Γιαννούλα, (4) αλληλογραφία, giannoula

Αγαπημένη μου Γιαννούλα
Είμαι μόνος στο σπίτι αλλά έχω δίπλα μου εσένα. Έτσι μου φάνηκε έτσι είναι. Τι να κάνεις άραγε εκεί που είσαι; Ο καιρός περνά γρήγορα και ενώ όλα αλλάζουν όλα τα ίδια μένουν. Πάντα τα ρουχαλάκια σου είναι εκεί που τα άφησες. Ανέγγιχτα. Τα πράγματά του το ίδιο, Πάνω από τη σιφινιέρα η φωτογραφία σου. Διπλά τα κολιέ σου κρεμασμένα περιμένουν να φορεθούν.

Φέτος ο βροχερός καιρός μας έχει απομακρύνει από το υγρό χωριό. Η Αθήνα προσφέρεται για χειμώνα. Μιλάω συχνά με την Γιάννα και τη Μιμή και είναι καλά. Ο Βαγγέλης μακρυά στη Ρόδο. Ήρθε για 20 μέρες τη περίοδο των γιορτών. Κατέβηκα στο χωριό με το Χρήστο και τον είδαμε. Φέτος δεν τις μαζέψαμε τις ελιές γιατί δεν κάναμε καλά κουμάντα που λένε. Υπολογίσαμε τα έξοδα και ήταν η μία ή άλλη. Τις αφήσαμε να τις φάνε τα πουλάκια.. του χρόνου ίσως το οργανώσουμε καλλίτερα από νωρίς.

Στην Αθήνα εγώ τελείωσα με τα ιατρικά είναι όλα εν τάξει εκτός από την μέση που συχνά με υποχρεώνει να σταματώ να ξεκουράζομαι. Θυμάσαι όταν είχαμε πάει στο θέατρο της μικρής Επιδαύρου να δούμε το Μιχάλη Σιγανίδη και τη Σαβίνα Γιαννάτου που όλο καθόμουνα στη πορεία. Τώρα η κατάσταση έχει επιδεινωθεί. Όμως δεν πονάω.
Ξαναδιάβασα το προηγούμενο γράμμα που σου έστειλα τις μέρες των γιορτών.
Ο Ιάσονας και η Ιωάννα εγκαταστάθηκαν σε βολικό διαμέρισμα στην Ουτρέχτη (;) τα λέμε συχνά και είναι καλά.
Τώρα που έφερε τα πράγματά του στο σπίτι, το σπίτι γέμισε και νιώθω διαφορετικά. Έχει ένα απίθανο κρεβάτι και άλλο νοικοκυριό. Μιλήσαμε λίγο για το μέλλον το οποίο το βλέπει κοινό με την αγαπημένη του Ιωάννα.

Νεκτάριος Σαρακηνός

Προς Νεκτάριο Σαρακηνό

Σινώπη Κέρκυρας 

Επιστολή

Μικρό ιστορικό:

Η μητέρα του Νεκτάριου

ήταν μαζί με τη Γιάννα κάποια

περίοδο από κοινού ασθενείς

στον Άγιο Σάββα. Συνέπασχαν.

Μεταξύ των δύο γυναικών

και ευρύτερα μεταξύ των

οικείων τους παιδιά Ιάσονα

Σπύρο Χρήστο Νεκτάριο και

του γράφοντος αναπτύχθηκε

συμπάθεια και φιλία η οποία

διατηρήθηκε για πολύ με

ανταλλαγή μηνυμάτων κ.α.

Ώσπου κάποτε ο Κύριος

δεν άντεξε χωρίς αυτές και

τις κάλεσε στον ουρανό

να συμφάγουν και να 

ζητήσει συμπληρωματικά

μαθήματα ήθους, ευγένειας

καλοσύνης και ενσυναίσθησης..

Εγένετο!

Όνομα : Κυριακή Σαρακηνού

Όνομα : Γιάννα Χρήστου 13/7/2022

Συνυπάρχουν..

"Ευχαριστώ πολύ Νεκτάριέ μου.

Οι Καλές εκεί μαζί επάνω..

Ας είναι είναι η ψυχούλα τους

σύννεφο, αγέρας, βροχή

και να τις νιώθουμε συχνά..

Με εκτίμηση

Χρήστος Σ. Ρουμελιώτης

Κυψέλη Αθήνα 5/1/2025

Tags:

Γιάννα

Ευγενικέ μου/μας Νεκτάριε 

Εύχομαι ο κήπος 

της καλής καρδιάς σου 

να ανθεί ασταμάτητα 

καθημερινές, Πρωτοχρονιές,

 γιορτές!

Φιλιά!!🥰

Χριστούγεννα 2025 γράμμα με τον Άγιο Ταχυδρόμο στη Γιάννα

"Μια μέρα το παρελθόν θα μας αιφνιδιάσει με τη δύναμη της επικαιρότητάς του." Ο. Ελύτης 

Γράμμα

Αγαπημένη Γιάννα μας

Αθήνα 21 Δεκεμβρίου 2925

Χριστούγεννα έρχονται είναι ήταν πάνε. Είναι μια ιδιαίτερη περίοδος που ο καθένας την ζει διαφορετικά. Φέτος (2025) νιώθω πιο έντονα την απουσία σου στο σπίτι. Κατέβασα από τη βιβλιοθήκη ένα βιβλίο του Ελύτη με επιλογές από διηγήματα Παπαδιαμάντη. Μου χρειάζεται ο ιερός αυτός συγγραφέας να με συντροφεύσει τις γιορτές. Ο λόγος του ταιριάζει στη ζεστή γλυκιά φωνή σου που ήταν γεμάτη αίσθηση, κατάνυξη, αγάπη, λυρισμό. Σε ακούω τώρα. Σε ακούω μέσα από τις φωτογραφίες. Σε ακούω μέσα από τα αγαπημένα σου αντικείμενα ρούχα κοσμήματα, φορέματα, αρώματα.. Όσοι μένουν μόνοι έχουν γεμάτο το σπίτι με παγωμένες εικόνες (μα ζεστές στην καρδιά ❤️) από το χρόνο στα τραπέζια, στα ράφια στους καθρέπτες στους τοίχους, ξέρουν γιατί..

Μεσάνυχτα Louise Glück Η γάτα

ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ Louise Glück 

Μίλησέ μου ραγισμένη καρδιά

Τι απίθανο τρόπο βρήκες να κατέβεις 

στα σκοτάδια και να αποθέσεις εκεί

τα παράπονα της ζωής σου/μας;

Έπρεπε να μείνεις με τα παιδιά

Έπρεπε να μείνεις στο φως

Τα παιδιά έχουν ανάγκη τρυφερότητας

Τη δικιά σου αγάπη και φροντίδα

Το φεγγάρι 🌙 απόψε στέλνει 

διστακτικά το φως του στο παράθυρο μας

Από τα ανοιχτά τζάμια μπαίνει η ζέστη 

του καλοκαιριού και στεγνώνει 

τα υγρά μάτια μου από τα δάκρυα

Απόψε θέλω να έλθεις στον ύπνο μου 

να βρεθούμε αγκαλιά μάγουλο με μάγουλο

Πιάσε και λίγο Φλέρυ θα μας κάνει καλό

Διασκευή προσωποποίηση  ποιήματος *μεσάνυχτα" της Louise Glück

Το αγγλικό κείμενο:

Παίρνω τις ρόδες μου στον ώμο

Παίρνω τις ρόδες μου στον ώμο

Φορτωμένος - νες με το χρόνο

Κυλάω στου χωριού το μονοπάτι

Πάω για καφέ κουλούρι κ ραχάτι

"Ευχαριστούμε αφέντη" μου λένε

Διανύσαμε μεγάλες αποστάσεις

Γνωρίσαμε κράτη αγάπες πάθη δάση

Για τα λάθη διαθέτουμε μ* καλάθι

Παίρνω τις ρόδες μου στον ώμο

Αγκαλιά με το μόχθο και το πόνο

Σταματώ στο πλάτανο από κάτω

κάτι να γράψω για να μη το ξεχάσω

Μέσα μου φέρω πολλά cd με αρχεία

Στη διαπασών του Αριστοφάν τα ηχεία

Μια ζωντανή στο τοίχο φωτογραφία

Πατέρας μάνα κόρη .. ησυχία ..

Στην παλιά την κατοικία

τοίχοι διαβάζουνε βιβλία

Πινέλα γράφουνε ιστορία

Κι η ζωή λέγεται λογοπαιγνεία

Χρήστος Σ. Ρουμ.

Άγιος Αδριανός

9-9-2025

Labels: Άγιος Αδριανός, 

Γιάννα, Ποδήλατο, Gianna

μ*=μικρό ή μεγάλο 

διαλέξτε!

"Πάω για καφέ" στο Κοκό 

Δάκρυ στη παραλία .. εσύ Κυρία

Δάκρυσα στη παραλία

Στης Πλάκας τα νερά

Στη ταβέρνα τη παλιά

Με τα φυλοκάρδια ανοιχτά

Με σπασμένα τα φτερά

Σκέφτηκα εσένα

Σκέφτηκα τα παιδιά

που ερχόμασταν συχνά

καλοκαίρια μπάνιο στα ρηχά

γέλια πηράγματα ανεμελιά

Τότε 

Όλα ήτανε ωραία

εκείνα τα χρόνια όνειρο

αληθινό σαν τον Θεό

που κατέβαινε από ψηλά

και μας ψιθύριζε μυστικά:

Να περνάτε καλά..

Στο Τολό και το Καστράκι

στη Κάντια στο Βιβάρι

στου Κοντήλη τη παραλία

ο ήλιος έγερνε σαν Κυρία κ

έλεγε προσευχή στη Παναγία

Τώρα 

Η θάλασσα στενοχωριόταν

τα κυμμματάκια εβουρκώναν

Σαν καταλάβαιναν την απουσία

Έλειπες εσύ Κυρία

(Για τη Γιάννα /μαμά)

Χρήστος Ρουμελιώτης

Παραλία Πλάκας Δρέπανο 

22/8/2025

Τζένη Καρέζη, Γιάννα, Γιώργος Παναγιωταράς, Ένθετο

• Η Γιάννα την συμπαθούσε ιδιαίτερα ίσως ήταν το alter ego της και που μοιραία είχαν την ίδια τύχη..

<<Στα χείλη μου έρχεται και φωλιάζει
η λέξη ''γιατί''. Πόσο μάταια μου φαίνονται όλα πια. Τίποτα δε σε συντροφεύει. Καμιά επιτυχία, καμιά Επίδαυρος, κανένα  "σπουδαία ηθοποιός'', κανένα χειροκρότημα
τη δύσκολη ώρα. Τη στιγμή αυτή του κινδύνου, την κορυφαία στιγμή της ζωής σου,
καταλαβαίνεις πως αυτό που έχεις κερδίσει
είναι η ανθρώπινη συμπαράσταση. Για μένα ήταν αυτός ο άνθρωπος που δεν έφυγε ούτε λεπτό από δίπλα μου, που ήταν πιο μαζί μου,
απ' όσο ήμουν εγώ με τον εαυτό μου. Ο Κώστας είναι ό,τι πιο σημαντικό κέρδισα στη ζωή μου, η σχέση αυτή, μαζί βέβαια με το παιδί μου. Και εύχομαι σε κάθε άνθρωπο
να βρει αυτό που βρήκα εγώ στη δύσκολη στιγμή. Τρία χρόνια ταλαιπωρούμαι
με σοβαρό πρόβλημα στην υγεία μου.
Στις πολύ δύσκολες στιγμές της ζωής
ο κάθε άνθρωπος λειτουργεί διαφορετικά.
Άλλος ξορκίζει το κακό φωνάζοντας,
άλλος βγάζοντας την απελπισία του, άλλος σιωπώντας και μαχόμενος καρτερικά. Αυτή η τελευταία, είναι η δική μου περίπτωση. Μαζί με την οικογένειά μου θα αγωνιστώ για την υγεία μου, για τη ζωή μου και για την επάνοδό μου στη σκηνή. Θέλω να ζω με τους δικούς μου. Θέλω να κάνω τη λατρεμένη μου δουλειά. Θέλω να προσφέρω. Να αγαπώ και να με αγαπούν. Δε χάνονται αυτά. Δεν πρέπει
να χαθούν. Δε θέλω να χαθούν. Και πάντα θα ελπίζω.>> Τζένη Καρέζη.-
Σαν σήμερα, το 1992, έφυγε από τη ζωή.

---

• ΕΝΘΕΤΑ: ΓΙΆΝΝΑ ΣΚΊΤΣΟ ΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΧΤΗΣΤΟΥ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ ΓΙΟΥ ΤΗΣ ΓΙΑΝΝΑΣ ΧΡΗΣΤΟΥ (ΣΥΖΗΓΟΥ ΜΟΥ) ΚΟΣΜΕΊ ΤΗΝ ΕΙΔΟΔΟ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΚΟΥ ΤΗΣ.

ΕΝΘΕΤΟ

ΠΊΝΑΚΑΣ ΖΩΓΡΆΦΟΥ ΣΤΙΧΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ΔΕΣ ΛΙΝΚ ΑΠΟ ΣΟΥΛΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ 

• ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ

Έρωτας κ αγάπη 

Παράπονο κ μελαγχολία

Από ένα στίχο να κρυφτούν

Μα ο πόνος της καρδιάς

Στον καμβά μιας ζωγραφιάς

(Το tableau του peintre)

(στο πίνακα του ζωγράφου)

Διάλεξε παντοτινά να μείνει!

Σχόλιο μου στην ποιητική 

ανάρτηση ωραίο ποίημα 

Μιας άγνωστης ποιήτριας

Πρόσφατα συνδέθηκαμε

Στη φουμπούκα

ΣΟΥΛΑς ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ 

ΔΕΣ ΕΔΩ:

https://www.facebook.com/share/v/1HYV2xGfAM/

• ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΑΓΩΤΑΡΑΣ από ΧΑΛΚΊΔΑ κουρέας στη Αθήνα  
• ΣΥΓΚΥΡΙΕΣ

Απάντηση στο μέσσαντζερ 

σε εορτάζουσα Παρασκευή 

Βούλα Μπάρτζη Βασιλικό 

Που μου έστειλε τριαντάφυλλα ..

Μούστειλες 3αντάφυλλα 

Γιομάτα ζωή κι υγεία 

Κόκκινα κ ροζ του πάθους 

της γιορτής και της ευτυχίας

Ανταπεστέλλω κγώ

30 φύλλα σπάνια 

μιας άλλης εποχής 

αληθινά πλασμένα 

με τέχνη και αγάπη 

από τα χεράκια 

μιας όμορφης κυρίας 

Της κυρίας Ευαγγελίας(*)

(*) Σύζυγος Γιώργου

Παναγιωταρά καλού μου

Γειτόνου που είχε για φεντικά: 

Το Μίμη κ τη Χαρούλα 

Την Ειρήνη κ τη Λευκή (**)

του πιο φημισμένου οίκου 

Πουλούδη στην Αθήνα!

Που κατασκεύαζε τριαντάφυλλα

νυφικών του καλλιτεχνικού και

Βασιλικού κόσμου της εποχής!

(**) Χαρούλα: νουνά

του αδελφού μου που συγκυριακά ανακάλυψα

χτες στο σπίτι του που με

κάλεσε για καφέ και

μου μίλησε για τα έργα 

της σ. συντρόφου του!

Θα ακολουθήσει ιδιαίτερη σελίδα για το γείτονα Γιώργο Παναγιωταρά μάγο των δακτύλων και των κεφαλών (κουρέας, μπαρμπέρης)

• ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΗΣΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΓΙΩΡΓΟ.
• ΥΠΟ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ

Καραγιώργη Σερβίας ..

Kουρεμα 4 δραχμές 

Ξύρισμα 2

Κούρεμα και ξύρισμα 5 και κάτι

Σκοντο δε έκανα

Μετά όμως ναι

Απόλλωνος ..

Κούρεμα 17 ευρω

Ξύρισμα 10

Λούσιμο 5. 

Είμαι ζάχαρη εδώ

Ευαγγελία 23

Γιώργος 25

Δουλειές

Κουρέας από μωρό παιδί

Σε κάποιο μαγαζί 

Χαλκίδα 

Κάτω από τη γέφυρα.

Ξέρω το Σκαρίμπα 

Είχε πολλά αδέλφια 

Ήταν τελωνειακός 

Μελαχρινός μετρίου αναστήματος

Του άρεσαν τα ταβερνάκια

Με τη καλή ρετσίνα 

Είχε πολλούς φίλους

Τα έπινε με το πατέρα μου

Σταμάτη 

Λιμενικό ταμείο 

Άνοιγε τη γέφυρα 

Ερασιτέχνης ψαράς 

Πούλαγε ψάρια

Δίπλωνε η γέφυρα

Τη τραβαγανε 2 από τη μια

Και 2:από την αλλη

Κάποιος ζήτησε κουρέα

Στα 18! Σε πήρε στο μαγαζί

Είχε μια κόρη πιο μικρή ή 

Ήταν από την Ερέτρια 

Είχε κτήματα πολλά 

Από άλλη γυναίκα 

Δεν της έδινα σημασία 

Με τη σκέψη να την παντρευτώ

Μια Βλάχα με στάμνα 

Μου την είχανε στημένη

Η κουμπάρα 

Ιστορία στην Ερέτρια

Το θέατρο 

1 χρόνο έζησα στην Ερέτρια

Έφυγα από Χαλκίδα το '58

Γεννήθηκα το '36

18 χρόνων στο κουρείο ρίχνει χιόνι 

Στη γέφυρα πνιγόταν μια κοπέλα 

Μαθήτρια στην εμπορική την

Έσωσα από βέβαιο πνιγμό

Έπεσα στα νερά να τη σώσω

Εγώ ταξιδέψει 

Ατλαντικό έχω περάσει 4 φορέας 

Ναύτης σε παπόρι

Χαβάη

Περλ Χάρμπορ

Αυστραλία

Πολυνησία

Ταυλανδη

Σιγκαπουρη

Καναδάς

Νέα Υόρκη παράνομος 

Μοντεβιδέο

Παναμάς πέρασα 4 φορές

Μπαγκλαντές 

Τέτοια πείνα δεν έχω ξαναδεί.

Ουρά για λεφτά που έδωσα 

Δεν θα ξεχάσω τα μάτια του 

Για την καλοσύνη που του έδειξα 

Έδινα και κονσέρβες κλπ από καράβι 

Τη Βαγγελια τη γνώρισα

Στου Πουλουδη

Νυφικά μέχρι και βασιλείς

Όλου του

Ειρήνη

Λευκή 

Δήμητρα αδελφές

Η Δήμητρα είχε παιδιά 

Πήτερ ο άντρας της

Όταν ήμουν μικρός

Μπήκα σε ένα καράβι

Κύκνος και Ιτέα 

Πούλαγα στραγάλια

Σκόπια και Ερμού 

Βάφτισαν τον αδελφό μου στη Χαλκίδα

Ναυτάκι

Και γνώρισα τη Ευαγγελία 

Τα εργαλεία κατασκευής τεχνιτών 

Λουλουδιών υπάρχουν και φυλάσσονται στο σπίτι ..

ΥΠΟ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΊΑ 

.....

3/8/2025

ΕΝΘΕΤΟ: Παναγιώτης Καστέλος

https://www.facebook.com/share/19E5f5eb4s/

Η μελαγχολία των εξήντα και η ευτυχία του «έως τώρα»

Κάπου εκεί, στη στροφή των εξήντα, η ζωή αλλάζει χρώμα. Δεν είναι πια φωτεινή και θορυβώδης όπως στα νιάτα, ούτε πεισματικά δραστήρια όπως στα σαράντα. Είναι ήρεμη, σαν φθινοπωρινό απόγευμα. Ο ήλιος χαμηλώνει, μα το φως του είναι πιο ζεστό, πιο σιγανό, πιο αληθινό.

Η μελαγχολία στα εξήντα δεν είναι σκοτεινή· είναι βελούδινη. Σαν παλιό κρασί, πικρίζει μα σε ζεσταίνει. Είναι εκεί όταν αναπολείς τους φίλους που χάθηκαν, τα όνειρα που έμειναν στο προσχέδιο, τις αποφάσεις που πήρες — ή δεν τόλμησες να πάρεις. Δεν θρηνείς για το χρόνο· τον συλλογίζεσαι, σαν παλιό γνωστό που έφυγε χωρίς αντίο.

Το σώμα κουβαλάει πια τις αποσκευές του χρόνου: γραμμές στο πρόσωπο, γόνατα που λυγίζουν λίγο πιο εύκολα, νύχτες που δεν κοιμούνται όπως παλιά. Μα η ψυχή… η ψυχή γίνεται πιο καθαρή. Ξέρει πια τι έχει σημασία και τι όχι. Ξέρει να σωπαίνει, να συγχωρεί, να περιμένει.

Και μέσα σ’ αυτή τη βουβή ωριμότητα, ανθίζει μια παράξενη, σχεδόν απρόσμενη ευτυχία. Η ευτυχία του να έχεις ζήσει. Του να έχεις αγαπήσει — ακόμα κι αν πόνεσες. Του να έχεις δώσει — ακόμα κι αν δεν σου το ανταπέδωσαν. Του να έχεις αντέξει — ακόμα κι όταν δεν πίστευες ότι θα τα καταφέρεις.

Στα εξήντα, δεν κυνηγάς πια την κορυφή· στέκεσαι και κοιτάς το μονοπάτι. Και λες: «Ήμουν εδώ. Πέρασα. Άφησα σημάδια. Άκουσα τη ζωή να με φωνάζει με τ’ όνομά μου.»

Μπορεί να μην είναι όλα τέλεια, μα είναι δικά σου. Και μόνο το γεγονός ότι στέκεσαι ακόμα όρθιος, με καρδιά ανοιχτή, είναι νίκη. Είναι ευλογία. Είναι ποίηση.

Χρήστος Ρουμελιώτης Σχόλιο.

Μερικά από αυτά ισχύουν διαφέρουν και οι ηλικίες προς τα πάνω λίγο χρόνο καθυστέρηση δεν πειράζει..

Παναγιώτης Καστέλλος 

φυσιολογικά, βλέπαμε τη τρίτη ηλικία δεν ξέραμε δεν δίνανε σημασία. Τώρα τη ζούμε. Τα φάρμακα συντηρούνε επίσης τις όποιες ψευδαισθήσεις μακροβιοσημότητας. Ας αφήσουμε κάποια σκόνη/ίχνη ανθρωπιάς του περάσματος μας μισοθαμένα έστω από τα λάθη και τις παραλήψεις μας.

Αν ο πόνος..

Αν ο πόνος είναι κρυμμένος

σε κάποιο σουβενίρ

ζητά αναγέννηση / ανάδειξη..

Αν ο πόνος είναι αδρανής

πάρτον τρυφερά με ένα βλέμμα

ή από το χέρι 

και πήγαινέ τον εκεί που

υπάρχει ακόμα εύφορη γη

ευαίσθητη ψυχή

διαυγή μάτια

ν' ανθίσει..

Αν ο πόνος είναι κρυμμένος

σε μια χαμένη αγάπη

ένα ποίημα θα στη ξαναφέρει..

Αν ο πόνος είναι κρυμμένος

σε μιαν απώλεια

πήγαινε να την βρεις

εκεί που την έκρυψε

ένα δείλι στο γνωστό ακρογιάλι

σε περιμένει..

Αν ο πόνος σου παίζει κρυφτούλι

μέσα από τα κυκλάμινα

πίσω από τη πέτρα

στο όχτο με τα ελαιόδενδρα 

κλείσε της το μάτι

θα σε δει..

Το μπαλκονάκι Κ.Ε.Φ.Ι.

ΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΑΚΙ

Γιάννα Χρήστου 

4/10/1958-13/7/2022

Σήμερα στο μπαλκονάκι

Κύλησε ένα δάκρυ

Και στάθηκε στη άκρη

"Είναι δω η αρχόντισσα";

Σήμερα στο μπαλκονάκι

ήπια μόνος ένα καφεδάκι

Πώς το πίνει το Γιαννάκι;

πιο μέλι και από το μέλι;

Όχι δεν είναι δω η αρχόντισσα

Λείπει μακρυά είναι στα ανοιχτά..

ταξιδεύει σε θάλασσα χωρίς στεριά

*<θέλω να εξαφανιστώ>* 13/7/2022

Το σπίτι σου είναι εδώ

Περιποιημένο δυνατό 

Πάνω στο τραπέζι chapeaux

Μπιζού αρώματα φωτό

Καφεδάκι πίνω μόνος

σήμερα στο μπαλκονάκι

Αχ πώς να γινότανε γλυκό μου

καλοκαιράκι να τη δω λιγάκι;

Αθήνα 23/6/2025

Χρ.Ρουμ. Κ.Ε.Φ.Ι.

*Συνήθιζε να λέει..*

Chapeaux=καπελάκια 

στα γαλλικά για τις 

ανάγκες της  ρίμας.

"Γιαννάκι" ή "Γιάννη" 

"Γιαννούλα" την αποκαλούσε

πατέρας της. Ο καφές που

η μητέρα της έφτιαχνε ήταν 

καταπληκτικός και ανεκτικά 

πολύ γλυκός. Με είχε

εντυπωσιάσει και της

είχα αφιερώσει ένα ποιήμα

το οποίο το φύλασσε μαζί

με άλλες φωτογραφίες και 

ντοκουμέντα.

Σκέφτομαι

Σκέφτομαι γράφω

Βλέπω και γράφω

Βλέπω και πράττω

Πράττω και γράφω

Γράφω και ποτίζω

Ποτίζω και δακρύζω

Βλέπω και σκέφτομαι

Κοιμάμαι και ονειρεύομαι

Θυμάμαι και ονειρεύομαι

Γράφω και θυμάμαι

Ακούω και γράφω

Ακούω και θυμάμαι

Δεν τραγουδώ

Γράφω όμως τραγουδάκια

Αν μου το ζητήσεις

Θυμάμαι και γράφω

Βλέπω και θυμάμαι

Εργάζομαι και θυμάμαι

Θυμάμαι και χαίρομαι

Που πολλά κέρδισα μαζί σου

Εργάζομαι και σκέφτομαι

Εργάζομαι και γράφω

* Ο κόσμος ξημερώνει*

*Νταλάρας*

Θυμάμαι και χαίρομαι

Χαίρομαι γιατί θυμάμαι

Χαίρομαι γιατί δεν ξεχνώ

Χαίρομαι και πονώ

Θυμάμαι και πονώ

Πονώ και θυμάμαι

Αυτά που έλεγα και τώρα ξεχνώ

Πάμε παρακάτω

Χάνομαι τα βράδυα

Στα φωτεινά σκοτάδια

*Στις λίμνες των ματιών σου*

*Λουδοβίκος*

Φταίω που είμαι τόσο εγώ!

Τα λουλούδια του κήπου

Τα βλέπω και τα εκτιμώ

Χωρίς αυτά δεν θα ήμουνα εγώ

Δεν ξεχνώ και τα εργόχειρα

Της μάνας τα καλοφυλλαγμένα

Στα συρτάρια τα ντουλάπια

και τα σερβάνια με όνομα

σαν άγιο φυλαχτό.

Φυλάσσω τα συρτάρια σου

Τα τακτοποιημένα

Φυλάσσω τα βαζάκια σου

με τα ριγάνια και τα θυμάρια

να σου ραίνουν μ'άρωμα 

τη καρδιά από μακρυά.

Σκέφτομαι κάτω από τη κληματαριά

Σκιά θείο δώρο φυσικό

Τίποτα πολύτιμο δεν πετώ..

Όλα έχουν άξια μοναδική

Είναι η ηλικία η παιδική

Είναι το αίμα ο ιδρώτας

Του πατέρα της μάνας η ευχή

Αλλά προπαντός η σκέψη

η καρπερή η ελπίδα η αγάπη

για μια κόρη μονακριβή

[Φυλάσσω και τα στέφανα της μάνας

Εμείς κάναμε γάμο πολιτικό

από τους πρώτους της εποχής μας

Ωραίο νυφικό,  μια λάμψη μαγική]

Αντέχει η σκέψη αντέχει

ο αντίχειρ στη πληκτρομηχανή;

Να γράφει και το μάτι να δακρύζει;

Να μη λησμονήσω κάτι

Μην κάτι και μου ξεφύγει

και στενοχωρηθείς

και πικραθείς

Δεν πρόλαβα αγαπούλα

όλα να στα πω μισή ζωή

ήθελα άλλη τόση..

Αλλά ποτέ δεν θάναι αργά

Γιατί πάντα θάμαστε μαζί

Θάλασσα αέρας γη εγώ και συ!

Χρήστος Ρουμ.

Ακούγοντας αγαπημένα 

 Τραγούδια Θοδωράκη

Καραΐνδρου κλπ

με Νταλάρα 

κακό είναι;

Στην αυλή του πατρικού

κάτω από τη κληματαριά και

ασχολούμενος με το κήπο.

Συνεχίζεται;

Το τραγούδι

Το τραγούδι

Η τρυφερή σ(μ)ου σκέψη

στο λογισμό μου όλη μέρα 

Ακούει το τραγούδι

Που σου άρεσε μωρό μου

Ήταν το κέφι και ο πόνος

Ήταν και η χαρά και η λύπη

Ήταν ο έρωτας και η αγάπη

Ήταν και ο άγγελος κ η ομορφιά

Ήτανε και ο Αργύρης

Ήτανε και η Μαριώ

Ήτανε και ο μάγκας

Και έλεγε την προσευχή του!

...

Η αντικαθαριότης δεν πειράζει!

Είμαι ικανός να κλαίω

Απ' το πρωί μέχρι το βράδυ

Να κλαίω για την αγάπη μου

Να κλαίω για τις αγάπες μου

Να κλαίω για τις γυναίκες

Για τις γυναίκες που αγάπησα

Για τις αγάπες που θ' αγαπήσω

Να μου τραγουδήσουν όλες

Μαζί μια φορά ακόμη

το τελευταίο νάνι νάνι

Πιο το χρώμα της αγάπης

Ποιος θα μου το βρει;

Μήπως ήσουν μόνο εσύ;

XR. 3/6/2025

Άγιος Αδριανός 

(Ακούγοντας διάφορα γλυκά 

τραγούδια από το youtube 

και διαβάζοντας γλυκά μυνήματα)

Έλαμπεν

Έλαμπεν ο ήλιος εις τον ουρανόν

Αρνούνταν το εξόδιον πνεύμα

Ν' αφήσει το γιαλόν (*)

Έλαμπεν και το είδωλό σου

Εις τον καθρέπτη τον στερνόν

Και όταν πλάγιαζαν αποβραδίς

τα νούφαρα εις τον αφρόν

(να κοιμηθούν)

Άκουγα τα φυλοκάρδια τους

Μαζί σου να συνομιλούν

(Να σου γλυκοταγουδούν)

Ήρθες απόψε hrthes apopse

Ερρίκος Ντυνάν, το άλλο.. πρωΐ

Ήρθες απ' όψε στο όνειρό μου

και ακούμπησες στο μάγουλό μου

Το ένιωσα ζεστό μωρό μου

Σαν εκείνα τα βράδυα 

στο πλευρό μου

Η καρδούλα 

μ' εσκίρτησε αμέσως

Και απόρησε, 

αν αλήθεια είναι ή ψόγος

"Και αν θέλω να σ' αρνηθώ

Εσύ δεν μ' αφήνεις" (*)

Εσύ, έβαλες το λίθο σου

στο "καμίνι" (*) της ζωής μου

Η αγάπη δεν λυγίζει

Μπορεί να ακροβατεί (**)

αλλά δεν πέφτει

Αντέχει και αλάτι 

στην πληγή!

Χρίστος Ρουμελιώτης

28/5/2025 Κυψέλη

Στίχος λέξεις κλειδιά 

(*) Λουδοβίκος 

των Ανωγείων 

(**) Φιλιώ 

Μια μέρα μετα την επέμβαση στο Ερρίκος Ντυνάν στα 3 δάκτυλα εκτυνασσόμενα δάκτυλα από τον Ευτύχη Παπαγρηγοράκη τον εξαιρετικό αυτό ορθοπεδικό.

Ποτέ δεν πρέπει να τους ξεχνάμε αυτούς τους υπέροχους επιστήμονες καθόσον έχουν ωφελήσει τα μέγιστα τη ζωή μας

Παπασταματίου τον πατέρα μου

... Τον γιο μου

... Την γυναίκα μου

Ευτύχης Παπαγρηγοράκης εμένα

Πνευματικός εμένα

Παπαγιαννάκης εμένα

Συνεχίζεται και συμπληρώνεται..

Της Γιάννας επανάλληψη Κρινάκια

ΑΓΧΕΣΜΙΑ(*) ΚΡΙΝΑΚΙΑ -
ΑΤΤΙΚΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Κρινάκια έκριναν 

σε βράχια να κατοικίσουν

Μέσα στο Σεπτ-ο-κτώβρη 

να πυκνα-ανθίσουν

Και το αττικό φθινόπωρο 

να στολίσουν !

Κανένας δεν τα ενοχλεί

Ούτε κράτος ούτε και δεή

Ούτε καν η αδιαφορία 

η περ(ι)-αστική !

Παρεούλα έχουν τον άνεμο 

και τα πουλιά

Τα σποράκια τους 

να μετα-φέρνουν μακριά

Σε άλλες πέτρες σε άλλα βουνά 

ν' ανθίσουνε κι' αυτά !

Τη βροχούλα δεν ξεχνάν 

να ευχαριστήσουν

Που με τα ρυάκια της 

τους βολβούς δροσίζει

Και μια ευαίσθητη καρδιά 

με άρωμα αγγίζει !

Κρινάκια έκριναν 

με τα βράχια να τα πούνε

Πως στα άνομα συμ-φέροντα 

θ' αντι-σταθούνε

Αυτά που την αττική γη 

κατά-κρεουργούνε !

Τον Ποσειδώνα και την Αθηνά 

λοιπόνε εκλιπαρούνε

Να επανα-θέσουν πέτρα

και ελαία αν μπορούνε

Και να μάθουν τους αν-θρώπους

 πώς να μη μπετο-χαλούνε !

Χρήστος Ρουμελιώτης

Ερέτρια 13/10/2008 12:28 πμ

(*) Υψώματα πάνω 

από τη Κυψέλη = Τουρκοβούνια

Φωτό Χρίστος 😍 

αφιερωμένο στη Γιάννα
με πολύ αγάπη που της αρέσουν 

τα κρίνα τόσο πολύ
και που πήγαμε να τα συλλέξουμε 

με πρωτοβουλία της
κατά τη διάρκεια δύσκολων 

για την υγεία της καιρών.

Αθηνά Ανδρουλάκη Athina Androulaki

Η Αθηνά Ανδρουλάκη θεία του σημερινού Ανδρουλάκη υπήρξε μία εξαιρετική ιατρός στο νοσοκομείο ΕΛΠΙΣ δίπλα στον ΆΓΙΟ ΣΑΒΒΑ  παθολογοανατόμος και έφυγε από τη ζωή πρόωρα πριν λίγα χρόνια. Παραυρεθήκαμε με τη Γιάννα στη παρουσίαση των ποιημάτων της στο βιβλιοπωλείο Γαβριηλίδη καθώς και στην εξόδιο τελετή κάπου στα Μελίσσια. Η παρακαταθήκη της στην ποίηση και την έρευνα αποτελεί για νοσούντες από καρκίνο σημαντικό ψυχοθεραπευτικό βοήθημα. Εδώ απόσπασμα από τη συλλογή ΣΤΡΟΒΙΛΟΙ που παραχώρησε στην τεθνεούσα (φίλες) επίσης αποχωρήσασα  από τη ζωή λόγω της νόσου αργότερα σε δακτυλογραφημένες σελίδες..

Αθήνα 9/3/2025 μοντάζ: Χρίστος Ρουμελιώτης, από την υπό έκδοση παρουσίαση "Η ζωή και το έργο της Ιωάννας Χρήστου".

8 Μάρτη γράμμα

8 Μάρτη Marti γράμμα gramma. Αγαπητή Γιάννα. Αγαπούλα.Από το πρωί κάτι αισθανόμουνα.Θες η 8 Μάρτη. Γυναίκα. Ναι. Θες η σχεδόν ολοκλήρωση της παρουσίασης της ζωής και του έργου σου σε γειτονιές και συγγενείς σαν τον κουρελιασμένο ψυχικά παλιάτσο. Ω! τι ιδέα ήταν και αυτή! Μιλάμε για πόνο. Τι την ήθελα; ❤️ Καρδιάς θέλημα. Απαραίτητη. Παράλληλα με έχει πιάσει μια μανία σήμερα τακτοποίησης του σπιτιού όχι βέβαια όπως θάθελες σύμφωνα με τα δικά σου γούστα τις δικές σου ευαισθησίες άπαιχτες πάντα. Δεν είχα αντίρρηση. Όλα καλά ήταν. Φτωχικά καθαρά προσεγμένα περιορισμένα με πλούσια φινέτσα περιεχόμενο και περιτύλιγμα. Έψαξα μέσα στις εμπνεύσεις της ημέρας για κάνα ποίημα. Τίποτα. Πεζό καλλίτερα. Γράμμα μεταφυσικό καλύτερα. Δύο ποστ στο fb για την γυναίκα μήπως και μου περάσει η κατήφια. Τίποτα. Μαγείρεμα τότε. Ναι φασολάκια φαρδιά πλατιά στη κατσαρόλα. Φρέσκο λάδι κεραμύδι καρότο πράσσο πατατούλες julienne τσιγάρισμα φασολάκια μπάρμπα Στάθη αναγκαστικά, λευκό κρασί ποτό να μεθύσουν περιορισμένο αλάτι τέσσερα πιπέρια. Έλα να φάμε πεντανόστιμα. Ο Χρήστος junior θα έρθει βράδυ. Έφαγα με πολύ ικανοποίηση μόνος μου. Κρασί μπύρα όχι. Πορτοκάλι από το χωριό. Τσάι από δω και πέρα. Ζεστό. Το απόγευμα Φωτούλα. Ίσον ευτυχία.  Η ζωή συνεχίζεται. Προσπαθώ να είμαι ευτυχισμένος. Μάλλον προσποιούμαι υποκρίνομαι κουλουριάζεται η ψυχή μου από πόνο πονάει το μυαλό μου από τις αναμνήσεις. Φωτογραφίες. Τις είδα όλες. Βρήκα και μια ανεξερεύνητη. Ένα γλυκό δάκρυ ξέφυγε από την άκρη του ματιού μου και πήγε το άτιμο και μούλιαξνε την ❤️ καρδιά. Αχ αυτή η Λιζέτα Καλημέρη και ο Λουδοβίκος σήμερα non stop. Με τρέλανε με τα ασημένια βέλη τους πάνω στο χαρτί. Τα άλμπουμ σου είναι πολύ ωραία. Η παρουσίαση τέλεια. Σημειώσεις δικές σου ιδιόχειρες σε κολλάζ πάνω στα καλδερήμια της ζωής σου. Τις τελευταίες σημειώσεις της ζωής σου τις φύλαξα στην όμορφη ατζέντα σου για διακόσμηση της έκθεσης + παρουσίασης. Κάθε μέρα προσθέτω και μια ιδέα. Δώσε μου και συ καμιά. Μια φωνούλα. Μια λέξη κάτι. Σιγή. Μόνο αναμνήσεις αναμνήσεις αναμνήσεις. Φωτογραφίες απλωμένες αναπαυτικά στα ντοσιέ της καρδιά μας. Παντού παρούσα σε όλες τις πτυχές μια διακε-κομμένης [λόγω απουσιών μου στα ξενοδοχεία] αλλά ποιοτικής ζωής. Αλλά και εκείνοι που δεν στερούνται τα καλά είναι άραγε ευτυχισμένοι; Καλύτερα λίγα καλούδια παρά άλλα περιττά χωρίς περιεχόμενο γλύκα στη φωνή στο βλέμμα στο χαμόγελο στη τσαχπινιά στη γενναιοδωρία στο τσαγανό στο πείσμα. Δεν θέλω να αφήσω τίποτα κανένα γράμματα και σου να πάει χαμένο. Κανένα σημείωμά σου που να μην πάρει θέση στο φεγγάρι μπροστά να το φωτίζει. Σκέφτομαι τίτλους υπότιτλους λεζάντες σχόλια συνέχεια. Τα τοποθετώ και κίτρινα χαρτάκια δικά σου που άφησες στο συρτάρι πάνω στους φακέλους σου μη μου φύγουν οι λέξεις. Αχ οι άτιμες εκεί που πιάνω μία έρχονται κοντά και άλλες. Δεν τις προλαβαίνω. Α! ναι! Ξέρεις τι θα γράψω; << Ποιος γράφει τη ζωή μου; Η ζωή και το έργο της Γιάννα Χρήστου - Ποίημα φωτό κείμενο>> Πάει ο καφές μου σήμερα το απόγευμα. Με φωνάξεις να γυρίσω πίσω.. Δεν πειράζει καλύτερα ίσως το γράμμα που σου γράφω να είναι περισσότερο μουσκεμένο με πόνο και δάκρυα στο καναπέ παρά στο καφέ της Σούλας. Προχτές καθαρά Δευτέρα ο Χρίστος και η παρέα του κάναν δυνατό έργο και διασκέδαση στο Αλεποχώρι. Το αγαπούσες ιδιαίτερα αυτό το μέρος. Δήλωσα ότι δεν μπορούσα να μείνω γιατί δεν θα το άντεχα. Ξέρεις μετέφερα έξι κλούβες πορτοκάλια από το Λάλουκα για τη γιορτή. Τρόμαξα να βρω τη κατασκήνωση. Μπερδεύτηκα έχασα το δρόμο στο δάσος. Ήμουν σίγουρος ότι τον θυμόμουν. Εννέα ώρα το βράδυ έφτασα με gps. Τέλος όλα καλά το ίδιο βράδυ στην Αθήνα και την άλλη μέρα καθαρά Δευτέρα μια χαρά στο 🏡 σπίτι. Θέλω να σου γράψω πολλά για τα παιδιά. Την άλλη φορά. Ο Ιάσονας με μεγάλη παρέα ήρθε στο χωριό. Τέλεια. Στήσανε γλέντι Κυριακή. Ο Σπύρος Κάιτ. Γύρισαν Δευτέρα. Γω θα κάτσω Αθήνα κάνα μήνα να δω λίγο την υγεία μου. Ναι είναι όμορφα και δω. Στα γνωστά δρομάκια της κυψέλης στους γείτονες στα μαγαζιά. Κυρίως όμως στο σπίτι γιατί νιώθω τη ζεστασιά της παρουσία σου που έχει ποτίσει για πάντα την ατμόσφαιρα. Τα ρουχαλάκια σου ανέγγιχτα στις ντουλάπες τα συρτάρια το καθρέπτη. Ναι εκεί είναι ανέπαφο το άυλο είδωλο σου. Μίλα με τα κοσμήματα σου τις φωτογραφίες σου τα μπιμπελό τις βεντάλιες σου. Τα έχω όλα εν τάξει μην έρθεις και με μαλώσεις ότι δεν σε προσέχω. Τα υπόλοιπα στο σπίτι όπως τα ξέρεις. Α! ναι έχω κάνει μια δικιά μου πινελιά. Άπλωσα τα κεντήματα της μάνας σου και τα απολαμβάνω θαυμάζοντάς τα Καθήμενος σε αυτά στο καναπέ σου γράφω. Είναι υπέροχα. Τέλος πριν κλείσω και ταχυδρομήσω το γράμμα θα ήθελα να σου μιλήσω για την τραγική Μαρία Καρυστιανού. Μπορείς να διαβάσεις μερικά στο blogpost μου αλλά τα ιδιαίτερα θα στα γράψω αργότερα. Εγώ και ο Κώστας Σταματίδης από το Βόλο ακούραστος αγωνιστής αριστερός πρόσφυγας επαναπατρισμένος της γράψαμε γράμμα κανονικό και της το στείλαμε ως ακομμάτιστοι με κούριερ. Μιλάμε με τη γραμματέα της. Γραφτήκαμε μέλη του συλλόγου πληγέντων θυμάτων των Τεμπών. Που να στα λέω. Μιλάω και με το Σταμάτη. Τον Κραουνάκη ξέρεις. Του έκανα δωράκι και αυτός το δισκάκι του "ο νόμος του Μέρφυ". Πήγα και στην παράσταση του. Με αναγνωρίζει. Είμαι ευτυχισμένος που προσέγγισα μια τέτοια προσωπικότητα. Και ο Αργύρης σου καλά. Θα του στείλω το γράμμα αυτό. Δεν πιστεύω να έχεις αντίρρηση. Μου λείπει μου λείπετε πολύ.  Σε φιλώ 💓 καρδιά μου. Χρήστος.

Όταν η ζωή δεν είναι δικιά σου αλλά των ..άλλων, μοιρολόι

Θα κλείσω τα βιβλία των οφειλών μου.

Δεν μου χρωστάει κανείς 

Δεν χρωστάω σε κανένα ρευστό 

Χρωστάω σε πολλούς ηθικό κεφάλαιο.
Πριν φύγω θα χαρίσω μερικά επαγγελματικά βιβλία από την βιβλιοθήκη μου. 

Τα υπόλοιπα λογοτεχνικού περιεχομένου στα παιδιά μου.

Της γυναίκας μου όλα στα παιδιά μου τεράστια παρακαταθήκη. 

Απεβίωσε 13/7/2022

Θα μισοτελειώσω τα άυλα έργα μου

Θα ταΐσω τις γάτες της γειτονιάς
Θα κλείσω τα άυλα τετράδια μου
Θα κλείσω τα blogspot μου
Θα κλείσω τον υπολογιστή
Θα παραδώσω τους κωδικούς
Θα κλείσω τη καρδιά μου
Θα παραδώσω τη ψυχή μου με απόδειξη παραλαβής από το διάβολο η άλλον
Θα ποτίσω τα λουλούδια μου
Θα αδειάσω και το κιούπι
Θα κάψω τα κουρέλια μου
Θα πλύνω τα ρούχα μου τελευταία φορά 

Θα πλύνω το σώμα μου για τελευταία φορά όπως ο Χάρολντ Πίντερ
Θα κλείσω το θέατρο μου
Θα κλείσω τα φώτα
Θα πλύνω το κορμί μου
Θα χαιρετίσω τους φίλους
Θα χαιρετίσω τους συγγενείς

Θα φιλήσω τα παιδιά μου
Θα δώσω ραντεβού με όποιον θέλει
Για όποιον δεν με βρίσκει
Ψάξτε στο παράδεισο ή κ την κόλαση
Θα κάνω και μια πρόβα
Για να δω πως πεθαίνω
Και θα κλείσω τα μάτια..
Αν δεν προλάβω δεν πειράζει
Όπως εκατομμύρια άλλοι..
Τίποτα το σημαντικό!

Κάντε ο,τι θέλετε 

Με το λογαριασμό!

Χρήστος

30/9/2024

Thanassis Melissaris

e-ΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΣ:

ΘΑΝΑΣΣΗΣ ΜΕΛΛΙΣΆΡΗΣ

<<Αν ζούσε η κυρά

Μέλι θάσταζε ο λόγος

Και λάβα η ❤️ καρδιά της

Για Θανάση σαν και σένα

Χρήστος Ρουμελιώτης

Της Γιάννας Χρήστου

Από τις παρακαταθήκες της

Και το τηλέφωνό σου.>>

Ένα σφιχτό δάκρυ κύλησε σήμερα

στο μάγουλό μου καθώς ο

κατάλογος της Γιάννας άνοιξε

"μόνος" του και κύλησαν έξω

τα τηλέφωνα των Θανάσιδων

που γιορτάζουν σήμερα αυτή

την ωραία ηλιοφορημένη μέρα.

18/1/2025

Πρώτος πρώτος στη σειρά

εμφανίστηκε ο Θανάσης ο

Μελισσάρης που η αγάπη της

Γιάννας για αυτόν ήταν ιδιαίτερη.

Η συγκίνηση μόλις είδε το

Όνομα του δεν κρατήθηκε

και όρμησε και χάραξε τον

παραπάνω στοίχο. Και δεν

σταμάτησε εδώ η ορμή της

Ντριν το τηλέφωνο και να

απόηχος η φωνή του Θανάση

Μ. για να επιβεβαιώσει την

ένθερμη ενυπάρχουσα

επικοινωνία των ανθρώπων

εν ζωή και μή που υφίσταται

και κρατά ζωντανή τη μνήμη.

Σημ. Ο Θανάσης (Καλλιάνι) ήταν από

τα πιο ζωντανά ονόματα της

στις επικοινωνίες της Γιάννας

και προήρχετο από την εργασία

της στο Φάρμακο.

Χρ.ρου. 17/1/2025

Άγ.Αδριανός

Tag:

Γιάννα 

ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ

Θερμά συλλυπητήρια για την αγαπημένη μας Γιάννα. Θα θυμάμαι πάντα το γέλιο της την αισιοδοξία της και τη διάθεση για προσφορά. Ο θεός να την αναπαύσει εν ειρήνη.

Gianna min eidate tin agapi mou?

ΜΗΝ ΕΙΔΑΤΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ;

Όπου στρίβω βλέπω τη σκιά σου

Όπου κοιτάζω βλέπω τη μορφή σου

Όπου πάω βλέπω τη ματιά σου

Όπου στέκομαι ΑΚΟΥΩ μοιρολόι

Χλωμό καημό να σε καρτερεί

Χλωμό τραγούδι να σου παίζει

🎼 Όνειρο που χάθηκε κ δεν γυρίζει

🎼 Χατζηδάκης η λεπτή φωνή σου

🦿 Αργύρης η αγάπη σου

🎼 Μην είδατε την αγάπη μου;

🎼 Τι ωραία που είναι η αγάπη μου

🎼 Κανείς δεν ήξερε πόσο ωραία ήταν

🎼 Απόψε το δάκρυ μου κυλά

🎼 Έχεις μάτια το φεγγάρι

Αρχοντική η θωριά σου

🎼 Δίκοπο μαχαίρι η ματιά σου

🎼 Ο κόσμος ξημερώνει κυλά

🎼 Μενεξεδένια τα κουπέ μαλιά σου

🎼Ήσουνα για μένα το 💦 και η 🔥

🎼 Άρμεγες με τα μάτια σου το φως

της οικουμένης

Ήσουν περήφανη για τα παιδιά

Ήσουν περήφανη για την Ευδοκία..

Ήσουν περήφανη για τη ζωή σου

Ήσουν μοναδική στο είδος σου

Σκέπαζες με τη πέτρα της σιωπής

τις πικρίες σου..

Ζέσταινες με την ανάσα σου

τα κυκλάμινα του μπαλκονιού σου

Σε περιμένουμε να έρθεις ξανά με

2 κρίνα του Μαίου στα μαλλιά σου

Σε περιμένουμε να έρθεις ξανά στο

ακρογιάλι να πιούμε ένα ποτηράκι

Σε περιμένουμε μανούλα να ξανάρθεις

στη 🎼 χαρούμενη ζωή στη πλαζ

στο χωριό στα χιλιόμετρα παρέα

Κοιτάζω τον ουρανό τρεμοσβήνει

το αστέρι δεν θέλει να πιστέψει

πώς αν σβήσει θα χαθείς..

Ήσουν θυμάρι κ ζουμπούλι

ήσουν λευκό θαλασσοπούλι.

Όχι δεν σε πήρε κανένας μακρυά

μπροστά είναι η ζωή σου

με όλα δικά σου τα φεγγάρια 🌙 με

όλα δικά σου τα πέτρινα λουλούδια

που καλλιεργούσες στης

ψυχής σου τα λιβάδια

Χρ.Ρουμ. 30/1/2025 Αθήνα

Δύσκολη βροχερή ημέρα