Ο ουρανός μέσα στο νερό, ποδήλατο

Πόσο όμορφο

Μέσα στη μαύρη πολλές φορές

καθημερινότητα πρέπει να το λέμε!

Ποίηση κ μάνα = Φύση!

Βούλα Γκιολή 

Ποίηση οικουμενικό λεξιλόγιο

Η πιο οικουμενική τέχνη «Οι ποιητές είναι ανένταχτοι και αμφισβητίες. Εκφράζονται με γέλιο αγέρωχο, με αυθάδεια και όχι με συγκατάβαση. Είναι απόστολοι της ελεύθερης σκέψης και δράσης. Θέτουν υπό κρίση τους κοινωνικούς δεσμούς που βασίζονται σε σχέσεις επικυριαρχίας. Αρνούνται να είναι εξαρτώμενοι από τις οποιεσδήποτε εξουσίες. Σε περίοδο κρίσης είναι πιο ουσιώδεις από ποτέ». Τα λόγια αυτά ανήκουν στον καλλιτεχνικό διευθυντή της «Άνοιξης των Ποιητών» (02-15/03/2009) Ζαν Πιερ Σιμεόν, «ψυχή» της εκδήλωσης. Χάρη στις δικές του προσπάθειες ο θεσμός μπήκε στο πολιτιστικό ημερολόγιο. «Στην αρχή φαινόταν σαν "ούφο", σαν αξιοπερίεργο», μας λέει. «Σήμερα έχει αποκτήσει πλατιά διάδοση. Επιδιώκω το να γίνει αντιληπτή η ποίηση σαν κοινωνικός δεσμός ανάμεσα σε γενιές, εθνικότητες, κοινότητες, πολίτες. Δεν υπάρχει τέχνη πιο οικουμενική. Παρά τις διαφορετικές γλώσσες, το ποίημα είναι διεθνές λεξιλόγιο. Στα γαλλικά, αγγλικά ή κινεζικά, μιλάμε την ίδια γλώσσα όταν μιλάμε με ποίηση» Πηγή η παλιά Ελευθεροτυπία.

Ποίηση Καββαδίας

Εγώ δεν είμαι ποιητής. Είμαι στοχαστής. Είμαι αρμενιστής φιλόσοφος. Οι στίχοι μου είναι λόγια, ιστορίες, ζωή ατόφια, αλλά μη το παίρνεις για επάγγελμα. Αν δεν έχω τίποτα ουσιαστικό να πω, σωπαίνω. Τη σέβομαι την ποίηση. Γι’ αυτό, όσο λιγότερο γράφω τόσο περισσότερο πρέπει να καταλαβαίνεις ότι τη σέβομαι. Κι ύστερα, ο ποιητής βάζει κάτω τη φαντασία, στύβει το μυαλό και γράφει. Είναι επαγγελματίας. Νομίζει πως έχει χρέος να συντηρήσει όνομα και φήμη. Εγώ βλέπω, ζω, αγκομαχώ το χρόνο. Ανάμεσα σε κρεβάτια, σε καμπαρέ, σε τυφώνες.

Νίκος Καββαδίας

"Απόσπασμα από την τελευταία συνέντευξη της ζωής του, στη Φλέρυ Κούβελα-Τασιάκου τρεις μέρες πριν τον θάνατό του. Δημοσιεύθηκε τρία χρόνια αργότερα στο περιοδικό "Γυναίκα"."

Ο πατέρας μου ήταν τροφοδότης 

σε επιβατικά. Με έπαιρνε μαζί του.

Γνώρισα πολλά μέρη και αγάπησα 

τη θάλασσα. 

Όταν νύχτωνε και σφύριζαν τα καράβια,

μ' έπιανε λύσσα. 

Δεκαοχτώ χρονών μπήκα 

σ' ένα ναυτικό γραφείο στον Πειραιά,

γιομάτο αφίσσες και χάρτες γεωγραφικούς.

Τί με έσπρωξε στη θάλασσα; 

Η μυρωδιά από τις βαλίτσες των ναυτικών.

Τα δώρα που έφερναν 

οι συγγενείς μου από τα ξένα. 

Η μυρωδιά των καραβιών 

που κάνει τους επιβάτες να ζαλίζονται

και να περιμένουν την ώρα που 

θα φτάσουν στο λιμάνι σα λύτρωση.

Οι ναυτικοί μοιάζουν με τους καλόγερους.

Για πολύ καιρό είναι κλεισμένοι στο καράβι 

σαν ασκητές. 

Όταν βγουν έξω δεν κάνουν διάκριση.

Ζουν τη ζωή όπως τη βρουν. 

Δεν υπάρχει λιμάνι, ούτε γυναίκα

που να μην την αγάπησα και νιώθω

ευγνωμοσύνη για όσες ήρθαν μαζί μου.

Πολλές ήρθαν γιατί 

τις κολάκευε η συντροφιά μου,

άλλες για να δοκιμάσουν κάτι παραπάνω 

απ' όσα έγραφα, κάποιες επειδή πλήττανε 

και μερικές τυχαία.

Μου έλαχε να ζήσω τα όσα έζησα

και να τα κάνω ποίηση.

Δεν έκανα τίποτε περισσότερο 

από το να περιγράφω απλά,

μερικά πράγματα που μου 

είχαν συμβεί στα ταξίδια μου.

Είμαι στοχαστής. Δεν είμαι ποιητής.

Ο ποιητής βάζει κάτω τη φαντασία,

στύβει το μυαλό και γράφει.

Νομίζει ότι έχει χρέος 

να συντηρήσει όνομα και φήμη.

Εγώ βλέπω, ζω, αγκομαχώ το χρόνο.

Ανάμεσα σε κρεββάτια, σε καμπαρέ,

σε τυφώνες.

Οι στίχοι μου είναι λόγια, ιστορίες, 

ζωή ατόφια.

Νίκος Καββαδίας

Σαν σήμερα, το 1910, γεννήθηκε.

...........................................................................

Απόσπασμα από το βιβλίο

του Μιχάλη Γελασάκη:

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Ο ΑΡΜΕΝΙΣΤΗΣ ΠΟΙΗΤΗΣ

Γήρανση, Kavafis, Aging, Πρωί, morning, Seferis

Μελαγχολία του Ιάσονος Κλεάνδρου· ποιητού εν Κομμαγηνή· 595 μ.Χ. 

(Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ)

Η γήρανση του σώματος 

και της μορφής μου

είναι πληγή 

από φρικτό μαχαίρι.

Δεν έχω εγκαρτέρησι καμιά.

Εις σε προστρέχω 

Τέχνη της Ποιήσεως,

που κάπως ξέρεις από φάρμακα·

νάρκης του άλγους δοκιμές, 

εν Φαντασία και Λόγω.

Είναι πληγή 

από φρικτό μαχαίρι.-

Τα φάρμακα σου φέρε 

Τέχνη της Ποιήσεως,

που κάμνουνε – για λίγο – 

να μη νοιώθεται η πληγή.

Ένθετο 

Πρωί (Γιώργος Σεφέρης)

Άνοιξε τα μάτια και ξεδίπλωσε

το μαύρο πανί πλατιά και τέντωσέ το

άνοιξε τα μάτια καλά στύλωσε τα μάτια

προσηλώσου προσηλώσου τώρα ξέρεις

πως το μαύρο πανί ξεδιπλώνεται

όχι μέσα στον ύπνο μήτε μέσα στο νερό

μήτε σαν πέφτουνε τα βλέφαρα ρυτιδωμένα

και βουλιάζουνε λοξά σαν τα κοχύλια,

τώρα ξέρεις πως το μαύρο δέρμα του τυμπάνου

σκεπάζει ολόκληρο τον ορίζοντά σου

όταν ανοίξεις τα μάτια ξεκούραστος, έτσι.

Ανάμεσα στην ισημερία της άνοιξης και την ισημερία του φθινοπώρου

εδώ είναι τα τρεχάμενα νερά εδώ είναι ο κήπος

εδώ βουίζουν οι μέλισσες μες στα κλωνάρια

και κουδουνίζουνε στ’ αφτιά ενός βρέφους

και ο ήλιος νά! και τα πουλιά του παραδείσου

ένας μεγάλος ήλιος πιο μεγάλος απ’ το φως.

Αθήνα 3/2/2024

21 Μαρτίου, η Ποίηση, παγκόσμια ημέρα Ποίησης, ευβοέας ποιητής Βασίλης Κούλης 1928, μικροί πρόσφυγες

 

Η Ποίηση

 Η ποίηση είναι μια αστραπή

κρυμμένη στο πληγωμένο τους αίμα.

Η ποίηση είναι

αυτό που είδαν τα παιδικά τους μάτια.

Η ποίηση είναι

τα ίδια τους τα μάτια,

αν τους αφαιρέσουμε τη σκόνη,

αν τους αφαιρέσουμε την οδύνη,

και την κρύα γυαλάδα της φωτομηχανής.

Τα μάτια τους

πλυμένα από ανοιξιάτικη βροχή

ανοιγμένα σε όνειρα λουλουδιών..
---

Διασκευασμένο ποίημα 
του Ευβοέα Ποιητή 
 Βασίλη Κούλη

1928  

για τις οδύνες της εποχής..

21/3/2016

Παγκόσμια ημέρα ποίησης  

ΧΡ

Μας σιγκήνησε ο Γιώργος Δουατζής απόψε, ήταν στενός φίλος του Τάσου Λειβαδίτη, εδώ ένας στίχος του τελευταίου για την ποίηση

Η Ποίηση είναι μια

φανταστική σκάλα

για να κόψεις ένα ρόδο αληθινό.

Μάρτιος ο μήνας της ποίησης

Μάρτης ο μήνας της ποίησης

Με το καλό ξαναήρθε φέτος η άνοιξη των ποιητών στη Γαλλία

και η Ελευθεροτυπία μας μεταφέρει το κλίμα στην Ελλάδα με το άρθρο της Ηρας Φελουκατζή διαβάστε εδώ παρακαλώ.

Ο άνθρωπος και η σχέση του με τη φύση είναι φέτος το θέμα.

Η Γαλλική Άνοιξη είναι λάτρης της Ελληνικής Άνοιξης

και την καλεί να πάρει μέρος στο στόλισμα της χώρας με λέξεις...

Χρήστος Ρουμελιώτης, Κυψέλη 4 Μαρτίου 2011

info: Λέσχη Ανάγνωσης Ποίησης-Πολυχώρος Μεταίχμιο (polychoros@metaixmio.gr)

Αλλες Λέσχες Ανάγνωσης Ποίησης: στο Νευροκόπι (magika_k @yahoo.gr), Ηρακλείου Κρήτης «Λυχνοστάτης» (info@lychno statis.gr), alexarab@gmail.com, poiisis@ yahoo.gr, e-περιοδικό (poema..) Κορώνη, vasman@e-poema.eu

Στον ιστότοπο του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, www.ekebi.gr, μπορούμε να βρούμε τις λέσχες ανάγνωσης λογοτεχνίας της κάθε περιοχής και στοιχεία για τη θεματική τους.

Poesia, Morta,Torta

Poesia, Morta,Torta

Ποίηση είναι η ζωή

Σαν πίτα που ο καθένας

Ότι θέλει μέσα βάζει…

Ποίηση είναι η ζωή

Σαν ψυχή που ο καθένας

Ότι θέλει από μέσα βγάζει…

Ποίηση είναι η ζωή

Σαν τρελού ξυράφι λαβωμένο

Από ένα λουλούδι…

Ποίηση είναι η ζωή

Σαν σκουριά που αρνήθηκε

Χρυσό καλοφτιαγμένο….

Ποίηση είναι η ζωή

Σαν προσευχή που ξέφυγε

Από θεό ξεχασμένο… (παραπονεμένο)…

Χρίστος Ρουμελιώτης

Αθήνα 8 Νοεμβρίου 2009

Από τα …σωθικά του Poesia, Morta,Torta! της Efigênia Coutinho

Η πιο οικουμενική τέχνη

Η πιο οικουμενική τέχνη «Οι ποιητές είναι ανένταχτοι και αμφισβητίες. Εκφράζονται με γέλιο αγέρωχο, με αυθάδεια και όχι με συγκατάβαση. Είναι απόστολοι της ελεύθερης σκέψης και δράσης. Θέτουν υπό κρίση τους κοινωνικούς δεσμούς που βασίζονται σε σχέσεις επικυριαρχίας. Αρνούνται να είναι εξαρτώμενοι από τις οποιεσδήποτε εξουσίες. Σε περίοδο κρίσης είναι πιο ουσιώδεις από ποτέ». Τα λόγια αυτά ανήκουν στον καλλιτεχνικό διευθυντή της «Ανοιξης των Ποιητών» (02-15/03/2009)Ζαν Πιερ Σιμεόν, «ψυχή» της εκδήλωσης. Χάρη στις δικές του προσπάθειες ο θεσμός μπήκε στο πολιτιστικό ημερολόγιο. «Στην αρχή φαινόταν σαν "ούφο", σαν αξιοπερίεργο», μας λέει. «Σήμερα έχει αποκτήσει πλατιά διάδοση. Επιδιώκω το να γίνει αντιληπτή η ποίηση σαν κοινωνικός δεσμός ανάμεσα σε γενιές, εθνικότητες, κοινότητες, πολίτες. Δεν υπάρχει τέχνη πιο οικουμενική. Παρά τις διαφορετικές γλώσσες, το ποίημα είναι διεθνές λεξιλόγιο. Στα γαλλικά, αγγλικά ή κινεζικά, μιλάμε την ίδια γλώσσα όταν μιλάμε με ποίηση». Πηγή: www.enet.gr

21 Μάρτη ημέρα ποίησης

 

(Photo – roumeliotis)

21 Μάρτη ημέρα ποίησης

Ένας μικρός Άτλας (ο άνθρωπος)

Έλκει την «τέχνη»

Να διέλθει από το «στενό» της ζωής

Και ένας ευεργέτης (ποίηση)

Εγγυάται το αιώνιον του πλου(ν) της !

……………………………………….

Ποιητική ακαρπία

Την «παγκόσμια» ημέρα της ποίησης

Μάρτη είκοσι μία

Καλωσόρισες εαρινή μου ισημερία !

Όσο και να το θέλησα

Τίποτα δε μου βγήκε την ημέρα αυτή

Ωστόσο στάθηκα πολύ τυχερός !

Έλαβα ένα δωράκι από το βιβλιοπωλείο Πολιτεία !

Μια ποιητική χειρονομία των φίλων της ποιήσεως

Του τεσσαρακοστού δεύτερου γυμνασίου Αθηνών

Έφερε στα χέρια μου το «ΑΝΤΙΔΟΤΟ» μου:

Με τα λόγια το Ν. Εγγονόπουλου !

Voila:

Η ζωή ο θάνατος

Κι αναμεσίς η τέχνη (η ποίηση)

Όπου καταξιώνει τη ζωή,

Την διαιωνίζει,

Τον θάνατο καταργεί.

Γιαυτό προς τι η στράτευση,

Η σάτιρα, τα πείσματα, το μίσος

Που δεν τους δίνει, πέρα ως πέρα,

Καμιά σημασία η ζωή

Κι ο θάνατος δεν στέργει

Ολως διόλου

Να τα ξέρει…

Ν . Εγγονόπουλος

«Το μέτρον ο άνθρωπος»

Επίμετρον:

Οργή – οργή – οργή

Και δάκρυ σήμερα

Βραδύκαυστο εκρηκτικό

Μέσα μου

Σαν μαύρο ποίημα

Που γιορτάζει

Τα τέταρτα γενέθλια του

Κρεμασμένο

Από το θάνατο που τον λένε «Βαγδάτη»

Αναθεματίζοντας τον «άγνωστο διάβολο»

Που ήρθε απ’ τη Δύση…

Ρουμελιώτης Χρήστος

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2007

11:54:58 μμ - ΑΘήνα

Σχετικά:

α. 06/01/2003 Μπους – Σόλων @ Σαντάμ

β. 03/03/2003 Ο Τριταντέχμης

γ. 25/12/2003 Ο επίλογος

δ. 04/11/2005 Η θυσία του Κέϊσι (ατελές)

http://roumeliotis.blogspot.com

Υστερόγραφον:

Ενα θερμό ευχαριστώ στους μαθητές

για το ΑΝΤΙΔΟΤΟ

Ποίηση

H Καρδιά είναι μια ποίηση

Δεν ελέγχεται…

Πλησιάζοντας

Λογοτεχνικά

Τον θάνατο (Pinter)

Βρίσκεις

Πολύ ενδιαφέρουσα τη ζωή

Ένα ποίημα δεν έχει ποτέ τέλος

Ο χορός είναι ποίηση

Αν έχεις να πεις ΚΑΤΙ

Το λες με το σώμα

Η μητέρα μου έδωσε τη ποίηση

Και ο πατέρας μου την εργασία

Ποίηση = το αλατοπίπερο της ζωής

Χρίστος Ρουμελιώτης Kατά καιρούς

Νύχτες Νείλου ημέρες ποίησης

 Νύχτες Νείλου ημέρες ποίησης

Μια πλουμισμένη βερικοκιά έδωσε την ιδέα!

Ένα πορώδες και άκρως ρομαντικό γιασεμί την συνέλαβε 

και την παρέδωσε στον Έλληνα Jean Claude !

Το γυάλινο φεγγάρι ανέλαβε να αναδεύσει με τις χρυσές του αχτίνες την διαδικασία !

Τα νεροκάλαμα μόλις κατάλαβαν τι θα γινόταν, θρόισαν χαρούμενα τα φυλλώματά τους, δείχνοντας απέραντη ικανοποίηση και ετοιμάστηκαν να πάρουν μέρος στη μυσταγωγία!

Μία ευγενέστατη ίριδα έτρεξε να ειδοποιήσει τον Πικάσο για να χρωματίσει την ιδέα !

Τον νέο διαδόθηκε ταχύτατα από φύλλο σε φύλλο από καρπό σε καρπό από άνθος σε άνθος από ρίζα σε ρίζα…

Το κίτρο και η νερατζιά

Το γκρέϊπφρούτ και η πορτοκαλιά

Το πεύκο και το μπαχάρι

Ο λωτός και το λιβάνι

Το μάγκο και η λαντάνη

Η νερόλη και η σινδόλη

Το σάνδαλο και το κάρδαμο

Το χασίς και το νούφαρο

Ένιωσαν περήφανα που τα εκχυλίσματά τους επιλέχθηκαν από τον νέο μάγο να χαρίσουν τη ψυχή τους στο νέο άρωμα !

να μπει στο όνειρο!

Χρήστος Ρουμελιώτης

Από Κυριακή προς Δευτέρα 21/3/05

05:24

Αφιερωμένο στον Jean Claude!

Κείμενα Στάθη Τσαγκαρουσιάνου φωτό Ελευθεροτυπία 19/3/05

Ποίηση

Ποίηση

Η Ποίηση είναι ένας σπόρος

Που πέφτει από τον ουρανό

Σταλμένος από αποδημητικό πτηνό

Καμιά φορά πέφτει σε πέτρα

Και δεν φυτρώνει…

Μα όταν πέφτει σε γόνιμο μυαλό

Το στεφανώνει ! (φουντώνει)*

Ένα ποίημα θέλει νουνό ή νουνά

Να του φορέσει ρούχα βαφτιστικά

Και να φωνάξει τόνομά του δυνατά

Θέλει και ένα ψάλτη ή ένα παπά

Να το πρωτο-ειπεί ίσως και ψαλτά

Θέλει και μια φωνή βαθιά και λυρική

Σαν της Μελίνας, να του δώσει πνοή

Θέλει και ένα μουσουργό

Με νότες να το ποτίσει για να είναι μαλακό!

Το ποίημα θέλει και ένα αρωματοποιό

Με κατάλληλο άρωμα να του ραντίσει τις στροφές

Μην τυχόν και σκύψουν και τις μυρίσουν κοπελιές

Το ποίημα είναι σαν τους ανθρώπους

Θέλει να το κοιτάζεις στα μάτια λέξη προς λέξη

Θέλει να του χτενίζεις τα μαλλιά

Ίσια να τα φτιάχνεις, είτε στρογγυλά

Θέλει να το ακούς συχνά και να του γλυκομιλάς

Και ποτέ μόνο του ανυπεράσπιστο να μην το παρατάς!

Χρήστος Ρουμελιώτης

Λαμπίρι Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2005 /// 7:00 μμ

Sylbia Plath

 Sylbia Plath

«Είμαι χέρι σφιχτό»

Πούπουλο κρατώ

Να χαϊδέψω απαλά μόνο γω μπορώ

«Είμαι χέρι σφιχτό»

«Τσεκούρι» κρατώ

Αλύπητα χτυπώ,

Ό,τι γουστάρω σε πολλά πολλά κομμάτια υπο-διαιρώ

«Είμαι χέρι σφιχτό»

Το χέρι σου καλά κρατώ

Να σου μιλήσω ξέρω μόνο γω

και στην καρδούλα σου να μπώ

Είμαι χέρι σφιχτό

Κανέναν δεν απειλώ !

Στάζω λέξεις με «νόημα» πηχτό

Σ’ αγαπώ το ομολογώ

Αλλά πρέπει νάχει «νόημα» και αυτό !

ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ:

«Είμαι χέρι ανοιχτό»

Που κοιτάει τη γη ή τον ουρανό

Δείχνει δρόμους ανοιχτούς

Αστρικούς με άγνωστους «προορισμούς»

«Είμαι χέρι ανοιχτό»

Τη μοίρα σου λέω στο λεπτό

Αν έχεις νόμιμους ή παράνομους δεσμούς

Με ή χωρίς «δισταγμούς» !

«Είμαι χέρι ανοιχτό»

Μόνο γώ μπορώ ν’ αγγίξω

Της καρδιάς σου τον παλμό

Και να μεταλλάξω τη ζωή σου σε μυθ-ιστόρημα παλιό !

«Είμαι χέρι ανοιχτό»

Ανάμεσα στα δάκτυλα παίζω το στυλό

Με μελάνι ποτίζω το νου και το μυαλό

Το «ταξίδι» ξέρω … θάνε μακρυνό !

ΣΥΛΒΙΑ ΠΛΑΘ:

Καλά μου φιλαράκια είστε και τα δυό

Είμαι η Σύλβια Πλάθ που έχει γράψει τον «Κυρ-πανικό»

Το ποιήματά μου πολύ εκτιμώ

Το μυθιστόρημα όμως πιο πολύ αγαπώ

Γιατί δεν μου βάζει κανένα «περιορισμό»

«Εικόνα και σημασία» έχουν για μένα διαχρονική αξία

Το «νόημα» στη μνήμη δίνει στη ζωή υπεραξία !

Χρήστος Ρουμελιώτης

Για την Σύλβια Πλάθ

Ερέτρια, 29/8/2004 1:28:50 μμ

(Τα μέσα στα εισαγωγικά είναι λέξεις και έννοιες της ιδίας)

«Η ποίηση είναι μια τέχνη τυραννική …

βρίσκω ότι στο μυθιστόρημα μπορώ να συναντήσω περισσότερη ζωή,

ίσως όχι τόσο έντονη ζωή αλλά σίγουρα περισσότερη»…

Σύλβια Πλάθ

«Η Πλάθ μπορεί να θεωρηθεί ως μία μετα-κειμενική ποιήτρια, μια μετα-κειμενική δημιουργός, αφού θέτει προς ανάγνωση ένα κείμενό της ένα βήμα μετά. Οι αναγνώστες του έργου τους έχουν κάθε φορά διαφορετικό μήνυμα, σημασία νόημα, εικόνα».

Γιάννης Αντιχόου

Ποιητής για τη Σύλβια Πλάθ

http://www.hridanos.gr/volume11/poetry/poet4.php

Στο μυαλό της Σίλβιας Πλάθ...

Ποίηση

Ποίηση

Η ποίηση είναι ένας δρόμος

Που όσο θέλεις τον περπατάς

Και ό,τι πιο όμορφο κοιτάς!

Ο πιο ζωντανός τάφος

Είναι ο τάφος της Ποίησης

Μένει Αιώνιος!

Η ποίηση είναι η Σμίλη του Λόγου

Ο Λόγος είναι ο αγρός της Ποίησης

Αν δεν υπήρχαν τα τρία (ι)(υ)(η)

Η Ποίηση θα ήταν ασμίλευτη και ορφανή

XΡ 9/2/2004

Μια μικρή ιστορία

Ο ΧΙΝΙ Ο ΜΠΡΟΝΤΣΚΙ 

Ο ΓΕΪΤΣ ΚΑΙ Ο ΕΛΙΟΤ

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

………………………………

Η ποίηση είναι γη που δεν τρέμει

Η ποίηση είναι αυτογνωσία που μένει

Η ποίηση είναι η φυγή από τη μαζική ανία!

…………………………………………………

Η μνήμη είναι άφθονη αγάπη πέρα από την επιθυμία

Η επιθυμία είναι ελευθερία πέρα από συμβάσεις και μανία

Η ιστορία είναι ελευθερία από το μέλλον και το παρελθόν

Η ιστορία είναι ίσως και δουλεία σ’ αυτό το ά-(σ)κοπο παρόν

Η ιστορία είναι η ομίχλη του παρελθόντος

Οσο προχωρείς μέσα σ’ αυτήν χάνεσαι!

Η ιστορία είναι το φανάρι του μέλλοντος

Οσο φέγγει σε οδηγεί σε «νέες εικόνες»

«Εικόνες που θα συνεχίζουν» !

«Εικόνες που θα χαρίζουν» ! (*)

Βασιλιά της Ασίνης που βρίσκεσαι;

Φρουρέ των Μυκηνών ποιόν φυλάς τώρα;

Διογέννη του φαναριών ποιούς θα χλεύαζες σήμερα ; (**)

Για τη διασκευή και ποιητικοποίηση

Των μεταφρασμένων αποσπασμάτων από την ομιλία του νομπελίστα ποιητή Σέιμους Χϊνι

Της Κατερίνας Σχοινά στο ένθετο της ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ 13/2/04

Χρήστος Ρουμελιώτης

Ο ψαράς η Λουλούδω και το βασιλόπουλο του Παπαδιαμάντη

Ο ΨΑΡΑΣ Η ΛΟΥΛΟΥΔΩ 

ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟ

Ως κανδήλι ή φανός !

Ως Λαμπάδα ή άστρον !

Τρεμοφέγγεις μακράν !

Μελανωμένος επάνω εις το στο κύμα !

Πιό όμορφος και από τα κρίνα !

Σε Καλύβι στοιχειωμένο !

Κόρη με πατέρα ανδρειωμένο !

Περίμενε τον αγαπημένο !

Κατοικούσε πονεμένη !

Με ήλιο και λουλούδια στολισμένη !

Το Βασιλόπουλο:

Λουλούδω μου λαμπρή !

Ημέραν που ο Χριστός θα γεννηθή !

Οι βάρβαροι θα έχουν ηττηθή !

Ο ήλιος, εγώ και εσύ θάμαστε για πάντα μαζί !

Πιό γλυκιά θάναι η Ζωή !

Ο Ψαράς:

Θεέ μου το Βρέφος Σου :

Θεέ μου Θαύμα Σου !

Χριστέ μου το Φώς Σου :

Χριστέ μου Φωτιά αιώνια να φέγγει !

Των εχθρών το μίσος να φλέγει !

Αχ Λουλούδω μου καλή !

Χριστούγεννα και πάλι στη γή !

Η Σπίθα - ορκος είναι εκεί !

Ο καλός σου, το βασιλοπουλό σου Ζει!

Στου πελάγου τον αφρό άνθος αιώνιο φωτεινό !

Κερί που δεν λειώνει, προσευχή που δεν τελειώνει !

Στεναγμός που δεν βγαίνει δάκρυ που το κύμα δεν πικραίνει !

Το Βασιλόπουλο:

Στου πελάγου τον αφρό

Εσένα θέλω για να ζεσταθώ

Τρεμοφέγγω, περιπαίζω

Τους ψαράδες στο γιαλό !

Η Λουλούδω:

Στης ψυχής μου το κόρφο το ζεστό,

Εσένα έχω φυλαχτό

Ελαφροίσκιωτο ή καθαρό

Σε περιμένω νάρθης μαζί με το Χριστό !

Χρίστος Ρουμελιώτης

Αθήνα, Σάββατο 11/29/03 8:47 πμ

Το ανωτέρω ποίημα αποτελεί διασκευή του Χριστουγεννιάτικου

πανέμορφου διηγήματος του Παπαδιαμάντη “Άνθος Γιαλού”

H Ποίηση εξακολουθεί

να παραμένει

μια μαγική τέχνη,

που μπορεί να κερδίσει

σε μια μόνο στιγμή

ολόκληρη την ύπαρξή μας

Η ποίηση είναι ρίγος και τρέμουλο

Και ανάταση…

Βαγγέλης Χατζηβασιλείου

Βιβλιοθήκη 30/7/04