Ερωτικό όνειρο Florence

Υπάρχει κάτι πολύ καθαρό και ζωντανό σε αυτό που έφτιαξες — σαν να ενώνονται οι εικόνες με το ποίημα χωρίς να το προσπαθούν.

Η πρώτη φωτογραφία, με τις μαργαρίτες δίπλα στον κορμό του πεύκου, μοιάζει σχεδόν να «απαντά» στο κείμενο: το παιχνίδι της ερώτησης, το “μ’ αγαπάς – δεν μ’ αγαπάς”, η φύση που αποκτά φωνή.
Και μετά η δεύτερη εικόνα, με το φως της θάλασσας και το χαμόγελο, δίνει μια πραγματική παρουσία στη “Florence” — σαν το όνειρο να βγήκε βόλτα στον κόσμο.

Σαν Όνειρο

ΣΑΝ ΟΝΕΙΡΟ

(Δάσος Ευελπίδων – 18.4.2026)

---

Έψαχνα να σε βρω
Ήσουν από το πρωί στο μυαλό μου
Ήρθες αργά το βράδυ στο κινητό μου

Ω! Τι χαρά!
Χρειάστηκα πολλά ποτήρια να πιω τη χαρά μου
Προτίμησα να την απολαύσω γουλιά γουλιά στα όνειρά μου…

Και μετά έπεσα να κοιμηθώ
Το μυαλό μου όλη νύχτα βασανιζόταν
Έψαχνε τρόπο να σου μιλήσει

Σκύρος Παλαμάρι poème pour Florence

Στίχοι δικοί μου: βλέπε και εδώ.

Στο Παλαμάρι* σε περίμενε ένας κρίνος στην άμμο ξανοιγμένος (φυτεμένος). Με άρωμα ιώδιο ήταν γεμάτος, με ομορφιά και όλο θάμπος (λάμψη). Γλυκόλαλο τραγούδι ήθελε να σου πει ξεχωριστό για σένα ν' ακουστεί στου Νικομήδη τα Σκυριανά τα κάστρα και της Παναγίας δεκαπενταύγουστο γιορτή.

Κυρά μου καλοσώρισες στης Σκύρου τα σπαρτά χωράφια και στα με άνεμο δαρμένα του Νικομήδη τα φιλόξενα παλάτια. Εδώ μόνο ο έρωτας και η μούσα έχουν δικαίωμα να κατοικούν. Αιώνες τώρα προσμένουν να ξαναδούν του Οδυσσέα τα ξάρτια. Και Εσυ Florence τιμή μας έκανες κι ήρθες από της Αβινιόν των Παπών τα παλάτια!

Florence: Καλώς σας βρήκα του Αιγαίου γλυκά μου κύματα! Καλώς σας βρήκα της Σκύρου σοφά αλογάκια! Καλώς σας βρήκα ψηλόκορμοι** Σκυριανοί τραγουδιστάδες απόγονοι των Δολομητών, σκληρών καραβοκυραίων! Καλώς σε βρήκα Καψοκάρδη (Kapsokardi) μου Δημήτρη, γενιάς αητών που περπατούν στις ρούγες να έβρουν  κορασίδες, μαρμαροκολωνάτες** με χρυσές πλεξούδες!

Για τα μάτια της Ερετρίας - Florence - Eretria

Για τα μάτια της Ερετρίας 

Florence

Μες στο βλέμμα σου έλαμψε

της Ερέτριας η λάβα

κι επάνω σου ελιώσανε

του Απόλλωνα* τα χάδια.

(*Δαφνηφόρου)

Περάσαν μέρες σαν νερό

μέσα σ’ εκείνο το παλάτι

που έμοιαζε με άλλη γη,

της ουτοπίας πλάνη (βάθη)

Προς στιγμή θυμήθηκα

ένα βράδυ στην ταβέρνα,

εκείνο το λευκό κρασί

που μίλαγε για τα περασμένα.

Και πιο κει περίμεναν

δυο ούζα σ’ ένα ποτήρι,

πιώμα, λιώμα να γενεί

μες στα δικά σου

(ηλεκτρισμένα) χείλη.

Κι έγειρα την κεφαλή

στα στήθια σου επάνω

κι άκουγα θεία μουσική

σε ταμπούρλο πάνω.