Αμυγδαλιά, ξενώνας, amandier

ΔΙΆΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΆ 

15/1/2025

Καλησπέρα

Η λυπημένη μυγδαλιά

δεν άντεξε (τη βροχή) 

και έγειρε να ξεκουραστεί

Προφανώς το κορμάκι της 

χόρτασε να ζει

και είπε να ξαποστάσει 

Ήταν μια βροχερή νύχτα

και η άλλη μέρα 

τη βρήκε ξαπλωμένη

Έγραψε την ιστορία της 

και αναχώρησε

Ευτυχώς ξάπλωσε στο χωράφι

της κυράς της

Δεν ήθελε να πέσει 

σε ξένα χωράφια 

δεν είχε καμία δουλειά εκεί

Χρ.ρουμ.

διάλογος με 

Χρήστο Σπύρο Ιάσονα 

15/1/2025

÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

Διασκευή ξένου ποιήματος 

Το οποίο εμφανίσθει

Στα e-mail μου

By Σπύρος 

on 15 Ιανουαρίου, 2025

ΞΕΝΏΝΑΣ (Ρούμι)

Το να είσαι άνθρωπος 

είσαι σαν ξενοδοχείο 

Κάθε τόσο κ μια νέα άφιξη 

χαρά, θλίψη, κακία πελάτες

Ακόμη και οι λύπες

μπαίνουν στο σπίτι 

με τα δάκρυα σου

Τίμησε 

με το φέρσιμο σου 

τον κάθε επισκέπτη

Μπορεί να φέρνει γούρι 

Με χαμόγελο υποδοχή 

στη σκοτεινή σκέψη, 

τη ντροπή, την κακία

περάστε παρακαλώ

Δείξε ευγνωμοσύνη 

ο,τι έρχεται είναι για το καλό

ένας ταξιδιώτης από το υπερπέραν

Ναύπλιο 15/1/2025

Πρωί εξύπνησα, proi eksypnisa, I woke up this morning

Πρωί εξύπνησα

Κι είπα καλημέρα

Η καρυδιά ντυνόταν

Η αμυγδαλέα χασμουριόταν

Και η βερυκοκέα ενιβόταν

Καταπράσινο το χωραφάκι

Με το κουρεμένο γκαζόν_άκι

Χαιρόταν το σπιτάκι

Του Γενάρη τη δροσιά

Το χιονάκι στα βουνά 

Του πρώτου ηλίου τη ζεστασιά

και του Αγ. Αδριανού την αμιλιά!

Θυμόταν το σπιτάκι

Τα χρόνια τα παλιά

Του νοικοκύρη την Αγάπη 

Που κελαηδούσαν τα πουλιά

Χαρούμενα όλη μέρα στα κλαριά!

Χρ.ρουμ. 9/1/2024

Άγιος Αδριανός 

Υστερόγραμμα:

Η Αγάπη είναι Μούσα (*)

Η Αγάπη είναι Ιδιότητα

Εκδηλώνεται από παρατήρηση 

Της Ομορφιάς στη Φύση

Που απλόχερα προσφέρει 

Για να απολαύσεις ζήση 

Σε διακριτές της περιόδους

Μούσες περνούν πολλές

Όλες μας αφήνουν κάτι 

Μα μία, πιο πολύ (*)

Κατέχει μέσα στη καρδιά

το πιο μεγάλο το κομμάτι 

(*) Βάλτε το όνομα σας! 💔

Ανοιξη και αμυγδαλιά

Αμυγδαλιά

Αμυγδαλιά.: Ανοιξή μου για σένα ασπροφορώ

Για σένα θρέφω το πιο γλυκό καρπό

Σκληρός χειμώνας φέτος πέρασε από δώ

Κρύο και χιόνι ένα σωρό

«Απώλεσα» μπόλικα κλαράκια

Με δροσερά μπουμπουκάκια

Μα η Δήμητρα η σοφή

Αμέτρητα μου χαρίζει πέταλα και πάλι κάθε αυγή

Και με παράπονο δεν αφήνει κανένα μου κλαρί

Άνοιξη: Ακου μυγδαλιά μου τρυφερή

Σ’ ευχαριστώ κατ’ αρχάς πολύ

για την θερμή σου την ωδή

Καύχημα είσαι για μένα κάθε χρονιά

Σαν στην έκθεση των ανθών εσύ παίρνεις τη πρωτιά

Χωρίς εσένα θα ήμουνα φτωχή

Γιατί ένα μόνο σου δενδρί

Φτάνει να μυρίσει και να στολιστεί

Ένας ολάκερος Αγρός (η θεά Γη)

με χιλιάδες ανεμονοπαπαρουνοτουλιπομαργαρίτες μαζί

Άγνωστη κόρη πολύ γνωστή

Την άνοιξη θαυμάζει και εκλιπαρεί

Άνοιξή μου λουλουδοφορτωμένη και ακριβή

Που τη γη περιδιαβαίνεις και μόσχο της κερνάς

Εσύ που το πράσινο και άσπρο τόσο αγαπάς

Πες μου από εκεί που συχνά περνάς

Βλέπεις την αγάπη μου; τη χαιρετάς;

Άνοιξη: Κόρη στο τόπο που εσύ ποθείς

Το μπλε το άσπρο και το πράσινο κυριαρχεί

κατά καιρούς και ανάλογα με την εποχή

Και όλα δένονται μαζί

Στο κέντημα που λέγεται αγάπη, φύση και ζωή

Απ’ τη θάλασσα παίρνω το μπλε το γαλανό

Απ’ τη μυγδαλιά και τον ουρανό το άσπρο το λευκό

Και από το κυπαρίσσι το πράσινο το πιο πηκτό

Κεντάω και σου στέλνω φιλί σπάνιο ζηλευτό

κι χωρίς μιλιά σε χαιρετώ..

Χρήστος Ρουμελιώτης Αθήνα 28/3/2004 |||||||10:27 πμ