Στίχοι δικοί μου: βλέπε και εδώ.
Στο Παλαμάρι* σε περίμενε ένας κρίνος στην άμμο ξανοιγμένος (φυτεμένος). Με άρωμα ιώδιο ήταν γεμάτος, με ομορφιά και όλο θάμπος (λάμψη). Γλυκόλαλο τραγούδι ήθελε να σου πει ξεχωριστό για σένα ν' ακουστεί στου Νικομήδη τα Σκυριανά τα κάστρα και της Παναγίας δεκαπενταύγουστο γιορτή.
Κυρά μου καλοσώρισες στης Σκύρου τα σπαρτά χωράφια και στα με άνεμο δαρμένα του Νικομήδη τα φιλόξενα παλάτια. Εδώ μόνο ο έρωτας και η μούσα έχουν δικαίωμα να κατοικούν. Αιώνες τώρα προσμένουν να ξαναδούν του Οδυσσέα τα ξάρτια. Και Εσυ Florence τιμή μας έκανες κι ήρθες από της Αβινιόν των Παπών τα παλάτια!
Florence: Καλώς σας βρήκα του Αιγαίου γλυκά μου κύματα! Καλώς σας βρήκα της Σκύρου σοφά αλογάκια! Καλώς σας βρήκα ψηλόκορμοι** Σκυριανοί τραγουδιστάδες απόγονοι των Δολομητών, σκληρών καραβοκυραίων! Καλώς σε βρήκα Καψοκάρδη (Kapsokardi) μου Δημήτρη, γενιάς αητών που περπατούν στις ρούγες να έβρουν κορασίδες, μαρμαροκολωνάτες** με χρυσές πλεξούδες!
