Έλαμπεν

Έλαμπεν ο ήλιος εις τον ουρανόν

Αρνούνταν το εξόδιον πνεύμα

Ν' αφήσει το γιαλόν (*)

Έλαμπεν και το είδωλό σου

Εις τον καθρέπτη τον στερνόν

Και όταν πλάγιαζαν αποβραδίς

τα νούφαρα εις τον αφρόν

(να κοιμηθούν)

Άκουγα τα φυλοκάρδια τους

Μαζί σου να συνομιλούν

(Να σου γλυκοταγουδούν)

Loudovikos Anogeion

 ΜΟΙΡΟΛΟΙ

Ο άνεμος εσήκωσε
κύματα και αλμύρα
είναι σκληρή η μοίρα
δεν δίδει μερτικό.

Μικρή ζωή μακρύς καημός
σε θάλασσα που καίει
μια μάνα που σε κλαίει
σε άδειο σπιτικό.

Τη μέρα που η άνοιξη
θα άλλαζε το κόσμο
με γιασεμιά και δυόσμο
και θ’ άνοιγε πανιά
άλλαξες γνώμη κι έφυγες
'κείνο το μαύρο βράδυ
κι έμεινε το σκοτάδι
κι αυτή η ερημιά.