Ο Νικολάκης και οι παράξενες υπάρξεις, Κένταυρος Χείρων, Χείρωνας, Γράμμα στο Νικολάκη από το Ηράκλειο Κρήτης

Αγαπητέ Νικολάκη,

Χάρηκα πολύ που σε συνάντησα σε αυτό εδώ το ξενοδοχείο. Από τις λίγες στιγμές που έπαιξα μαζί σου, κατάλαβα ότι είσαι ένα έξυπνο και κοινωνικό άτομο, γεμάτο ενδιαφέρον για νέα παιγνίδια και ιστορίες για παράξενες υπάρξεις που έζησαν κάποτε. Επίσης για μηχανικά ρομπότ που κατασκευάζουν οι άνθρωποι σήμερα. (νέα τεχνολογία). Θα σε θυμάμαι πολύ καιρό. Σου εύχομαι καλή τύχη και πρόοδο στη ζωή. Οι άνεμοι που φυσάνε κάτω κει στη Κρήτη να είναι πάντοτε με το μέρος σου και να σε οδηγούν στο καλό και το ωφέλιμο. Ο φίλος σου Χρίστος.

Φως και Λόγος

Φως και Λόγος

Μια Φορά και μία Νύχτα το Φως κοιμόταν ... Του έφταναν περίπου οχτώ ωρίτσες να χορτάσει τον ύπνο του. Το πρωί σηκωνόταν και πήγαινε στη δουλειά ! Είχε τόσα πολλά να κάνει ! Όχι μόνο βουνά και κάμπους και πόλεις να φωτίσει αλλά και εκατομμύρια απίθανες λεπτομέρειες ! Εκεί λοιπόν που ...δούλευε βλέπει κάτι εγκαταλειμμένα χάρτο-φύλλα ! Ήταν κάτι παιδικές ζωγραφιές ! Προσπαθεί να τις καταλάβει μα τίποτα. Τι να κάνει τι να κάνει, σκέφτεται να φωνάξει το φίλο του το Λόγο να τον βοηθήσει ! Έρχεται λοιπόν ο Λόγος που και αυτός εργάζεται, κοιμάται και ξεκουράζεται 8-8-8 ώρες και που μόλις είχε ξυπνήσει, Στις διαταγές σου αφέντη μου σε τι μπορώ να σε βοηθήσω ! Να του λέει το φως, θέλω να μου πείς τι λένε αυτές οι γραμμές. Σκέφτεται σκέφτεται ο λόγος μα τίποτα. Δεν του έβγαινε λέξη. Πάνω στην απελπισία του και για να μην ντροπιαστεί στο φώς ρωτάει τις γραμμούλες. Και τότε μέσα από τα φύλλα ακούγονται οι παραπονιάρικες φωνούλες των γραμμών να λένε: Κανένας δεν μας δίνει σημασία... Μας πετάξαν σε μια γωνία ...Δεν υπάρχουμε στη ουσία... Είμαστε μια φαντασία... Του νού του ανθρώπου μια άυλη ...τελεία !

Ερέτρια Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2008 Χρήστος Ρουμελιώτης

Lettre a Lou XXV

Lettre a Lou XXV

Λού μου εδώ που βρίσκομαι τα άστρα κοιτώ

Συντροφιά μου το βλέμμα σου το τρεμουλιαστό

Αγκαλιά το κορμί σου και τον ουρανό κρατώ

Φτωχό φανταράκι που πας με τέτοιο ...ριζικό;

Την αγάπη ψάχνω να βρω στης απουσίας το καιρό

Παραμύθι αληθινό να μου πει, τη θερμο-παρακαλώ

Πως να πάψω ν' υποφέρω γιατί άλλο δεν μπορώ

Μαρτύριο οι ώρες δεν έχουν τελειωμό

Σαν η νύχτα ρίχνει δίχτυ με σκοτάδι και πόνο σφιχτό !

Παραμύθι(*):

Η Αγάπη μια φορά και ένα καιρό είχε μια άσπονδη φίλη που τη λέγανε .... Απουσία

Και μια μέρα πικράθηκε μαζί της. Αιτία στάθηκε ο Αγαπημένος της Αγάπης που η Απουσία τον ξεμάκραινε ! Η Αγάπη στην αρχή έκανε υπομονή αλλά όσο περνούσε ο καιρός δεν άντεχε την πίκρα της απουσίας του Αγαπημένου της και παρακάλεσε την Απουσία να κάνει κάτι. Η τελευταία την λυπήθηκε και πρότεινε στον Αγαπημένο να της γράφει γραμματάκια ως απόδειξη της πίστης του προς αυτήν...

Ενθύμιο :

Ζω για να σε Θυμάμαι. Ω Αγάπη

Της θύμησης ζωντανή παρηγόρια

Ο δρόμος της ζωής όλο στενο-χώρια

Σαν η νύχτα η αργο-περπατούσα

Θέλει να μας κρατάει χώρια !

Ο απ-ελευθερωμένος από τα όπλα από-λινέρ...

(*)(Το ΧΧV είναι ελεύθερη απόδοση του πραγματικού και το παραμυθάκι ένθετη προσθεσούλα του γράφοντος)

Χρόνος έρωτας

Χρόνος έρωτας

ΚΥΛΗΣΕ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΒΟΥΤΗΞΕ ΣΤΗ ΛΙΜΝΗ

Ήταν μια φορά ο Χρόνος και κει που κυλούσε είδε μπροστά του μια πανέμορφη κόρη. Κεραυνοβόλος 'Ερωτας. Αμέσως σκέφτηκε να την αγγίξει. Άπλωσε τα χέρια του μα του κάκκου. Αδύνατον. Δεν μπορεί έτσι εμένα εύκολα να μου ξεφύγει σκέφτηκε. Κανένας μέχρι σήμερα δεν το έχει καταφέρει. Η κόρη πράγματι λες και ήταν άυλη. Συνέχισε ανενόχλητη τον αέρινο περίπατό της στην άκρη του δάσους. Ο χρόνος τότε πείσμωσε. Βάζει τα δυνατά του και χρησιμοποιώντας όλη του τη τέχνη μεταμορφώνει την όμορφη κόρη σε λιμνούλα ! Βουτάει και ο ίδιος μέσα και την παίρνει αγκαλιά. Από τότε μαζί με την αγαπημένη του απολαμβάνουν τις φωτογραφίες των επισκεπτών ! Η φωτογραφία είναι από το μουσείο ΒΟΡΡέ στη Παιανία !

Χρίστος Ρουμελιώτης

Αθήνα Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2008

07:18:06

'Ερωτας απουσία

'Ερωτας απουσία

Πίνακας του Lanncourt Bernard

Ο έρωτας και η απουσία με αφορμή τα «Epousailles»

του Guillaume Apollinaire

Μια φορά ένα καλοκαιράκι ο έρωτας πετούσε στην άκρη του ωκεανού…

Και σ’ ένα ακρογιάλι είδε να κάθεται η απουσία. Τα γαλάζια μάτια της

Η απουσία ψεγαδιών στο χυτό κορμί της, έκαναν τη καρδιά του έρωτα

Να σκιρτήσει και να της ζητήσει αμέσως το χέρι…

Απουσία μου της είπε: Χρόνια τώρα πετάω και ψάχνω να βρω την

Την ιδανική γαλήνη, την αιώνια αγάπη, τον έρωτα τον πραγματικό.

Γνωρίζω ότι είσαι ανήλικη ακόμη, και χρειάζεσαι την άδεια της Ωκεανίδας

μητέρας σου να πεις το ΝΑΙ. Αλλά εγώ ακριβώς γι αυτό το λόγο σε θέλω.

Η παρ-ουσία δεν με ενδιαφέρει.

Η απ-ουσία γοητεύτηκε από τη χειρονομία του έρωτα και ανταποκρίθηκε θετικά.

Από τότε και οι δυο μαζί κατοικούν στην άκρη του γαλάζιου Ωκεανού

απολαμβάνοντας μέσα στην απόλυτη σιωπή την ομορφιά της φύσης

μακριά από την παρ-ουσία υλικών και ζηλότυπων προκλήσεων.

Χρήστος Ρουμελιώτης, Φίλος του Apollinaire

Αθήνα, 29/12/2007 5:45:38 πμ

Παραμύθι Μελισσίου "το ρολογάκι" χαρισμένο στην ανηψιά μου Ευαγγελία Μάγκα

Παραμύθι Μελισσίου

ΤΟ ΒΑΤΡΑΧάΚι Της ΛίΜΝΗς

ΜΕ Τις ΡΟΔΙές Και Το ΜΕΛίΣΣι ........

ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΜΟΝΙές και Τα ΣΚΟΥΛΑΡίΚΙα

ΜΕ ΤΗ ΝΕΡΑΤΖΙά Και Τα όΝΕΙΡα ..........

Ήταν ένα λουλουδάκι που έμοιαζε με χωνάκι !

Η καλλίτερα με παλιό γραμμοφωνάκι !

Κι είχε ένα πολύ όμορφο μωβ χρωματάκι !

Σαν να ήθελε να πει ένα τραγουδάκι !

Είχε γύρω γύρω ίδια λουλουδάκια, ίσως αδελφάκια !

Όλα κει ήταν σκαρφαλωμένα !

Σ' έναν όχτο, σε μια μάντρα απλωμένα !

Είχε κι άλλα κάμποσα μέσα σε μια γράνα σπαρμένα !

Και άλλα μέσα σε μια λεμονιά σκαρφαλωμένα !

Ήταν όλα μαζί με φυλλαράκια αγκαλιασμένα και

Παρέα κάνανε σε μια ξεχασμένη λιμνούλα !

Από τους ανθρώπους και τη πούλια !