fouets

Pour activer nos âmes et les lier

Mon amour c'est seulement ton bonheur

Et ton bonheur c'est seulement ma volonté

Ton amour doit être passionné de douleur

Ma volonté se confond avec ton désir et ta beauté

Ah ! ah ! te revoilà devant moi toute nue

Captive adorée toi la dernière venue

Tes seins ont le goût pâle des kakis et des figues de barbarie

Hanches fruits confits je les aime ma chérie

L'écume de la mer dont naquit la déesse

Evoque celle-là qui naît de ma caresse

Si tu marches Splendeur tes yeux ont le luisant

D'un sabre au doux regard prêt à se teindre de sang

Si tu te couches Douceur tu deviens mon orgie

Et le mets savoureux de notre liturgie

Si tu te courbes Ardeur comme une flamme au vent

Des atteintes du feu jamais rien n'est décevant

Je flambe dans ta flamme et suis de ton amour

Le phénix qui se meurt et renaît chaque jour

Chaque jour

Mon amour...

Apollinaire "VIII"

Apollinaire "VIII"

Συνεχίζεται αυτό το ερασιτεχνικό μεταφραστικό ταξίδι που ξεκίνησε από το «Les amours d’ Apollinaire» μια μικρή συλλογή ποιημάτων που τυχαία έπεσε στα χέρια μου. Ομολογουμένως οι δυσκολίες πολλές φορές είναι αξεπέραστες γι αυτό και καταφεύγω σε λογοτεχνάσματα να ξεπεράσω την αξεπέραστη δεινότητα της ζωής και του λόγου του Απολλινέρ. Τώρα αν καταφέρνω κάτι εσείς είστε οι κριτές να το αξιολογήσετε. Αφήνω λοιπόν ελεύθερες τις γραμμούλες αυτές να κυλίσουν στο διά-κοσμο…. Και όπου πάνε ας είναι για το καλό...

Εν τω μεταξύ βρήκα μεγάλο πλούτο αναφορών στον Γάλλο ποιητή στο δια+δίκτυο και το ταξίδι απ’ ότι φαίνεται θα διαρκέσει πολύ καιρό πρώτα νάμαστε καλά !

Καλή απόλαυση !

VIII

Σε λατρεύω Λουλού μου

Τ’ άλογα γύρω μου χλιμιντρίζουν

Τα καμπαναριά σα να με κοιτάζουν με δέος

Και οι γενναίοι στρατιώτες σιγά σιγά επιστρέφουν στο στρατόπεδο

Και ο ήλιος αργά αργά δύει μπροστά μου

Και οι πεζικάριοι που παν στη μάχη και αυτοί την αγάπη τους σκέπτονται…

Γιατί εσύ λαμπρό μου αστέρι είσαι η δάδα

Που φωτίζει τον κόσμο. Είσαι η δύναμή μου

Στον ουρανό

Τα σύννεφα παίρνουν τη μορφή σου

Και το μαϊστράλι που φυσά

Μεταφέρει τα λόγια μου

Πιάνεις το νόημά τους

Προς τα σένα έρχονται

Κάθε μέρα το βλέμμα μας

Πετά πάνω από τις Άλπεις στο Γκάρντ

Από το Γκάρντ στη Μαρίνα

Και όταν σβήνει γλυκά η μέρα

Ο ύπνος μας παίρνει

Μες’ σε διαφορετικά κρεβάτια

Οι σκέψεις μας συναντιούνται

Αντικείμενα μέσα στην ίδια τσέπη

Ζούμε μέσα στην σύγχυση

Χαμένοι στο ίδιο όνειρο

Σκέφτομαι μόνο εσένα

Τα κλαδιά ταράζονται στο πέρασμά μας. Τα μάτια σου τρεμοπαίζουν

Σε βλέπω παντού τόσο όμορφη και τόσο τρυφερή

Λάμπουν τα καρφιά των αρβυλών μου όπως τα μάτια σου

Το θηλυκό σημείο της φοράδας είναι σα ρόδο όπως το δικό σου

Και το γυαλιστερό μου όπλο λέει ότι με θέλεις

Ω γλύκα της ζωής μου τι ωραία είναι όταν μ’ αγαπάς !

Ο χειμώνας είναι γλυκός και ο ουρανός γαλάζιος

Αγάπα με αγάπα με

Εσύ ακριβή μου απουσία

Θησαυρέ και ιστορία μου

Η αγάπη σου είναι η στολή μου

Τα γλυκά φιλιά σου είναι τα κουμπιά της

Λαμποκοπούν όπως το χρυσάφι και την ομορφαίνουν

Τα μπράτσα σου είναι ροδαλά και μακριά

Μου φέρονται πιο ιπποτικά και από τα γαλόνια μου

Ένας κύριος δίπλα μου απολαμβάνει ένα παγωτό

Η εικόνα του με παραπέμπει στο άσπρο δέρμα σου και τους μηρούς σου

Στα αριστερά μου μια νεαρή ξανθιά διαβάζει εφημερίδα

Τα γράμματά σου για μένα είναι τα νέα όλου του κόσμου

Οι ναύτες, η θάλασσα σβήνει στα πόδια σου

Κοιτάζω τη φωτογραφία σου είσαι για μένα το παν

Ανάβω ένα σπίρτο για να δω τα μαλλιά σου…

Είσαι για μένα το φως, αρκεί να διαρκέσει

Είσαι το μέλλον και για σένα θα ζώ

Εσύ είσαι η μοναδική μου αγάπη και η μόνη ομορφιά.

(ΧΙ: η συνέχεια των γραμμάτων προς την Lou προσεχώς)

Χρίστος Ρουμελιώτης

Christos Roumeliotis

Athenes le 19/1/2008

11:16:36 μμ