Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 25 Οκτωβρίου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 25 Οκτωβρίου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

30 Οκτωβρίου 2024

Family tree Roumelioti-Kordi


Ο γάμος της Βασιλικής 
και του Σπύρου!
Σημ.: Ακολουθούν 
ονόματα και διορθώσεις.

ΓνώρισαΔενΓνώρισαΆκουσαΔενΆκουσα
(ΓΔΓΑΔΑ)

ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΤΈΡΑ ΜΟΥ ΤΟ ΣΌΙ.

✓Δεν γνώρισα τη Α γιαγιά μου (Αγγελική) από τον πατέρα μου.
✓Δεν γνώρισα την Α γυναίκα του παππού μου (Αγγελική) η οποία πέθανε και άφησε 4 μικρά παιδιά.
✓Γνώρισα τον αδελφό της Αγγελικής το θείο το Δημητράκη από το Λιόπεσι ή Γονούσα. Βάσω η γυναίκα του (Από οικογένεια χτιστών πέτρας ή "πετράδων" της βόρειας Ελλάδας που η κόρη Αγγελική παντρεύτηκε στο Λαλιώτη το παππού μου Δημήτρη Ρουμελιώτη).
✓Γνώρισα τη δεύτερη Β γυναίκα του παππού μου ως Β γιαγιά μου (Αγγελική) από Γελεινιάτικα η οποία είχε αδελφή στο Λαλιώτη (μαρτυρία Φωτούλας Λεονάρδου.
✓Γνώρισα τα 4 αδέλφια του πατέρα μου από την πρώτη του γυναίκα (την Α γιαγιά μου).
Γνώρισα τον Κώστα (1), τη Σοφία (2), το Σπύρο (3) και την Κατίνα (4)
✓Γνώρισα το Κώστα και τη γυναίκα του Μαρία. (Τούλα μοναχοκόρη) Λαλιώτη
✓Γνώρισα τη Σοφία και τον άνδρα της Δημήτρη Κολλιό. (Γιώργο και Λάκη παιδιά)
✓Γνώρισα τον Παναγιώτη (Πάνο) παιδί από τη Β γυναίκα την Αγγέλω του παππού μου.
✓Γνώρισα την Φρειδερίκη τη γυναίκα του Πάνου. (Δημητρούλα και Αγγελική κόρες)
✓Γνώρισα τη Κατίνα και τον άνδρα της Βασίλη Λεονάρδο στο Βασιλικό. (με κόρες Αγγελική και Φωτούλα).
✓Γνώρισα το άνδρα της Αγγελικής Τάσο με παιδιά Τάκη και Κατερίνα.
✓Γνώρισα την θεία τη Πόπη ποιήτρια, ανηψιά του παππού μου του Δημήτρη παντρεμένη με Παπαμετζελόπουλο Γιάννη από Λυκοποριά και παιδιά Γιώργο και Σπύρο.
✓Άκουσα για τον χαμένο αδελφό της Πόπης στη κατοχή από την ίδια.
✓Άκουσα από την ίδια και τον πατέρα μου για το χαμό του πατέρα της υψηλόβαθμο στρατιωτικό στις πρώτες μέρες (;) του εμφυλίου. Ο εν λόγω ως δάσκαλος είχε πάρει μέρος στο μικρασιατικό πόλεμο, άργησε να επιστρέψει και εθεωρείτο χαμένος. Εκ των πραγμάτων επέστρεψε.
✓Δεν άκουσα για τη μητέρα της Πόπης.
✓ Άκουσα από την ξαδέλφη μου Φωτούλα ότι τη μητέρα της δεν την άφησαν να πάει σχολείο συνηθισμένο φαινόμενο την εποχή εκείνη. Το ίδιο ενθυμούμαι συνέβη και με τον πατέρα μου να το έχει παράπονο.

17 Αυγούστου 2024

Που κατοικώ; où j'habite? + Τριαντάφυλλα στο φράκτη


Ησυχία ησυχαστηρίου
Τάξη ξενοδοχείου
Μεγαλείο ναού
Ατμόσφαιρα ουτοπική 
Μουσική Λουδοβίκος των Ανωγείων 
Υποδομή θεάτρου σε χωράφι 
(Καρικατούρα)
Έργα ποίησης και ειρήνης
Έργα καλλιτεχνικά
Χρήστου junior Roumelioti
Ανέσεις ερμπιενμπί
Αρώματα δυόσμος
Άγουρο μανταρίνι
Άγριο τριαντάφυλλο
Άγουρο πορτοκάλι
Πράσινο λεμόνι 🍋
Ανώριμο καρύδι
Λυπημένο πικραμύγδαλο
Αποχρώσεις πρασίνου εκατό
Πεισματάρα μπουκαμβίλια
Σκίαση φυσική κληματαριά
Με ξέπλεκα μαλλιά
Με προκλητικές χυμώδης ρόγες
Κουζίνα με tapis de la belle mère
Γεύσεις γήινες chef Christos
Πανδαισία λευκού
Παλιβού και Πλωμαρίου
La vie en rose de Florence
Παρεούλα: με
Ακριδούλες και σπουργίτια
Κίσσες και κουνάβια
Γαλές και μυρμηγκάκια
Του κήπου τους τα ζουζουνάκια
και μακρινές δεκαωχτούρες 
Και όνειρα νύχτες και ημέρες
Σε σύννεφα νέα και παλιά.
χρ.ρουμ. 17/8/2024

26 Οκτωβρίου 2009

Πορεύομαι

Πορεύομαι, σκοντάφτω, σηκώνομαι
Δεν έχω καιρό για χάσιμο, δεν γράφω,
Ή μάλλον γράφω, θέλω να γράψω
Δεν μπορώ, δεν μου μένει χρόνος,
Αναδιατάσσω τις δυνάμεις μου
Συγκεντρώνω τις σκέψεις μου, δεν ζώ!
Οχι! ΖΩ! ο πατέρας μου μου έδωσε την Εργασία,
Η μητέρα μου την Ελπίδα, ένας φίλος το Χρόνο.
Ο Χρόνος! είναι φίλος μου.
Έρχεται να με βοηθήσει όταν του το ζητώ!
Να με ταξιδέψει όπου επιθυμώ!
Αρκεί να έχω την δύναμη να τον τροφοδοτώ!
Αχ... πόσο ενεργοβόρος είναι!

Πορεύομαι, δεν ξέρω προς τα που, πως όμως ναι.
Μ' ενδιαφέρει ποιόν θα συναντήσω
Τον γνωρίζω εκ των προτέρων...
Είναι ο σιωπηλός εκείνος εκείνη στη γωνιά
Ελα να πάμε μαζί στο πουθενά...
Αρκεί νερό καλό εκεί να βρούμε, να πιούμε
Δεν μπορεί, κάποια πηγή θα το αναβλύζει!
Πορεύομαι, πίσω δεν κοιτώ, εσένα ψάχνω
Είσαι μια στιγμούλα στο άπειρο...
Είσαι μια δροσοσταλίδα,
ένα κυκλάμινο στη σχισμή του κάστρου
Είσαι ένα όνειρο, είσαι μια σκιά που,
"Όμως, όταν μια θεά, αχτίνα στέλνει από ψηλά
Φέγγος λαμπερό λούζει τη σκιά
Και η Ζωή γίνεται πιό γλυκιά"! (Πίνδαρος)

Πορεύομαι για σένα Ζωή, με παρέα το Χρόνο προς,
Τα κει όπου και να 'σαι, ο Χρόνος όσο μου πει...

Χρίστος Ρουμελιώτης
25 Οκτωβρίου 2009

24 Οκτωβρίου 2006

Ρουμελιώτης Χρήστος, Χρόνος, γενέθλια, βιογραφικά,

Γρήγορα περνάν τα χρόνια…

Είκοσι πέντε Οκτωβρίου 1953
Είκοσι πέντε Οκτωβρίου 2006
Βαρκούλες πενήντα τρεις …
Βιαστικές αμέτρητες κωπηλασιές
Αύριο Σήμερα Χτες μία δύο τρεις …
Χτες σήμερα αύριο τρεις δύο μία και άλλες ποιος ξέρει…

Είπα να γράψω ένα ποίημα όπως συνηθίζω τα τελευταία χρόνια στα γενέθλια μου. Πήρα ένα τίτλο που μ’ άρεσε, από τον Ελύτη ο οποίος βρέθηκε στο νέο δίσκο της Αρβανιτάκη – Ξυδάκη που τραγουδά Σαπφώ(*) «γρήγορα η ώρα πέρασε» τον παρα-ποίησα σε «γρήγορα πέρασαν τα χρόνια» και βάλθηκα να μαζεύω υλικό για να γράψω.
Η αρχή δεν ήταν και τόσο δύσκολη. Υλικό μπόλικο από τη ζωή μου. Έλα όμως που με τίποτα δεν συμπυκνωνόταν για να βγει μια ομοιοκαταληξία της προκοπής! Μετά διαπίστωσα πως εκείνο το «πέρασαν» δεν σήμαινε τίποτα. «Πέρασαν» τα χρόνια και που πήγαν; Από πού ήρθαν; Και με μένα θα ασχολούνταν; Τόσοι και τόσοι πάνω στη γη ποιόν να πρωτο-κοιτάξουν; Μήπως τα χρόνια ΜΟΥ; Και καλά δικά μου μόνο είναι; Μήπως με τα χρόνια θέλω να πω η ΖΩΗ; Και σαν ρευστοί που είμαστε, φαίνεται ότι χρειαστήκαμε ένα χρονο-κάλουπο να μπούμε μέσα για να φανούμε (στεραιο-ποιηθούμε) τέλος πάντων. Και με μεγάλη αν-υπομον-η-σία αρχίσαμε να καταναλώνουμε πάσης φύσεως υλική και ά-υλη τροφή για να αποκτήσουμε -χάριν της- την τέλειαν μορφή προκειμένου να βγούμε να ξεφύγουμε από την α-συμετρία και να παρουσιάσουμε μια αξιόπιστη «γεμάτη» με όλα τα «καθώς πρέπει» ΖΩΗ ! Νάτη λοιπόν. Και όποτε μας συμφέρει την προβάλουμε, την μετράμε, την υμνούμε, την …. Και όποτε δεν μας συμφέρει αν και ακριβοπληρωμένη την «θάβουμε» ! Μάλλον εγώ ανήκω στη βήτα κατηγορία γιατί αύριο ή σήμερα δεν θέλω απλώς να γιορτάσω τα γενέθλια μου. Όχι από mar (κούραση). Όχι. Το χρονο-καλουπό μου άβολο δεν είναι. Οποιαδήποτε στιγμή το ανοίγω και βγαίνω. Κάνω μια βόλτα και ξαναμπαίνω. Καλά Χρήστο είσαι εκεί μέσα. Χαμός γίνεται έξω. Δεν βλέπεις; Να μην τρελαθούμε τώρα ! Στο χέρι σου είναι να μην εισπράττεις ό,τι σερβίρεται από δω και από κει διάλεξε. Διαλέγω λοιπόν όχι γενέθλια. Κάποτε τα γιόρτασα έτσι όπως ήθελα. Σήμερα κάτι διάβασα συμπτωματικά στην “LE MONDE DIPLOMATIQUE” και μου έκανε φοβερή εντύπωση. 25 Οκτωβρίου 1956 : Κάποιοι εργάτες και φοιτητές (και σήμερα δάσκαλοι και μαθητές) ξεκινούσανε να δίνουνε φως στη Βουδα-πέστη, στο κόσμο (μέσα από τα conseil de pouvoir – για αληθινή δημοκρατία) και γώ μάλλον –καθ-υπόδειξη- προσπαθούσα να σβήσω δύο φτωχές τρομο-παίζουσες φλογίτσες ! Αν βέβαια τα κηρία συμβολίζουν τα χρόνια (ΖΩΗ) και η φλόγα τα (την) καίει τότε «ορθώς» προσπαθούμε συμβολικά καίγοντάς τα να καθυστερήσουμε τη διαδικασία της φθοράς. Η αντίφαση βέβαια είναι στο ότι τα χρονάκια δεν καίγονται είναι τα ίδια φλόγες… και στο κάτω κάτω να τα κάψουμε από δύο χρονών; Ή πενήντα τριών γιατί; Δεν είμαστε καλά… Αλλού λοιπόν είναι το πρόβλημα. Κάτι άλλο πρέπει να βρούμε να γιορτάσουμε, να υμνήσουμε, να υπογραμμίσουμε έστω… Ίσως πρέπει να ρωτήσουμε τα ίδια τα «χρόνια» δηλ. την «ΖΩΗ» να μας πει ή ίδια ανεπηρέαστα τι είδε και τι της άρεσε από ΜΑΣ και αυτό θαρρετά να το γιορτάσουμε με την πρώτη ευκαιρία πχ στα πλαίσια ενός δείπνου με ασύρτικο κρασί και δέκα επιδόρπια τυριά!
Τέλος μετέτρεψα εκείνο το πέρασαν σε περνάν...

Και τότε τα «Χρόνια» θα πούν: Χρίστο,

Σε γνωρίσαμε αθώο παιδί
Να μη χορταίνεις της μάνας το φιλί
Να παίζεις βόλους στου σπιτιού σου την αυλή
Να μοιράζεσαι με πατέρα κι αδελφό ένα κομμάτι ψωμί

Σε γνωρίσαμε ήσυχο παλικαράκι
Τα θρανία τα βιβλία εντύπωση σου κάνανε λιγάκι
Χώμα πέτρα, δένδρο και νερό, η φύση το χωριό:
Ένα γίνονταν με το παιδί αυτό.

Σου γνωρίσαμε συγγενείς και φίλους συναρπαστικούς
Πλούσιους σε αισθήματα και αξίες, διδακτικούς
Εκτίμηση σου έχουμε λοιπόν πολύ
Γιατί αγάπη για αυτούς τρέφεις πολύ.

Σε είδαμε στα ξένα από περιέργεια να τριγυρνάς
Εικόνες ν’ αποκτάς και πίσω να γυρνάς
Και να ασπάζεσαι με αναφιλητό
Της Ελλαδούλας μας θαλασσίτσα και βουνό

Σε είδαμε στους δρόμους
Με σημαία και παιδί στους ώμους
Τα δίκια σου με πείσμα να διεκδικείς
Και λευτεριά για τον Μαντέλα να ζητείς

Σε είδαμε, σε βλέπουμε εδώ και κεί
Σπίτι λίγο, στη φύση πολύ και στο «μαγαζί»
Ασχολείσαι βλέπουμε και με την …κηπουρική
Τα ίχνη σου αφήνεις και στο ηλεκτρονικό κουτί
Και όποιος τώρα περισσότερα να δει, επιθυμεί
Ελεύθερος είναι ας μπει! Blog: http://dokimos.over-blog.com

Επί-γενέθλειον

Χρόνια χρόνια αθώα
Χρόνια ελεύθερα διεκδικητικά
Χρόνια χρόνια δημοκρατικά
Χρόνια της αγάπης θα σας αγαπώ παντοτινά…

Χρίστος Ρουμελιώτης Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2006 Κοκκώνι Κορινθίας 5:33:48 μμ
(Αφιερωμένο στη Γιάννα να γίνει γρήγορα καλά)

(*) Βλέπε ποίημα «Η Εύα η Χιονάτη και η Σαπφώ»
Την βάρκα την έλεγαν "ΕΙΡΗΝΗ"
Οι πίνακες είναι του Jean Fautrier :
Τete du partisan Budapest 1956
και του Κλαύδιου

26 Οκτωβρίου 2003

Christos Roumeliotis, Poeme, Grand Bleu

Christos Roumeliotis

Heliades, n’ est pas la pleiade
Mais quel bonheur
D’ y trouver un mediateur
Aimant autant sa Grece
Qu’ avec autant d’ ardeurs.
Tres souvent, il laisse
Sans heurts, parler son coeur
Pour nous, pauvres terriens
Qui, pour lui, ne sommes rien.
Il transmet sa philosophie
Toute empreinte de poesie.
Aussi, en ce 25 Octobre,
Nous ne lui ferons pas l’ opprobre
D’ oublier son anniversaire.
Nous lui offrons, ainsi, en vers
Ce que nous pouvions seul faire
Notre amitie plus qu’ insulaire
En souhaitant au bon vivant
Encore plus de 50 ans.

Un armenien le, 25 Octobre 2003