Ήρθες στον ύπνο μου, you came in my sleep, Spyros Papametzelopoulos

Απόψε ήρθες στον ύπνο μου

Αγαπημένε εξάδελφε Σπύρο

Με ερώτηματα γεμάτος

Τι κάνει το Ξυλόκαστρο ;

Ζουν οι αναμνήσεις μου;

Τι κάνουν τα Καλάβρυτα;

Οι άμαχοι πως είναι;

Τι κάνει το Μελίσσι;

Η παραλία αποκαταστάθηκε;

Τι κάνει το Λαλιώτη;

Ο Γιώργης γύρισε πίσω;

Οι σκιές (*) φωτίζονται;

Τι κάνει το Βασιλικό; (**)

Η θεία η Κατίνα που είναι;

Το αρχαίο θέατρο αποκαταστάθηκε;

Απόψε ήρθες στον ύπνο μου

Με ερωτήματα γεμάτος

Τι κάνει ο πατέρας μου;

Τι σου είπε τότε που τον είδες;

Τι κάνει η μητέρα μου;

Στείλε μ' το ποίημα της για το Σεφέρη

Το κάνει ο αδελφός μου, η Γιώτα;

Κάντους μια αγκαλιά

Τι κάνει η Κατερίνα μου;

Δώστης την αγάπη μου

Τι κάνουν τα παιδιά;

Όλα καλά..

Απόψε ήρθες στον ύπνο μου

με ερωτήματα γεμάτος 

Σε είδα λίγο προβληματισμένο

Μια ανέλπιστη χαρά με κυρίευσε

Ναι είμαστε και πάλι μαζί

Έστω και για μια μάταιη στιγμή

Που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα

Στο σύμπαν του όλα και τίποτα

Εκτός και αν η μοίρα θελήσει

Και πάλι να συναντηθούμε στο μηδέν

Χρήστος Ρουμελιώτης

Για Σπύρο Παπαμετζελόπουλο

Κατσίγγρι Ναυπλίου

20/11/2023

(*) Σκιές είναι τα 

ξηραντήρια ραζακιάς

(**) Αρχαία Σικυώνα 

Tags

Παπαμετζελόπουλος

Ρουμελιώτη Πόπη

Μνήμες, (09), 1952-2016, Σπύρος Παπαμετζελόπουλος, Ποίημα και κείμενο

Χρίστος Γιώργος Σπύρος

15/4/1976 Στρασβούργο, Μικρή Γαλλία, Κανάλι του Ρήνου
Διαδρομές μνήμης: Mon cher cousin Spyros Παπαμετζελόπουλος. Είναι κάποιες στιγμές εξαιρετικά φορτωμένες με μνήμες που θέλουν να βγουν στην επιφάνεια. Δεν μπορώ να τις συγκρατήσω. Τις μνήμες δηλαδή. Ωστόσο δεν έχω γερό μνημονικό. Έτσι αναγκάζομαι να ψάχνω ανάμεσα σε άπειρες κυψέλες του μυαλού κομματάκια. Τι θαυμάσιος μηχανισμός και αυτός. Του δείνεις εντολή και ξεκινά. Μπορεί να αρχίζει με το χαρτί. Το φυλάσσει με στοργή μέσα σε ένα τεράστιο Λειβαδίτη. Δεν το αποχωρίζεται. Έρχεται έτσι η ώρα να εξωτερικεύσει τη μνήμη και να διαδώσει τα αποτυπωθέντα κάποτε. Να τα κοινωνικοποιήσει εταιροχρονισμένα. Ναι σε ένα καφέ της Πατησίων το City Icon. Αργότερα θα βρούμε και εικόνες από κοινές στιγμές. Είμαστε περίπου ίδιας ηλικίας. Δημοτικό σχολείο εγώ στο Μελίσσι Κορινθίας. Ο Σπύρος με τον αδελφό του Γιώργο έμεναν στο Ξυλόκαστρο. Πόπη και Γιάννης οι γονείς. Η μητέρα του πρώτη ξαδέλφη του πατέρα μου. Οι πατεράδες αδέλφια. Μια πικρή ιστορία για το παππού του Σπύρου που σημάδεψε την μητέρα του. Έχω μιλήσει γιαυτό λίγο και δεν χρειάζεται άλλο. Εδώ θέλω να εκφράσω την άπειρη σταθερή μόνιμη και γνήσια αγάπη που του έθρεφα σε όλη τη ζωή. Μέχρι που έφυγε. 27 Νοεμβρίου 2016. Είμασταν συνδεδεμένοι λοιπόν από μικροί. Τον καιρό εκείνο οι τόποι ήσαν γεμάτοι αρώματα από λεμονοανθούς, μανταρινοανθούς, μούσμουλα αχλάδια ρόδια, κορόμηλα, ξανθή ραζακιά. Με Σπύρο σίγουρα βρισκόμασταν στο Μελίσσι στο Λαλιώτη στο Ξυλόκαστρο. Οι εμπειρίες και τα τραγούδια του Χατζή κατέβαιναν στο χωριό στα κτήματα στην αγροτική ζωή που αγαπούσε να δοκιμάζει το κόπο της μαζί μας.

Αχ αμπέλι μου καλό

Βοηθάμε σε παρακαλώ

Να μπω στου Σπύρου τον ιστό

Το ταπεινό του το εγώ

Το μεταλλικό του τονικό

Το κοφτερό του το μυαλό 

Το μάτι του το παρατηρητικό

(Βαγγέλης σκεπή κεραμίδια)

(Μνήμη Μίμη Ρουμελιώτη)

Να πιω στη μνήμη του κρασί 

Ανέρωτο αληθινό..

Κρασί γιορτή

Λάδι σταφίδα

Σπύρος παρών

Κούλα Φωτούλα Βασιλικό 

Λάκης Γιώργος Λαλιώτη 

Κατερίνα (*) Γιαννάκης 

Σπύρος παρών 

Ω τι ωραία ξαδελφοπαρέα!

Όλοι χωράγανε στο ξυλοκρέβατο

Κάτω από τη μουριά της Σοφίας

Σ' όλους άρεσαν οι τηγανιτές 

μπατάκες της Αγγέλως!