Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ακρόπολις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ακρόπολις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

02 Οκτωβρίου 2020

The new lighting of Parthenon Acropolis of Athens, νέος φωτσιμός της Ακρόπολης και των μνημείων της


#Ακρόπολις  1/10/2020/ #Acropolis #Acropole #NewLighting
-o-o-o-
Αυτές οι πέτρες δεν αντέχουν άλλο τον ίδιο ράθυμο φωτισμό..
Και εγένετο νέος, λευκός, γεωμετρικός, μαρμαρένιος φωτισμός.
Δια χειρός (σχεδίου) αρχιτέκτονος Ελευθερίας Ντεκώ..
Αυτός ο πολιτισμός δεν αντέχει χωρίς συνεχή δημοκρατική ανανέωση.
Και εγένετο νέος πεφωτισμένος φωτισμός (ερμηνεία) της πυκνής σημασίας της ζωφόρου..
Δια πνεύματος καθηγητή Λουίτζι Μπέσκι..
Αυτά τα μνημεία δεν βολεύονται με λιγότερους θαυμαστές.
Και μουγκά (σιωπηρά)  προς το παρόν, ξανά προς τη δόξα τραβάν ..
-o-o-o-
These stones can no longer withstand the same rhythmic #lighting.
And new, white, geometric, marble lighting was made.
By the architect #EleftheriaDeko ..
This culture can not stand without constant democratic renewal.
And a new illuminated illumination of the dense importance of the frieze was made ..
By Professor #LuigiBeski ..
These monuments are not comfortable with fewer admirers.
And dumb for the time being, they are pulling towards glory again ..
-o-o-o-
Ces pierres ne peuvent plus résister au même éclairage rythmique..
Et un nouvel éclairage en marbre blanc et géométrique a été créé.
Par l'architecte Eleftheria Deko..
Cette culture ne peut subsister sans un renouvellement démocratique constant.
Et une nouvelle illumination lumineuse de l'importance dense de la frise a été faite.
Par le professeur Luigi Beski..
Ces monuments ne sont pas à l'aise avec moins d'admirateurs.
Et muets pour le moment, ils marchent de nouveau, vers la gloire..

Χρ.Ρουμ. 1/109/2020

11 Μαρτίου 2008

Καρυάτιδες

Καρυάτιδες

Ω Σπαρτιάτισσες Κόρες της θείας Αθήνας κορώνες,
Ω Καρυάτιδες, έφυγε, κλέφτες και βάρβαροι πήραν
Την αδελφούλα σας, μείνατε πέντε, τα ολόρθα κορμιά σας,
Από το θάνατο ασκέβρωτα, ο πόνος βαθύτερ’ ακόμα
Κι από το θάνατο σκέβρωσε, βόγγος και κλάψα η φευγάτη.
Κι αντιβροντήξατε εσείς και γινήκατε βρύσες του θρήνου,
Οι δυνατοί κ’ οι τρισεύγενοι στύλοι, και μια τρικυμία
Τους δωρικούς σας χιτώνες ανέμισεν άγρια σα σκιάχτρα!

«Ω Καρυάτιδες, δε με γνωρίζετε; Ξένη δεν είμαι,
Από τα ξένα αν εγύρισα. Είμαι η χαμένη αδελφή σας,
Ξαναγκαλιάστε με, ο τόπος μου εδώ με προσμένει σα θρόνος.
Φράγκοι, Αλαμάνοι και Σκύθες το γάλα μου βύζαξαν όλοι,
Ήρωες γινήκαν οι κλέφτες, και τώρα του βάρβαρου η φλέβα
Από το αίμα χτυπάει τα’ ακριβό των πατέρων Ελλήνων.
Από του κόσμου τα νιάτα ξανάνθισα, κλέφτρα, σας φέρνω
Την ιερή φλόγα αρχαία σε νέο καλάμι κρυμμένη!»

Κωστής Παλαμάς
Γενάρης 1902
Απόσπασμα 96 και 97 από τις Εκατό Φωνές
«H Ασάλευτη Ζωή» σελ. 175

25 Φεβρουαρίου 2008

Το νέο Μουσείο της Ακρόπολης

Η Ακρόπολη βραδάκι

Ο ήλιος συμφώνησε ευγενικά να παραδώσει τη σκυτάλη του φωτισμού στον καλλιτεχνικό διευθυντή της βραδιάς. Ο ιερός βράχος έλαμψε. Τα νεοκλασικά της αρεοπαγίτου ένιωσαν ευτυχισμένα που κατόρθωσαν να υπο-κλέψουν για λίγο τα στοργικά βλέμματα των πεζών θαυμαστών του αρχαίου κάλλους. Το απειλούμενο «17» με αφανισμό συγκέντρωνε, έγγραφη και μη, συμπάθεια. Τα πλατάνια είναι εποχή που κοιμούνται γυμνά τα βράδια χωρίς να κρυώνουν ! Τα ομορφο-κυπάρισα ποτέ δεν σκέφτηκαν ότι ενοχλούν…

Το νέο Μουσείο της Ακρόπολης


Την Ακρόπολη όποιος θέλει να δεί στην Αρεοπαγίτου περι-πατεί… Όλα είναι υπέροχα – πέτρινα αιώνια. Ένας νέος γυάλινος κάτοικος προστέθηκε. Η ιστορική γειτονιά καταχάρηκε. Με ΜΙΑ φωνή πλατάνια και κυπαρίσσια, πεύκα και κισσοί, πέτρες και νεοκλασικά και η αγία Σοφιά μαζί, αναφώνησαν: Καλοσώρισες Νέε μου ! Σου ευχόμαστε να τα Χιλιάσεις και τα κλεμμένα Μάρμαρα του Παρθενώνα γρήγορα να καλο-στεγάσεις !

Το νεοκλασικό της Αρεοπαγίτου

Φωτογραφίες κείμενο Χρήστου Ρουμελιώτη
Αθήνα, Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008/1:09:54 πμ
http://roumeliotis.blogspot.com 

Μουσείο Ακροπόλεως


ΕΑΝ τίθετο δίλλημα στον Κωστή Παλαμά
Διατήρηση ή Εξαφάνιση του Νεοκλασσικού
«Της Αρεοπαγίτου 17» χάριν του Νέου Μουσείου
ο μεγάλος μάστορας της Ελληνικής Γλώσσης
ΙΣΩΣ να μας παρέπεμπε σ΄'ένα από τους
τους στίχους του ποιήματος «ΦΟΙΝΙΚΑΣ» :

«Ηλιε τα μαύρα ονείρατα πάρ’ τα και πνίχ’τα,
θολοί είν’ αχνοί, κ’ είναι κακόπραγα τελώνια.
Θρέψε τα ωραία και τ’ αγαθά, τα πάντα δείχ’τα.
σαν αχτιδοπαιξίματα και σαν αηδόνια.
Κ’ εσύ, φεγγάρι, ξάπλωσε στην άγρια νύχτα
διάφανη σκέπη από καρδιά και ψυχοπόνια,
της Καλλονής παντού κυμάτισε, ω πορφύρα,
κ’ η πλάση ας γίνει αγάπη κι ας χτυπάει η λύρα!»

Ρουμελιώτης Χρήστος
Αθήνα, Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2008

30 Σεπτεμβρίου 2005

Ακρόπολη εκδρομή από Αίγιο

Εκδρομή στην Ακρόπολη! 

(Λαμπίρι – Αθήνα – Λαμπίρι 29-9-05)


Πρόσωπα ανέκφραστα, νυσταγμένα, οι ρόδες άπληστες καταπίνουν τα χιλιόμετρα. Τα απλόχωρα παράθυρα επιτρέπουν στη ματιά να γλιστρήσει πάνω από τα ήρεμα νερά του Κορινθιακού, να φτάσει απέναντι, να παρακάμψει το άγριο σύννεφο να σμίξει με τη γλυκιά προσδοκία και να φτάσει πριν από το σώμα στην Ακρόπολη! Τελικός προορισμός: H προσέγγιση της «αιωνιότητας». Το πέρασμα από το κατώφλι του χρόνου στο χώρο της μεταμόρφωσης του αδύνατου σε δυνατό! Αλλά ας μη βιαστούμε. «Πετάμε» λίγα μέτρα πάνω από το Αίγιο όχι μακριά από τη Πτέρη. Έναν άλλο πόθο! Δεν πρέπει να χάσουμε το λεμονόδασος ούτε τις κόκκινες σκέπες των σπιτιών της Αιγιαλείας! Ο φωτοδότης τάχει βάλλει με το σύννεφο που βρέθηκε μπροστά του και στερεί στους ρομαντικούς μια καθώς πρέπει ανατολή! Τελικά οι τελευταίοι δεν θα απογοητευτούν! Η Ακράτα, το Δερβένι, το Ξυλόκαστρο απολαμβάνουν ένα ακόμη φωτο-κρυφτούλι. Στα γύρω χωριά πάνω στις πλαγιές οι εραστές της νύχτας ξεφεύγουν με κόπο από τις γυναικο-φωλιές τους. Στις κορυφογραμμές σμίγουν τα βλέμματά μας. Ο Αίολος μέσα σε μια βάρκα εξομολογείται τον ερωτά του στη θάλασσα και ζωγραφίζει καρδούλες. Τα ψάρια μάλλον ζηλεύουν… Τα κυπαρίσσια στη ξηρά διεγείρουν με το μυτάκι τους τον ουρανό. Τους υπόσχεται χειμώνα και μόνιμη δροσούλα. Σε αντάλλαγμα θα χαρίσουν κι’ άλλο από το άρωμά τους στο ροδίτη ! Τι ευτυχία! Οι γειτονιές των ακίνητων κυπαρισσιών όλο και πληθαίνουν! Τα καμπαναριά δεν έχουν λόγο να τα ξυπνήσουν σήμερα νωρίς. Η άχνα των βουνών μένει όλο και πίσω και πίσω. Το ένα αντικαθιστά γρήγορα το άλλο. Σε λίγο διακρίνεται ο Ακροκόρινθος!

Ο ΑκροΚόρινθος

Με δέσανε με την ιστορία
Καλλιτέχνες, στρατηγοί φίλοι και εχθροί
Φρουρός του Πέλοπος αιώνιος στη γη
Πνίγηκα κάποτε μέσα στην χλιδή
Σώθηκα χάρις στο Θεμιστοκλή
άκουσα του Παύλου τη προσευχή
Ράγισα σαν είδα τον Κολοκοτρώνη φυλακή!
Χαίρε ώ χαίρε ελεύθερη πατρίς!

Ο Ιερός βράχος της Κορινθίας βουβαίνει. Το μεγάλο αυλάκι τεχνικό θαύμα παρόμοιο με εκείνα της Αιγύπτου, απραγματοποίητο όνειρο του Νέρωνα, υγρό σύνορο βορά και νότου περιμένει ανυπόμονα να φωτογραφηθεί…

Το Κανάλι

«Ενώνω τον Κορινθιακό με το Σαρωνικό
Ασταμάτητα περνούν κάθε μέρα τα μπατό (καράβια)
Τα παιδάκια με κοιτάζουν με το στόμα ανοιχτό
Σε σμήνη τουριστών προκαλώ το θαυμασμό»!

Ξαφνικά η θάλασσα αλλάζει πλευρό και περνά στα νότα της Αίθρας του Ευπαλίνου και των Γερανείων! Κερδίζει αμέσως τα βλέμματα των ταξιδιωτών που προσπαθούν μάταια να φθάσουν πρώτα στην Ακρόπολη! Του κάκου. Το πνεύμα είναι ήδη εκεί και τα λέει με το όνειρο κάτω από το πορφυρό σεπτεμβριάτικο ήλιο! Η υπομονή πιάνει τα άκρα καθώς το εμπορικό κομμάτι της Αθήνας μπαίνει πρώτο στην κάμερα των οφθαλμών! Ευτυχώς ακολουθεί το Πανεπιστήμιο η Βιβλιοθήκη το Παναθηναϊκό στάδιο και επί τέλους ο Ιερός Βράχος! Οι Καρυάτιδες ντυμένες με τα καλά τους έχουν έλθει στην Αθήνα να χορέψουν και πάλι προς τιμήν του Βασιλιά! Ποζάρουν αφιλοκερδώς στους λάτρεις του ωραίου! Η Μελίνα μια τέτοια μέρα δεν θα το συζητούσε καθόλου! Θα παράταγε σύξυλους τους πάντες για ν’ άρθει να τους κάνει παρέα! Θα τις καλούσε θα τις κέρναγε κρασί και θα χορεύανε μαζί !
Αθάνατη Ελλάδα ! Δεν σε χορταίνω !
Αθάνατη Μελίνα ! Δεν σε ξεχνώ !
Ο Ερεχθεύς, η Αθηνά, Ο Ποσειδών, ο Περικλής ο Ικτίνος, ο Καλλικράτης είναι όλοι εκεί αναμεμειγμένοι με τους εκατοντάδες εκστασιασμένους επισκέπτες. Απολαμβάνουν την δημοσιότητα στην τηλεόραση του πολιτισμού. Η εκφωνήτρια (ξεναγός) Μελίνα δένει αδιάρρηκτα με «τιτάνιο» το παρελθόν με το παρών… Ο ιερός βράχος σμιλεύεται αγόγγυστα από τα βήματα των επισκεπτών του….

Χρήστος Ρουμελιώτης Λαμπίρι 10/10/2005 10:58 μμ «Τα εγκαίνια της Διώρυγος της Κορίνθου» του Κωνσταντίνου Βολανάκη

03 Ιανουαρίου 2004

Ελγίνεια μάρμαρα

Ελγίνεια

ΧΟΡΟΣ:
Αθηνά μου ζηλευτή, του Δία κόρη ακριβή!
Προστάτιδα γενναίων σοφών και ποιητών!
Θεά της ειρήνης της εργασίας και της ευημερίας!
Μητέρα των Γραμμάτων των Τεχνών και των Επιστημών!
Αιώνες τώρα στέκεις στου ιερού του Βράχου τη κορυφή!
Πες μας λοιπόν τι βλέπεις από κει;

ΑΘΗΝά:

Φίλοι της Ακρόπολης του Πολιτισμού!
Φίλοι του Αρχαίου Πνεύματος και Δράματος!
Φίλοι του Πάνω Κόσμου!
Φίλοι του Κάτω Κόσμου!
Φίλοι του Θαύματος του Κόσμου!
Ρωμαίοι Φράγκοι και άλλοι λαφυραγωγοί,
Φτωχοί τω πνεύματι από Δύση και Ανατολή,
Ζήλεψαν την τέχνη του Φειδία την μοναδική!
Η αρχιτεκτονική του …Περικλή ευτυχώς δεν ήταν κινητή!
Πόθησαν μάρμαρα γλυπτά, παράνομα ν’ αποκτήσουν!
Πόθησαν τους αχυρώνες τους με έργα αξίας να…διακοσμήσουν!
Ωιμέ! Μοίρα, μου έγραψε να δω, μέγα αίσχος φοβερό!
Την απαγωγή της Παρθένου του Αλκαμένη!
Κόρη από τις Καρυές της Λακωνίας, φερμένη!
Που μαζί με άλλες δροσερές, και σαν τα κρίνα τρυφερές
Ερχόντουσαν και χόρευαν για μένα στις θρησκευτικές γιορτές!
Αίσχος Ελγιν Αίσχος! Τον Βοναπάρτη στο στόμα σου, μην πιάνεις!
Ίσως με κόπιες ρωμαϊκές, σε ελλήνων έργα και αυτές πολύ πιστές,
Θέλησε την Επανάστασή του, λίγο να «ντεκοράρει»,
Δεν πέρασε όμως από την Ελλάδα ο ίδιος πετραδάκι να πάρει!
Άγγλοι Αυστριακοί Πρώσοι Ρώσοι Μαμελούχοι και Οθωμανοί,
Γνώρισαν πολύ καλά τι θα πει γαλλικό «αρτιλερί»! (πυροβολικό)
Αίσχος Ελγιν Αίσχος! Με τις πλάτες του κατακτητή,
Έπιασες και φόρτωσες τις κατάρες των Ελλήνων, μια ζωή.
Εσύ και οι νέο-λόρδοι σου πάρτε το χαμπάρι: Θάρθει η στιγμή
Που τα Μάρμαρα του Παρθενώνα όπως και οι Ολυμπιακοί
Θα γυρίσουν πίσω σε τούτη δω τη Γη!
Και η εξόριστη Παρθένα των Καρυών
θα σύρει το χορό των Θεών
Και όλοι μαζί θα κράξουμε!
Ζήτω και πάλι Ζήτω το αρχαίο Πνεύμα το Ελληνικόν!

ΧΟΡΟΣ:

Ω Παλλάδα Αθηνά σε ευχαριστούμε!
Στη Μεγάλη Γιορτή τον Αύγουστο του 2 Xιλιάδες 4,
την Μελίνα τον Βύρωνα και Εσέ, καλούμε,
Τρόπαια σεμνά, Ύμνους γλυκούς,
Ήχους χρυσούς και καλό κρασί, κερνούμε,
Και στου Παρθενώνα τα αετώματα, σύντομα να ξαναϊδωθούμε!

Χρίστος Ρουμελιώτης
Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2004

Κητς:

Μέσα στη παραζάλη του πόνου
σμίγει το ελληνικό μεγαλείο
με την τραχιά φθορά του χρόνου του χαμένου
πάνω από τη γαλάζια θάλασσα
κάτω από τον λαμπερό ήλιο
μέσα στη σκιά Ελληνοσύνης

Κητς ---- ελαφριά διασκευή ΧΡ

Διονύσιος Σολωμός
Λευτεριά για λίγο πάψε
Να χτυπάς με το σπαθί
Τώρα σίμωσε και κλάψε
Εις του Μπάιρον το κορμί

Διονύσιος Σολωμός

ΑΘΗΝά:

Βλέπω τον Βύρωνα σκυφτό
Στίχους να γράφει με ένα φτερό
Με κλάμα να βρέχει τα γραπτά
Και ν’ απαγγέλλει με αναφιλητά:
«Γιατί Ελγιν ξηλώνεις τα γλυπτά…;»
Βλέπω τον Βύρωνα γονατιστό
Προσευχή να κάνει στο θεό
Και να περνάει στον Παράδεισο
Μαζί με τον Σολωμό!
Βλέπω τον Βύρωνα θεριό
«Ελγιν πήρες άδεια απ’ το θεό;»
Να γδύσεις τέτοιο βράχο ιερό;
Βλέπω τον Βύρωνα σκεπτικό
Συγνώμη να ζητά απ’ το θεό
Για έγκλημα που δεν έκανε αυτός
«Θεέ μου κοίτα του Φειδία τα γλυπτά
στην Αγγλία καλά να θαυμάσεις
Και πίσω να τα στείλεις
ποτέ να μην ξεχάσεις!»/
*23/05/04*
Χρήστος Ρουμελιώτης
Αθήνα 02/01/2004