Καρυάτιδες, κλεμένα, μάρμαρα Ακρόπολης, Ελγιν, Βρετανία, Παλαμάς

ΣΤΗΝ ΑΙΧΜΑΛΩΤΗ ΑΔΕΛΦΗ

Θα πλέξω ένα σακούλι
Σαν του Βασιλείου του Αγίου
Θα βάλω μέσα των Καρυάτιδων (*) άυλα φιλιά
Να τα πάει με θρήνους μουσκεμένα
Στην  αιχμάλωτη αδελφούλα τους στην ξενιτιά..

ΜΕ ΛΑΜΠΡΟ ΗΛΙΟ θα ξεκινήσει και θαμπό ξημέρωμα
Θα φτάσει σε πόλη γκρίζα, μοχθηρή
Γεμάτη λόρδους μιλόρδους και γυρολόγους, ιερόσυλους και
απαγωγείς, κλώπες και ληστές ν’αφήσει, κατάρα και ευχή
Σκιάχτρα στου κουκούγερου (**) να γίνουν στην άλλη τους ζωή..

(*) Επιστροφή των μνημείων τώρα. ΟΧΙ /ΟΧΙ /ΟΧΙ/
ύστερα από μισό αιώνα καπηλοσυναλλαγών.
(**) Περιοχή που συχνάζουν κάργες
και καρακάξες στο Μελίσσι Κορινθίας 

ΧΡ/22/12/2020

Με άρωμα από τις Καρυάτιδες Κ. Παλαμά,

αντί για Χριστουγεννιάτικης κάρτας
Ασάλευστη Ζωή 175, 97,98 (Πρώτη Νύχτα)

 

Καρυάτιδες

Καρυάτιδες

Ω Σπαρτιάτισσες Κόρες της θείας Αθήνας κορώνες,

Ω Καρυάτιδες, έφυγε, κλέφτες και βάρβαροι πήραν

Την αδελφούλα σας, μείνατε πέντε, τα ολόρθα κορμιά σας,

Από το θάνατο ασκέβρωτα, ο πόνος βαθύτερ’ ακόμα

Κι από το θάνατο σκέβρωσε, βόγγος και κλάψα η φευγάτη.

Κι αντιβροντήξατε εσείς και γινήκατε βρύσες του θρήνου,

Οι δυνατοί κ’ οι τρισεύγενοι στύλοι, και μια τρικυμία

Τους δωρικούς σας χιτώνες ανέμισεν άγρια σα σκιάχτρα!

«Ω Καρυάτιδες, δε με γνωρίζετε; Ξένη δεν είμαι,

Από τα ξένα αν εγύρισα. Είμαι η χαμένη αδελφή σας,

Ξαναγκαλιάστε με, ο τόπος μου εδώ με προσμένει σα θρόνος.

Φράγκοι, Αλαμάνοι και Σκύθες το γάλα μου βύζαξαν όλοι,

Ήρωες γινήκαν οι κλέφτες, και τώρα του βάρβαρου η φλέβα

Από το αίμα χτυπάει τα’ ακριβό των πατέρων Ελλήνων.

Από του κόσμου τα νιάτα ξανάνθισα, κλέφτρα, σας φέρνω

Την ιερή φλόγα αρχαία σε νέο καλάμι κρυμμένη!»

Κωστής Παλαμάς

Γενάρης 1902

Απόσπασμα 96 και 97 από τις Εκατό Φωνές

«H Ασάλευτη Ζωή» σελ. 175

Καρυάτιδες

Καρυάτιδες

Διασκευή από ποίημα της Κικής Δημουλά

Το παρακάτω ποίημα είναι διασκευή στίχων της Κικής Δημουλά:

«Μια φορά παρεκάλεσαν την Αθηνά

να τους πει μια ιστορία, ιστορία δυνατή

και πονεμένη και με τις Καρυάτιδες

τρυφερά συνδεδεμένη!»

«Στις χειμωνιάτικες βραδιές

Και στου Αυγούστου τις εξαίσιες νυχτιές

Βλέπω από ψηλά,

Απ’ τα βάθρα τις Καρυάτιδες να κατεβαίνουν !

Και από τα πέπλα τους να βγαίνουν!

Και στου Παρθενώνα τις σκιές,

Κάτω από του ήλιου τις χρυσές ματιές

Με δάκρυα και προσευχές

Και του Διονύσου τις ευχές

Θεούς και θνητούς να παρακαλούν

Την αδελφή τους μια μέρα να ξαναδούν»!