Pascal Jarty: "RENCONTRE" Mon nom est .. Braque Ouzo, les valeurs de confinement..

Pascal Jarty
Bracque Ouzo:

Έβαλα την ομιλία μου στο  Google translator.
Το σύστημα τρελάθηκε και μετέφρασε άλλα αντί άλλων.

Αναγκάστηκα να ζητήσω τη συμβολή του Χρήστου Σ. Ρουμελιώτη, 

φίλου του Γάλλου Pascal  Jarty συγγραφέα, ποιητή, λογοτέχνη, δοκιμιογράφου, 
δημοτικού συμβούλου του Bordeaux 
και αφεντικού του (σκύλου) Braque OUZO.
Ιδού το αποτέλεσμα:

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ:

Το όνομά μου λοιπόν είναι Μπράκ Ούζο και τα πάει καλά με το γλυκάνισο... Προέρχεται από το εμβληματικό ποτό «ΟΥΖΟ» των Ελλήνων, τους οποίους το αφεντικό μου υπεραγαπά. (διακοπές στην Εύβοια, Ερέτρια Grand Bleu κάθε καλοκαίρι πολλά χρόνια).

Υποθέτω πως υιοθέτησε το όνομα αυτό, όχι γιατί απορρίπτοντας το εμβληματικό της σοφίας όνομα του Σωκράτη και υποδηλώνοντας ενδεχομένως μια κλήση προς το ποτό αλλά απλά λόγω συμπάθειας. Δεν έχω παρατηρήσει εκτροπές πέρα από μια προτίμηση σε ένα κοκτεϊλάκι τύπου «Αμερικάνο»..

Είμαι μέλος μιας οικογένειας από οχτώ  κουταβάκια. Το φύλλο μου είναι θηλυκό και το όνομά μου ουδέτερο, εδώ γίνεται ένα μικρό μπέρδεμα αλλά δεν πειράζει.

Γεννήθηκα στις 21 Γενάρη 2018 παγκόσμια ημέρα της αγκαλιάς και της αγάπης. Σίγουρα με επηρέασε γιατί έχω προδιάθεση στα χάδια. Καθώς έμενα αρκετά μακριά από το Μπορντώ στην Ντορντονία αναρωτιόμουν ποιός χριστιανός θα μπορούσε να έρθει να με βρει και να με  «αποκτήσει». Και να μια μέρα εμφανίστηκε ένας κύριος με δύο νεαρούς, με κοίταξε, γλυκά μου χαμογέλασε και άρχισε να μου μιλά ασταμάτητα. Ταυτόχρονα έριχνε ερευνητικές ματιές και στα αδελφάκια μου! Κρίσιμες στιγμές! Η μητέρα μου το μάτι της γαρίδα να δει πως θα εξελιχθεί η επίσκεψη του απρόσμενου εισβολέα!

Δεν ξέρω γιατί αυθόρμητα έκανα μερικά βήματα προς αυτόν θέλοντας  να κερδίσω την προσοχή του. Υπάρχουν μερικά πράγματα στη ζωή που δεν μπορούν να εξηγηθούν αλλά σίγουρα υπακούουν στην αρχή μιας έλξης για μια αμοιβαία επωφελή σχέση.  Πιστεύω ότι πολλές φορές οι άνθρωποι εκδηλώνουν ειλικρινή αισθήματα αγάπης προς τα ζώα.

Με πήρε αμέσως στην αγκαλιά του, με χάιδεψε και μου είπε λόγια που δεν κατάλαβα, αλλά ένιωσα ότι ήταν γεμάτα από έμφυτη καλοσύνη.

Από εκεί και πέρα χρησιμοποίησα τη γοητεία των γαλάζιων ματιών μου για να τον πείσω να με επιλέξει. Αυτός ο άνθρωπος πρέπει να αγαπούσε πάρα πολύ τα μπλε μάτια ...

Αγωνία. Εξαφανίστηκε. Με άφησε στα κρύα του λουτρού για δύο μήνες. Με ξέχασε;  Η επίσκεψη ήταν τυχαία και καπρίτσιο των παιδιών του ή μια μάταια προσπάθεια εξόδου ενός ανθρώπου από τη μοναξιά ή μια ερωτική ματιά του δρόμου;

Όταν όμως τον ξαναείδα,  συνειδητοποίησα ότι ερχόταν να με πάρει και ότι αυτός ο χρόνος αναμονής ήταν σαν ένα συμβόλαιο εγγύησης  για μια αγάπη με μέλλον!

Αναγνώρισα τη μυρωδιά του. Όχι ότι μύριζε άσχημα. Αυτός ο κύριος εξέπεμπε ένα άρωμα  όπως λέμε «Κούρος» ακόμα μια αρχαιοελληνική αναφορά, κυκλαδίτικη για την ακρίβεια.

Με μεγάλη χαρά λοιπόν ανταποκρίθηκα στο κάλεσμά του και πήδηξα στο αυτοκίνητο του. Στρογγυλοκάθισα, που λένε στα ελληνικά,  στο πίσω κάθισμα και άρχισα να γρυλίζω. Άκουσα μένα περίεργο επίρρημα ΟΧΙ = ΝΟΝ το όποιο όπως κατάλαβα ύστερα από καιρό ότι σήμαινε στα Γαλλικά ΝΟΝ.. και χρειάστηκαν πολλά μαθήματα και πειράματα γι αυτό φίλοι μου!

Ένα από αυτά ήταν όταν μια μέρα σέρβιρα μια από τις ανάγκες μου στη μέση του σαλονιού που είχε ως άμεσο αποτέλεσμα να εξαφανιστεί αμέσως το θεϊκό άρωμα «Κούρος»!

Έγινε πολύ φάση! Ένα άγριο βλέμμα ξεπήδησε από τα μάτια του Κυρίου μου μαζί με εκείνο το ακαταλαβίστικο ΟΧΙ=ΝΟΝ και κάτι σαν κεραυνός με την τρομακτική μορφή της Σελίν Ντιόν μέσα από εξώφυλλο του περιοδικού Παρί Ματς (Paris Match)  να πέφτει επάνω μου! Από τότε ούτε θέλω να την ξαναδώ και εννοείτε ότι απόλυτα κατάλαβα τι θα πει ΟΧΙ=ΝΟΝ.

Μετά από εκείνο το περιστατικό κατάλαβα επίσης πως οι ιλουστρασιόν φωτογραφίες του εβδομαδιαίου αυτού περιοδικού, μου ήταν χρήσιμες για τις ..ανάγκες μου σε εξωτερικό χώρο αλλά και το περιοδικό δρούσε σαν καταπέλτης στις παρανομίες μου εντός του σπιτιού.

Σιγά Σιγά λοιπόν άρχισα να μπαίνω στο παιχνίδι των νόμων της συμβίωσης, των κανόνων του σπιτιού και των ορίων των επιθυμιών μου. Συνέβη κάτι σαν πρόωρος τοκετός..
Έμαθα όλα εκείνα που αντιστοιχούσαν στο ΟΧΙ-ΝΟΝ, παραδείγματος χάριν,  τράβηγμα του αφεντικού από το παντελόνι, ξεπουπούλιασμα  του πουφ, όταν ήθελα να φάω τα φυτά στον κήπο, να πηδήσω στον καναπέ, να βάλω τα πόδια μου πάνω στο πουκάμισό του, να κρύψω στις κάλτσες του, να δαγκώσω το κορδόνι του τηλεφώνου, να βουτήξω το ορεκτικό του… και και..

Αμάν πιά αυτό το ΟΧΙ-ΝΟΝ, ΟΧΙ-ΝΟΝ, ΟΧΙ-ΝΟΝ ! Τι έγινε το παλιό σύνθημα «Απαγορεύεται η απαγόρευση»; Έγινε μια ολόκληρη επανάσταση για το τίποτα;

Αργά ή γρήγορα κατάλαβα ότι η ελευθερία μου εξαρτάτο από τις ελευθερίες των άλλων και αυτό ήταν μια διαδικασία μακράς μαθητείας.  Αλλά έχω πια εμπιστοσύνη στην δικαιοσύνη και την ευαισθησία του Δασκάλου μου.

Και δεν απογοητεύτηκα! Δύο χρόνια αργότερα, μπορώ να πω ότι είμαι ένα ευτυχισμένο, αγαπημένο και χαϊδευμένο σκυλάκι . Και αντίθετα με τα ανθρώπινα συναισθήματα, θεωρώ ότι ο περιορισμός έχει μεγάλη αξία για μας ζώα: «Ο δάσκαλός μου είναι πάντα μαζί μου».