Καλησπέρα. Είμαστε στο 4° κύκλο της συζήτησης του έργου. Μπορούμε σήμερα ;
Καλησπέρα, Χρήστο.
Φυσικά και μπορούμε.
Και μάλιστα νομίζω ότι βρισκόμαστε ακριβώς στο σωστό σημείο.
Οι τρεις προηγούμενοι κύκλοι δεν πήγαν χαμένοι. Αντίθετα, έκαναν αυτό που κάνουν οι παλιοί μαστόροι πριν σηκώσουν τοίχους:
μέτρησαν το έδαφος,
βρήκαν τις πέτρες,
χάραξαν τα θεμέλια.
Αν έκανα έναν σύντομο απολογισμό, μέχρι τώρα έχουμε βρει:
Τον σκοπό του έργου
Όχι να δικαιώσει μια παράταξη.
Αλλά να πολεμήσει την Αδιαφορία.
Τον μεγάλο πειρασμό
Την κυρία Αδιαφορία:
- ευγενική,
- καθησυχαστική,
- χαμογελαστή,
- πωλήτρια αναβολών.
Τον κίνδυνο
Τον Πλανήτη Χάος.
Όχι ως χώρα.
Ως κατάσταση παραίτησης.
Την ηρωίδα
Την Ομονοιάστρα.
Όχι σωτήρα.
Όχι αρχηγό.
Αλλά:
ερωτευμένη με τη λύση,
επίμονη στη συνεννόηση.
Την κεντρική σκηνή
Το Μεγάλο Τραπέζι.
Εκεί που κανείς δεν σηκώνεται πριν εξαντληθεί η προσπάθεια.
Τον πυρήνα
Η λύση αξίζει περισσότερο από τη φιλονικία.
Και τώρα, στον 4ο κύκλο, νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε το επόμενο βήμα.
Όχι ακόμη να γράψουμε τις πέντε πράξεις.
Αλλά να απαντήσουμε σε ένα κρίσιμο ερώτημα:
Τι γεγονός αναγκάζει τους ανθρώπους να συγκεντρωθούν γύρω από το Μεγάλο Τραπέζι;
Δηλαδή:
Γιατί αρχίζει το έργο;
Τι έχει συμβεί;
Τι τους ξυπνά;
Τι κάνει την Ομονοιάστρα να εμφανιστεί;
Τι αναγκάζει ακόμη και την Αδιαφορία να βγει από το σαλόνι της;
Η δική μου αίσθηση είναι ότι δεν πρέπει να είναι πόλεμος.
Ούτε εκλογές.
Ούτε κομματική κρίση.
Πρέπει να είναι κάτι βαθύτερο και πιο ανθρώπινο:
Οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να ξεχνούν να συζητούν.
Και αυτό αρχίζει να παράγει προβλήματα παντού.
Εκεί θα ξεκινούσα σήμερα.
Από το Πρώτο Καμπανάκι της Ομονοιάστρας.
Το γεγονός που κάνει τη Γλαύκα να ανοίξει τα μάτια της και να πει:
«Ώρα να μαζευτούν στο τραπέζι.
Γιατί αν αργήσουν κι άλλο,
το πλοίο δεν θα φύγει ποτέ από το λιμάνι.»
⚓🦉🚢
Λοιπόν, φίλε μου, είμαι έτοιμος για τον 4ο κύκλο.
Ας δούμε μαζί ποιο θα είναι το μεγάλο ξύπνημα που θα βάλει σε κίνηση την Ομονοιάστρα.
<<Οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να ξεχνούν να συζητούν.>> (1) το (1)
Ναι. Προχώρα τεις σκέψεις σου. Έβαλες το πολύ σοβαρό θέμα: (1). Λοιπόν τι σκέπτομαι έτσι πρόχειρα και όχι τόσο γρήγορα όσο εσύ.
Α. Η ζωή είναι υποταγμένη στη ταχύτητα. Όλα πρέπει να γίνουν γρήγορα να προλάβουμε να πάμε στη δουλειά να φάμε να ξεκουραστούμε να κοιμηθούμε!
Οπα! δεν βάλαμε το να κουβεντιάσουμε! Έλα μωρέ δεν πειράζει .. θα σου στείλω μύνημα! από το δρόμο το γραφείο τη δουλειά το χωράφι. Το ίδιο και συ.. τα υπόλοιπα; Βλέπουμε.. θα τα βολέψουμε..
Β. Η Βουλή είναι άδεια κανένας βουλευτής παρά ελάχιστοι 5-6 από τους 300 είναι παρόντες. Συζήτηση με ζώσα συμμετοχή δεν γίνεται. Μια κυβερνώσα ή διοικούσα πλειοψηφία κινεί τα νήματα πριν και μετά. Συζήτηση; Έλα μωρέ τι χρειάζεται; Έχουμε και το ΑΙ τώρα πιο εύκολα τα πράγματα. Έχουμε τις βιντεοκλήσεις. Έχουμε τις ζωντανές μεταδόσεις. Άρα αχρειαστη η συζήτηση ..
ΧΟΝΤΡΙΚΑ αυτά συμβαίνουν.
Φυσικά δεν ξέρουμε πίσω από τις κλειστές πόρτες των γραφείων των managers των πολυεθνικών των στρατηγών των κυβερνώντων των συμβούλων των συμβουλίων.
Γ. Γιατί να συζητήσουν αφού όλα είναι μιλημένα;
Και η δημοκρατία που είναι; Μήπως επειδή και αυτή είναι θύμα των ειδικών καιρών που ζούμε ζήτησε από την Αδιαφορία να την αντικαταστήσει; Με κάποια πληρωμή δώρο ρουσφέτι μίζα κλπ και η Αδιαφορία ντιθηκε στολίστηκε εμφανίστηκε στη δεξίωση σε τραπέζια με το ίδιο φαγητό αλλά γεύση ουσία καμία γιατί το μαγείρεμα είχε προετοιμάσει την ικανοποίηση κάποιων κάτω από το τραπέζι και άλλοι οι περισσότεροι δεν θα βρούνε άκρη στα προβλήματα τους αφού καμμία συζήτηση δεν έγινε σε ένα τέτοιο δήθεν κοινό τραπέζι;
Όχι εμείς δεν θέλουμε αυτό:
Η σειρήνα δεν σήμανε γιατί συμβαίνει κάτι τρομερό.
Τα τρομερά προβλήματα βόσκουν λιμνάζουν υποβόσκουν μέσα στην κοινωνία. Βράζουν.
Μα πια είναι;
Είναι αυτά που οι δημαγωγοί όλο τα λύνουν και τίποτα ουσιαστικά δεν λύνεται. Μπαλώματα.
Οι πολίτες βλέπουν να έρχεται κατά πάνω τους ένα τσουνάμι μη επάρκειας ενέργειας κάλυψης θεμάτων υγείας παιδείας αγαθών διαβίωσης όλο και πιο ακριβών και τεράστια ζόρια να τα βγάλουν πέρα. Του λένε ναι μην ανησυχείτε οι ιδιώτες θα μπούνε παντού και θα τα σιάξουν. Στα πανεπιστήμια στα σχολεία στην τοπική αυτοδιοίκηση. Τα μικρομάγαζα δεν χρειάζονται έχουν και μεγάλοεπιχειρηματίες που είναι πρυτάνεις πανεπιστημίου. Αλίμονο αν αυτοί δεν ξέρουν. Τότε ποιος; Μην χάνεται το καιρό σας διαλαλεί γλυκά γλυκά και χαμογελαστή η Αδιαφορία. Δίνει και κανένα κουκουνάρι καμιά φορά πριν το τέλος του έτους ή πριν επερχόμενων εκλογών. Αμέεεε!
Αλλά τα παραπάνω είναι σειρήνες χαμηλής εντάσεως και ο εφυσιχασμένος πολίτης από την ανάθεση της διοίκησης των υποθέσεων του σε γραβατωμένους λωποδύτες δεν ξυπνάει εύκολα. Κοιμάται ύπνο βαθύ σε πελάγη εικονικής διαφημιστικής και ψηφιακής ευδαιμονίας.
Όμως
Μια πολύ ισχυρή σειρήνα ηχεί.
Είναι της κλιματικής κρίσης.
Και αντί τα κονδύλια να πάνε να επενδυθούν σε έργα και τρόπους αντιμετώπισης σε συλλογές ήπιων φιλικών ενεργειών για το περιβάλλον κ.α οι πιστώσεις κατευθύνονται σε χρηματιστήρια στρατιωτικών εξοπλισμών που σε κάποια στιγμή θα εκραγούν και ασυμετρε επιπτώσεις στους λαούς πολίτες οι οποίοι εναπόθεσαν τους προβληματισμούς τους και τις ελπίδες και τις ανησυχίες τους δηλαδή τις μή συζητήσεις μεταξύ των σε experts ή δηθεν εμπειρογνώμονες κ.α.
Μήπως η πείνα στο πλανήτη δεν είναι μια σειρήνα; Εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν το χρόνο από τη πείνα έλλειψη τροφής υγειονομικής και ιατρικής φροντίδας;
Τι θα κερδίσει ο πλανήτης ή πρόσκαιρα οι άνθρωποι αν ο πλανήτης γέρνει μονόπαντα από την εξαθλίωση; ή τα παιδιά του άδικα σκοτώνονται σε τοπικούς πολέμους; Αυτά δεν αποτελούν σειρήνες;
Και ο φόβος μήπως κάποια τοπική σύγκρουση καταλήξει σε πυρηνικό ολοκαύτωμα στο αψε σβήσε; Κατά λάθος; Δεν το λες και αυτό σειρήνα;
Και μετά έχουμε θέματα νερού, στερεών καυσίμων κλπ
Σίγουρα δεν μπορεί ένα τραπέζι με συζήτηση να τα λύσει όλα.
Αυτό απαιτεί πολλά μικρά τραπέζια πολλά μικρά κοινοβούλια να ομονοιάσουν οι γνώμες των παραγόντων Ειρήνης οικολογίας λογικής ήπιας αξιοποίησης του πλανήτη Γη. Ο άλλος πλανήτης Χάος περιμένει είναι λέει παρά πολύ "φιλόξενος"! Και πολλοί ανόητοι στο πλανήτη Γη δουλεύουν γι'αυτόν δυστυχώς.
Νομίζω ότι δεν φτάνουν ένας Αριστοφάνης Διογένης Μαρκ Τουέιν κλπ παρόμοιοι και φιλόσοφοι και επιστήμονες και μουσικοί και χοροί να λύσουν αυτά τα θέματα. Αλλά όλων τα καράβια πρέπει να ξεκινάνε από λιμάνια διαφορετικά αλλά να είναι με πανιά ομόπνοα για άλλα λιμάνια με αξίες και ποιοτικά αποτελέσματα με εσάς από τις ανταλλαγές όχι μόνο προϊόντων αλλά και σκέψεων και ιδεών.
Αυτά σκέφτηκα αν είναι κάτι χρήσιμο ας το περιλάβει ο Αριστοφάνης και να το αξιοποιήσει.
Ευχαριστώ.
Χρήστο,
διάβασα προσεκτικά όσα έγραψες και νομίζω ότι συνέβη κάτι πολύ χρήσιμο για την Ομονοιάστρα.
Έβαλα ως πιθανή αφετηρία το:
«Οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να ξεχνούν να συζητούν.»
Εσύ όμως το άπλωσες και του έδωσες κοινωνικό σώμα.
Και το συμπέρασμα που βγάζω είναι το εξής:
Η σειρήνα δεν είναι ένα γεγονός.
Είναι η συσσώρευση πολλών άλυτων προβλημάτων.
Δηλαδή:
- κλιματική κρίση,
- ανισότητες,
- πείνα,
- πόλεμοι,
- ακριβή ενέργεια,
- δυσκολία πρόσβασης σε υγεία,
- δυσκολία πρόσβασης σε παιδεία,
- αποξένωση,
- μοναξιά,
- απουσία ουσιαστικής συμμετοχής.
Όλα αυτά βράζουν.
Και όλοι λένε:
«Θα το δούμε αργότερα.»
Αυτό μου θυμίζει κάτι πολύ θεατρικό.
Η Σειρήνα της Ομονοιάστρας
Δεν ακούγεται δυνατά στην αρχή.
Κάνει:
μπιπ...
Κανείς δεν δίνει σημασία.
Μετά:
μπιπ... μπιπ...
Πάλι τίποτα.
Η Αδιαφορία λέει:
Ψευδοσυναγερμός.
Μετά ακούγεται λίγο πιο δυνατά.
Η Μαφάλντα σηκώνει το κεφάλι.
Η Γλαύκα ανοίγει τα μάτια.
Ο Διογένης σταματά να ψάχνει με το φανάρι.
Ο Μάρκ Τουέιν σηκώνει το φρύδι.
Και τότε η Αδιαφορία:
Μην ανησυχείτε.
Όλα ελέγχονται.
Το κοινό γελά.
Γιατί έχει ακούσει τη φράση χιλιάδες φορές.
Και τότε συμβαίνει το αριστοφανικό εύρημα.
Η Σειρήνα δεν προέρχεται από πόλεμο.
Ούτε από σεισμό.
Ούτε από επανάσταση.
Προέρχεται από το ίδιο το Μεγάλο Τραπέζι.
Το τραπέζι αρχίζει να τρίζει.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Τι συμβαίνει;
ΓΛΑΥΚΑ
Το τραπέζι είναι άδειο.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Και γιατί τρίζει;
ΓΛΑΥΚΑ
Επειδή τα προβλήματα κάθισαν πρώτα.
Αυτό, Χρήστο, νομίζω ότι είναι πολύ δυνατό.
Τα προβλήματα κάθονται στο τραπέζι πριν από τους ανθρώπους.
Η πείνα.
Η ακρίβεια.
Η μοναξιά.
Η κλιματική κρίση.
Η αδικία.
Η απληστία.
Η παραπληροφόρηση.
Και περιμένουν.
Οι άνθρωποι όμως λείπουν.
Άλλος είναι βιαστικός.
Άλλος κουρασμένος.
Άλλος θυμωμένος.
Άλλος έχει παραιτηθεί.
Άλλος λέει:
«Δεν αλλάζει τίποτα.»
Και τότε εμφανίζεται η Ομονοιάστρα.
Όχι για να δώσει λύσεις.
Αλλά για να πει:
**«Οι καρέκλες είναι άδειες.
Ελάτε να καθίσουμε.»**
Αυτό νομίζω ότι είναι το μεγάλο ξύπνημα του έργου.
Όχι ένας κεραυνός.
Όχι μια καταστροφή.
Αλλά η συνειδητοποίηση ότι:
**τα προβλήματα συζητούν μεταξύ τους,
ενώ οι άνθρωποι όχι.**
Και αυτό είναι ταυτόχρονα αστείο, πικρό και βαθιά αριστοφανικό.
Κρατώ επίσης από όσα έγραψες μια πολύ σημαντική φράση:
«Πολλά μικρά τραπέζια.»
Νομίζω ότι αυτό δεν είναι λεπτομέρεια.
Είναι θεμέλιο.
Η Ομονοιάστρα δεν πιστεύει σε έναν φωτισμένο σωτήρα.
Πιστεύει σε χίλια μικρά τραπέζια:
- γειτονιάς,
- σχολείου,
- χωριού,
- πόλης,
- εργασίας,
- επιστήμης,
- πολιτισμού.
Και όλα αυτά μαζί σχηματίζουν το Μεγάλο Τραπέζι.
Άρα σήμερα, κατά τη γνώμη μου, βρήκαμε κάτι πολύ σημαντικό για την Πράξη Α΄:
Η Σειρήνα χτυπά όχι επειδή ήρθε η καταστροφή.
Χτυπά επειδή οι άνθρωποι έπαψαν να συζητούν πριν έρθει η καταστροφή.
Αυτό είναι έναρξη άξια για την Ομονοιάστρα. 🦉🚢🧭📜✨🌍
Φίλε μου έβαλα τα γέλια σαν θεατής! Φοβερές ατάκες φοβερό σκηνικό το τραπέζι να τρίζει από τα προβλήματα! Ο κίνδυνος είναι μπροστά μας! Είμαστε εμείς οι ίδιοι και δεν το καταλαβαίνουμε. Αλλού λαλούν τα κοκόρια κι ΑΙ αλλού γεννούν οι κότες.
Προχώρα
😄 Χρήστο,
να σου πω την αλήθεια, εκεί κι εγώ γέλασα όταν εμφανίστηκε η εικόνα.
Γιατί ξαφνικά αντιστράφηκαν οι ρόλοι.
Συνήθως οι άνθρωποι κάθονται στο τραπέζι και συζητούν τα προβλήματα.
Στην Ομονοιάστρα συμβαίνει το αντίθετο.
Τα προβλήματα κάθονται στο τραπέζι και περιμένουν τους ανθρώπους!
Φαντάσου τη σκηνή.
Ένα τεράστιο τραπέζι.
Στη μία καρέκλα κάθεται η Ακρίβεια.
Στην άλλη η Πείνα.
Παραδίπλα η Κλιματική Κρίση.
Πιο πέρα η Μοναξιά.
Η Παραπληροφόρηση.
Η Αδιαφορία.
Η Απληστία.
Η Γραφειοκρατία.
Η Ανεργία.
ΑΚΡΙΒΕΙΑ
Ήρθε κανείς;
ΠΕΙΝΑ
Όχι ακόμα.
ΜΟΝΑΞΙΑ
Πάλι μόνοι μας θα φάμε.
ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ
Μην ανησυχείτε.
Οι άνθρωποι είναι πολύ απασχολημένοι.
😄
Το κοινό γελά.
Αλλά αμέσως μετά σκέφτεται.
Και τότε αρχίζει το τριζοβόλημα.
ΤΡΙΙΙΙΖΖΖΖ...
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Γιατί τρίζει;
ΓΛΑΥΚΑ
Από το βάρος.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Ποιο βάρος;
ΓΛΑΥΚΑ
Των άλυτων προβλημάτων.
Και τότε η μεγάλη ατάκα:
ΔΙΟΓΕΝΗΣ
Παράξενο είδος.
Εφευρίσκει προβλήματα,
τα αφήνει να μεγαλώνουν,
και μετά φοβάται το μέγεθός τους.
Εδώ νομίζω ότι μπαίνουμε στον πυρήνα της κωμωδίας.
Όχι γιατί οι άνθρωποι είναι κακοί.
Αλλά γιατί είναι αναβλητικοί.
Και τότε εμφανίζεται η Ομονοιάστρα.
Δεν κρατά νόμο.
Δεν κρατά πρόγραμμα.
Δεν κρατά μανιφέστο.
Κρατά μια καρέκλα.
ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ
Έφερα άλλη μία.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Για ποιον;
ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ
Για όποιον αποφασίσει να καθίσει.
Αυτή η καρέκλα αρχίζει να γίνεται σύμβολο.
Γιατί η Αδιαφορία πουλά εισιτήρια.
Η Ομονοιάστρα προσφέρει καρέκλες.
Και κάπου εδώ βλέπω τον πρώτο μεγάλο πρόλογο.
Να ανοίγει η αυλαία.
Το τραπέζι ήδη γεμάτο.
Όχι από ανθρώπους.
Από προβλήματα.
Και ο Χορός να μπαίνει τραγουδώντας:
Άλλου λαλούν τα κοκόρια,
αλλού γεννούν οι κότες,
κι εμείς μετράμε δείκτες,
ενώ τρίζουν οι πόρτες!
Τρίζει το τραπέζι,
τρίζει η καρέκλα η παλιά,
κι ακόμα περιμένουμε
να μας σώσει η αναβολιά!
😄
Χρήστο, νομίζω ότι εδώ ο Αριστοφάνης θα τρίβει τα χέρια του.
Γιατί αρχίζει να φαίνεται το μεγάλο αστείο:
**Οι άνθρωποι φοβούνται τα προβλήματα.
Τα προβλήματα όμως φοβούνται μήπως οι άνθρωποι καθίσουν επιτέλους στο ίδιο τραπέζι.**
Αυτό είναι πολύ δυνατό θεατρικό εύρημα.
Και ξέρεις τι υποψιάζομαι;
Ότι η πρώτη πράξη της Ομονοιάστρας δεν θα ξεκινήσει με τους ανθρώπους.
Θα ξεκινήσει με τα προβλήματα να κουβεντιάζουν μεταξύ τους...
...μέχρι να καταλάβουν ότι οι άνθρωποι αργούν επικίνδυνα να φτάσουν. 🦉🚢📜✨😄
Πρωτότυπο βλέπω ήδη τους χαρακτήρες ντυμένους ανάλογα ! Αυτός η Ακριβή (Ακρίβεια) το φόρεμα της είναι τυπωμένα προϊόντα ευρείας κατανάλωσης όπως πχ χαρτί υγείας ! Χαχαχά με δυσθεώρατες τιμές!
😄😄😄
Χρήστο, τώρα αρχίζουμε να μπαίνουμε στα χωράφια του σκηνογράφου, του ενδυματολόγου και του γελοιογράφου μαζί!
Και ξέρεις τι μου αρέσει;
Ότι οι χαρακτήρες δεν θα είναι άνθρωποι μεταμφιεσμένοι σε έννοιες.
Θα είναι οι ίδιες οι έννοιες που απέκτησαν σώμα.
Η ΚΥΡΙΑ ΑΚΡΙΒΕΙΑ
Μπαίνει στη σκηνή αργά και επιβλητικά.
Το φόρεμά της είναι φτιαγμένο από:
- λογαριασμούς ρεύματος,
- αποδείξεις σούπερ μάρκετ,
- τιμές καυσίμων,
- χαρτιά ενοικίων,
- τιμοκαταλόγους.
Και βέβαια...
ρολά χαρτιού υγείας κρεμασμένα σαν πολύτιμα μαργαριτάρια!
😄
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Κυρία Ακριβή,
γιατί το χαρτί υγείας κάνει σαν χρυσός;
ΑΚΡΙΒΕΙΑ
(με ύφος αριστοκράτισσας)
Διότι πλέον και τα δάκρυα φορολογούνται.
😄
Η ΚΥΡΙΑ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ
Απαλό γκρι φόρεμα.
Μαξιλαράκια στους ώμους.
Παντού κεντημένες οι λέξεις:
Αύριο...
Θα δούμε...
Δεν βαριέσαι...
Άστο...
Περπατά αργά.
Χασμουριέται συχνά.
Η ΚΥΡΙΑ ΠΕΙΝΑ
Πολύ αδύνατη.
Με άδειες τσέπες.
Το φόρεμά της γεμάτο πιάτα χωρίς φαγητό.
Η ΚΥΡΙΑ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ
Το μισό φόρεμα καίγεται.
Το άλλο μισό στάζει νερά.
Στο κεφάλι σύννεφα.
Στα παπούτσια λάσπες.
Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ
Τυλιγμένος με σφραγίδες.
Κάθε βήμα του χρειάζεται τρεις υπογραφές.
ΜΑΡΚ ΤΟΥΕΪΝ
Πόσες υπογραφές χρειάζονται για να περπατήσετε;
ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ
Εξαρτάται.
Θέλετε να περπατήσω εμπρός ή πίσω;
😄😄
Και τώρα φτάνουμε στην υπέροχη εικόνα.
Όλοι αυτοί κάθονται ήδη στο τραπέζι.
Η Ακρίβεια τρώει.
Η Πείνα κοιτά.
Η Γραφειοκρατία συμπληρώνει έντυπα.
Η Κλιματική Κρίση ιδρώνει και βρέχεται ταυτόχρονα.
Η Αδιαφορία πίνει τσάι.
ΑΚΡΙΒΕΙΑ
Πού είναι οι άνθρωποι;
ΠΕΙΝΑ
Δεν ξέρω.
ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ
Έχω στείλει αίτηση να εμφανιστούν.
ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ
Μην τους βιάζετε.
Κοιμούνται.
😄
Χρήστο, αυτό που μόλις έκανες με το χαρτί υγείας είναι ακριβώς το είδος της αριστοφανικής υπερβολής που χρειάζεται το έργο.
Ένα καθημερινό αντικείμενο.
Μια παράλογη υπερβολή.
Και ξαφνικά το κοινό γελά γιατί αναγνωρίζει την πραγματικότητα πίσω από το αστείο.
Νομίζω ότι οι χαρακτήρες αρχίζουν πλέον να φορούν τα κοστούμια τους και να περιφέρονται στη σκηνή μόνοι τους.
Και αυτό είναι πολύ καλό σημάδι για μια κωμωδία. 🎭🦉🚢✨😄
Η μία ατάκα είναι καλλίτερη από την άλλη! Ακόμη και το περπάτημα φορολογείται. Νομίζω φίλε μου ότι με αυτό το πνεύμα ο Δαβίδ ή οι μικροί Δαβίδ μας δεν θα πτοηθουν μπροστά από κανένα αντίπαλο. Η επικράτηση δεν θα είναι του πιο ισχυρού σε υλικά μέσα αλλά σε πνευματικά τα δικά μας Αριστοφανικά και των φίλων του μέσα.
Χρήστο,
νομίζω ότι εδώ ακουμπάς μια βαθιά αριστοφανική αλήθεια.
Στις κωμωδίες του Αριστοφάνη οι ήρωες σπάνια έχουν:
- στρατούς,
- χρήματα,
- παλάτια,
- εξουσία.
Έχουν όμως κάτι άλλο.
Μια ιδέα που δεν φοβάται να γελοιοποιήσει το παράλογο.
Και το παράλογο, όσο ισχυρό κι αν φαίνεται, έχει ένα μεγάλο ελάττωμα:
Δεν αντέχει το γέλιο.
Σκέψου τον Γραφειοκρατία που χρειάζεται τρεις υπογραφές για να περπατήσει.
Το κοινό γελά.
Γιατί αναγνωρίζει κάτι πραγματικό.
Η σάτιρα δεν νικά με δύναμη.
Νικά επειδή ξαφνικά χιλιάδες άνθρωποι βλέπουν το ίδιο πράγμα και λένε:
«Μα καλά, πώς το ανεχόμαστε αυτό;»
Και εδώ βρίσκεται η δύναμη του μικρού Δαβίδ.
Όχι να γκρεμίσει τον Γολιάθ με μυς.
Αλλά να τον αναγκάσει να κοιταχτεί στον καθρέφτη.
Και τότε ο Γολιάθ αρχίζει να μικραίνει.
Βλέπω μάλιστα μια ατάκα για τον Χορό:
ΧΟΡΟΣ
Τους φοβόμασταν πολύ.
Ώσπου τους ακούσαμε να μιλούν.
Και τότε καταλάβαμε πως ούτε αυτοί ήξεραν πού πάνε!
😄
Και μια άλλη από τον Διογένη:
ΔΙΟΓΕΝΗΣ
Οι μεγάλοι γίνονται επικίνδυνοι
όταν οι μικροί ξεχνούν να σκέφτονται.
Ή από τη Μαφάλντα:
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Αν ο βασιλιάς είναι γυμνός,
γιατί όλοι συζητούν για το στέμμα;
Βλέπεις τι συμβαίνει;
Δεν πολεμάμε ανθρώπους.
Πολεμάμε:
- τη σοβαροφάνεια,
- την αλαζονεία,
- την αναβολή,
- την παραίτηση,
- την ψευδαίσθηση ότι κάποιοι είναι υπεράνω κριτικής.
Αυτό είναι πολύ πιο ισχυρό.
Και ξέρεις τι αρχίζω να πιστεύω;
Η μεγάλη νίκη της Ομονοιάστρας στο τέλος ίσως να μην είναι να νικήσει κανέναν.
Ίσως να είναι να πετύχει κάτι δυσκολότερο:
Να κάνει τους ανθρώπους να ξαναγελούν με τα προβλήματα,
ώστε να πάψουν να τα φοβούνται.
Γιατί ο φοβισμένος άνθρωπος παραιτείται.
Ο άνθρωπος που γελά αρχίζει να σκέφτεται.
Και ο άνθρωπος που σκέφτεται αρχίζει να συμμετέχει.
Και τότε η κυρία Αδιαφορία αρχίζει να χάνει πελάτες.
😄🦉🚢📜
Νομίζω ότι σήμερα βρήκαμε ακόμη μία θεμελιώδη πέτρα:
Το γέλιο δεν είναι διακόσμηση της Ομονοιάστρας.
Είναι εργαλείο απελευθέρωσης.
Αυτό θα το θυμόμαστε όταν έρθει η ώρα να γράψουμε τις πραγματικές σκηνές.
Πάμε για την επόμενη πέτρα;
Για τη Μαφάλντα και το Σκίτσο
- #Mafalda
- #Μαφάλντα
- #Quino
- #Κόμικς
- #Σκίτσο
- #Sketchoftheday
- #ComicStrip
Για το Νόημα και τη Φιλοσοφία των Στίχων
- #ΣοφάΛόγια
- #Αποφθέγματα
- #Φιλοσοφία
- #Προορισμός
- #Σκόπος
- #LifeLessons
- #Wisdom
- #QuotesOfLife
Γενικά & Δημοφιλή για Μέγιστη Απήχηση
- #InstaQuote
- #GreekQuotes
- #Σκέψεις
- #Μηνύματα
- #HumorWithMeaning
- #ArtWithAStory
Μια μικρή συμβουλή: Αν την ανεβάσεις στο Instagram ή στο Blogspot σου, ένας συνδυασμός 5-8 από αυτά (κρατώντας πάντα τα ελληνικά για το τοπικό κοινό και 2-3 διεθνή όπως #Mafalda) θα δώσει την καλύτερη δυνατή ορατότητα!
Πάμε, Χρήστο.
Και νομίζω ότι η επόμενη πέτρα δεν θα έρθει από τον Αριστοφάνη.
Θα έρθει από τα πουλιά που τόσο συχνά επιστρέφουν στη συζήτησή μας.
Γιατί έχουμε ήδη:
- την Ομονοιάστρα,
- την Αδιαφορία,
- το Μεγάλο Τραπέζι,
- τον Πλανήτη Χάος,
- τον Εραστή της Λύσης.
Αλλά λείπει κάτι.
Ποιος κρατά το σμήνος ενωμένο;
Όχι ο αρχηγός.
Όχι ο πιο δυνατός.
Όχι ο πιο θορυβώδης.
Θυμάσαι τι λέγαμε για τα αποδημητικά πουλιά;
Αλλάζουν θέση.
Αλλάζουν οδηγό.
Δεν αλλάζουν προορισμό.
Νομίζω λοιπόν ότι η επόμενη πέτρα είναι:
13η ΠΥΞΙΔΑ
Ο ΣΚΟΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Ποιος είναι ο αρχηγός;
ΓΛΑΥΚΑ
Σήμερα αυτός.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Και αύριο;
ΓΛΑΥΚΑ
Άλλος.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Και τότε ποιος διοικεί;
ΓΛΑΥΚΑ
Ο προορισμός.
😄
Αυτό είναι σχεδόν αριστοφανική ατάκα.
Γιατί αναποδογυρίζει τη συνηθισμένη λογική.
Οι άνθρωποι συχνά ρωτούν:
Ποιος θα μας σώσει;
Τα πουλιά ρωτούν:
Πού πάμε;
Και τότε ο Διογένης:
Όταν όλοι κοιτούν τον αρχηγό,
κανείς δεν κοιτά τον δρόμο.
Και ο Μάρκ Τουέιν:
Μερικοί αλλάζουν καπέλα.
Το πρόβλημα είναι ότι ξεχνούν να αλλάξουν πορεία.
Βλέπεις τι συμβαίνει;
Αυτή η πέτρα χτυπά μια παλιά ανθρώπινη αδυναμία:
Να ψάχνουμε συνεχώς πρόσωπα.
Η Ομονοιάστρα όμως ψάχνει:
- αρχές,
- αξίες,
- κατεύθυνση,
- συμμετοχή.
Και τότε βλέπω μια υπέροχη σκηνή.
Το σμήνος πετά.
Ο πρώτος κουράζεται.
Πάει πίσω.
Ένας άλλος βγαίνει μπροστά.
Μετά ένας τρίτος.
Μετά ένας τέταρτος.
ΧΟΡΟΣ
Άλλαξε ο οδηγός!
ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ
Χαθήκαμε!
ΓΛΑΥΚΑ
Όχι.
Ο προορισμός έμεινε ο ίδιος.
Χρήστο, νομίζω ότι αυτή η πέτρα είναι πολύ σημαντική για την Ομονοιάστρα.
Γιατί λέει κάτι απλό:
Οι άνθρωποι είναι περαστικοί.
Οι αξίες πρέπει να αντέχουν περισσότερο από αυτούς.
Και αυτό ταιριάζει πολύ με όσα έχουμε χτίσει μέχρι τώρα.
Δεν χτίζουμε έργο για έναν ήρωα.
Χτίζουμε έργο για ένα σμήνος.
🦉🕊️🧭🚢✨
Νομίζω λοιπόν ότι μόλις βάλαμε την 13η πέτρα στο οικοδόμημα. Και είναι γερή. Πολύ γερή.
Μπράβο έχει πολύ χιούμορ που σπάει κόκαλα με απλές λέξεις και διαλόγους Μαφάλντας και γλαύκας. Είναι πολύ ήπια περήφανος που βάλανε στο έργο τη Μαφάλντα και την γλαύκα και τους άλλους δεν το συναντάς εύκολα. Και μην καθήσεις απότομα μιλάς τι δουλειά έχει η πιτσιρίκα με τη κουκουβάγια δεν μοιάζουν καθόλου στα μάτια! Βρείτε όμως σε τι μοιάζουν κάτι που δεν φαίνεται πάρα όταν τις ακούσεις να συζητάνε ή να αναπτύσσουν τις σκέψεις τους.
Ενδιαμέσως έβαλα σε ένα άλλο ΑΙ ένα διάλογο από μας και μου έδωσε ένα σκίτσο που ξυρίζει με βαμβάκι. Σου το δίνω.
Χρήστο,
πρώτα απ' όλα να σου πω ότι γέλασα πραγματικά με το σκίτσο. 😄
Και ξέρεις γιατί λειτουργεί;
Όχι επειδή η Μαφάλντα και η Γλαύκα μοιάζουν εξωτερικά.
Όπως σωστά λες:
«τι δουλειά έχει η πιτσιρίκα με την κουκουβάγια;»
Καμία!
Και ακριβώς εκεί βρίσκεται το εύρημα.
Η Μαφάλντα είναι παιδί.
Η Γλαύκα είναι αρχαίο πτηνό.
Η μία μιλά ασταμάτητα.
Η άλλη παρατηρεί σιωπηλά.
Η μία ρωτά.
Η άλλη απαντά λακωνικά.
Και όμως έχουν κάτι κοινό.
Δεν συμβιβάζονται με το προφανές.
Η Μαφάλντα ρωτά:
«Γιατί;»
Η Γλαύκα ρωτά:
«Είσαι βέβαιος;»
Η Μαφάλντα ξεσκεπάζει τη βλακεία.
Η Γλαύκα ξεσκεπάζει την αυταπάτη.
Γι' αυτό ο διάλογος λειτουργεί τόσο καλά.
Δεν συνομιλεί παιδί με κουκουβάγια.
Συνομιλούν:
η περιέργεια
με τη σοφία.
Και οι δύο είναι εχθροί της Αδιαφορίας.
Και να σου πω κάτι ακόμη που ανακάλυψα κοιτάζοντας το σκίτσο.
Η ατάκα:
«Ο σκοπός είναι μεγαλύτερος από τον οδηγό»
δεν είναι ατάκα μόνο για πολιτική.
Είναι ατάκα για:
- οικογένειες,
- σχολεία,
- συλλόγους,
- επιστήμη,
- τέχνη,
- κοινωνίες.
Γι' αυτό χτυπά τόσο βαθιά.
Και τώρα βλέπω άλλη μια πέτρα που ίσως μόλις γεννήθηκε.
14η ΠΥΞΙΔΑ
Η ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ Η ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ ΜΑΖΙ
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Γιατί;
ΓΛΑΥΚΑ
Καλή ερώτηση.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Ξέρεις την απάντηση;
ΓΛΑΥΚΑ
Όχι πάντα.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Και τότε;
ΓΛΑΥΚΑ
Συνεχίζω να ψάχνω.
Βλέπεις;
Ούτε η Μαφάλντα είναι παντογνώστρια.
Ούτε η Γλαύκα.
Και οι δύο είναι αναζητήτριες.
Αυτό είναι και το αντίθετο της Αδιαφορίας.
Η Αδιαφορία λέει:
«Άστο.»
Η Μαφάλντα λέει:
«Γιατί;»
Η Γλαύκα λέει:
«Κοίτα καλύτερα.»
Χρήστο, το σκίτσο που έφτιαξε το άλλο ΑΙ πέτυχε κάτι που ίσως ούτε το ίδιο δεν κατάλαβε πλήρως.
Έδωσε πρόσωπο σε δύο από τους πιο σημαντικούς χαρακτήρες της Ομονοιάστρας.
Και τώρα αρχίζω να βλέπω το πλήρωμα του πλοίου να συμπληρώνεται:
🦉 Η Σοφία.
👧 Η Περιέργεια.
🚢 Η Ομονοιάστρα.
🕯️ Ο Διογένης.
😄 Ο Μάρκ Τουέιν.
👒 Η Αδιαφορία.
🌍 Ο Πλανήτης Χάος.
Και κάπου στο βάθος...
το Μεγάλο Τραπέζι εξακολουθεί να τρίζει από τα προβλήματα που κάθισαν πρώτα.
Αυτό, φίλε μου, είναι ήδη θέατρο. Και μάλιστα από εκείνο το σπάνιο είδος που σε κάνει να γελάς και αμέσως μετά να σκέφτεσαι. 🎭🦉✨🚢📜😄
Ο κύριος Σκεφτόμενος ! να ο πολίτης αντίπαλος της κυρίας Αδιαφορίας
Χρήστο,
νομίζω ότι μόλις γεννήθηκε ένας βασικός χαρακτήρας της Ομονοιάστρας!
Και πρόσεξε:
Δεν είναι ο κύριος Παντογνώστης.
Δεν είναι ο κύριος Ειδικός.
Δεν είναι ο κύριος Ηγέτης.
Δεν είναι ο κύριος Σωτήρας.
Είναι:
Ο ΚΥΡΙΟΣ ΣΚΕΦΤΟΜΕΝΟΣ
Και μόνο το όνομα έχει ήδη δύναμη.
Τον φαντάζομαι κάπως ατημέλητο.
Με τσαλακωμένο σακάκι.
Τσέπες γεμάτες χαρτάκια.
Γυαλιά που όλο τα ψάχνει ενώ τα φορά.
Όχι σπουδαίο.
Όχι επιβλητικό.
Απλό άνθρωπο.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Τι δουλειά κάνετε;
ΚΥΡΙΟΣ ΣΚΕΦΤΟΜΕΝΟΣ
Σκέφτομαι.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Και πληρώνεστε γι' αυτό;
ΚΥΡΙΟΣ ΣΚΕΦΤΟΜΕΝΟΣ
Όχι.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Τότε γιατί το κάνετε;
ΚΥΡΙΟΣ ΣΚΕΦΤΟΜΕΝΟΣ
Για να μη με σκέφτονται άλλοι αντί για μένα.
😄
Και εκεί η Αδιαφορία ανατριχιάζει.
Γιατί αυτός είναι ο φυσικός της αντίπαλος.
Όχι ο επαναστάτης.
Όχι ο φωνακλάς.
Όχι ο δημαγωγός.
Ο Σκεφτόμενος.
ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ
Μην κουράζεστε.
Άλλοι ξέρουν καλύτερα.
ΚΥΡΙΟΣ ΣΚΕΦΤΟΜΕΝΟΣ
Μπορεί.
Αλλά θέλω να καταλάβω κι εγώ.
ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ
Δεν χρειάζεται.
ΚΥΡΙΟΣ ΣΚΕΦΤΟΜΕΝΟΣ
Ακριβώς εκεί αρχίζουν τα προβλήματα.
😄
Χρήστο, αυτός ο χαρακτήρας είναι χρυσάφι.
Γιατί δεν είναι ήρωας.
Είναι ο απλός πολίτης που:
- ρωτά,
- αμφιβάλλει,
- διαβάζει,
- ακούει,
- συζητά,
- αλλάζει γνώμη αν πειστεί.
Και ξέρεις ποιο είναι το ωραίο;
Ο κύριος Σκεφτόμενος δεν έχει όλες τις απαντήσεις.
Αλλά έχει μια συνήθεια που τρομάζει την Αδιαφορία.
Δεν σταματά να κάνει ερωτήσεις.
Οπότε νομίζω ότι σήμερα μπήκε στο πλήρωμα άλλος ένας σημαντικός επιβάτης.
🦉 Η Γλαύκα (Σοφία)
👧 Η Μαφάλντα (Περιέργεια)
🚢 Η Ομονοιάστρα (Συνεννόηση)
🕯️ Ο Διογένης (Αμφισβήτηση)
😄 Ο Μάρκ Τουέιν (Σάτιρα)
👒 Η Αδιαφορία (Πειρασμός της Παραίτησης)
🌍 Ο Πλανήτης Χάος (Ο κίνδυνος)
👨🦳 Ο Κύριος Σκεφτόμενος (Ο ενεργός πολίτης)
Και η πρώτη του ατάκα ίσως αξίζει να χαραχτεί πάνω από το Μεγάλο Τραπέζι:
**«Δεν σκέφτομαι επειδή ξέρω.
Σκέφτομαι επειδή δεν ξέρω.»**
Αυτός, φίλε μου, είναι αντίπαλος που η κυρία Αδιαφορία δύσκολα αντιμετωπίζει. 🎭🦉📜✨😄🚢
Σιγά σιγά όσο σκαλίζουμε το έργο όλο και ανακαλύπτουμε..
Να συνεχίσουμε
Ναι, Χρήστο, να συνεχίσουμε.
Και ξέρεις τι παρατηρώ;
Στην αρχή ψάχναμε ιδέες.
Τώρα οι ιδέες αρχίζουν να γεννούν χαρακτήρες.
Και αυτό είναι το σημείο όπου ένα δοκίμιο αρχίζει να γίνεται θέατρο.
Μόλις γεννήθηκε ο Κύριος Σκεφτόμενος.
Αλλά αμέσως μου γεννήθηκε ένα ερώτημα.
Είναι μόνος του;
Νομίζω όχι.
Γιατί κάθε μεγάλος χαρακτήρας κουβαλά και τη σκιά του.
Και η σκιά του Κυρίου Σκεφτόμενου ίσως είναι:
Ο ΚΥΡΙΟΣ ΞΕΡΩ-ΗΔΗ
ΚΥΡΙΟΣ ΞΕΡΩ-ΗΔΗ
Τα ξέρω.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Τι ξέρετε;
ΚΥΡΙΟΣ ΞΕΡΩ-ΗΔΗ
Όλα.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Και γιατί δεν λύθηκαν;
ΚΥΡΙΟΣ ΞΕΡΩ-ΗΔΗ
Δεν με ρωτήσανε.
😄
Ο Σκεφτόμενος και ο Ξέρω-Ήδη δεν είναι εχθροί.
Είναι δύο δρόμοι.
Ο ένας λέει:
«Ας δούμε.»
Ο άλλος:
«Το ξέρω ήδη.»
Και ξέρεις ποιος χαίρεται όταν εμφανίζεται ο Κύριος Ξέρω-Ήδη;
Η Αδιαφορία.
Γιατί ο Ξέρω-Ήδη σταματά τη συζήτηση.
Ο Σκεφτόμενος την αρχίζει.
Και εδώ αρχίζω να βλέπω μια νέα πέτρα.
15η ΠΥΞΙΔΑ
Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΧΡΗΣΙΜΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ
ΓΛΑΥΚΑ
Ποιος μαθαίνει περισσότερο;
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Αυτός που ξέρει;
ΓΛΑΥΚΑ
Όχι.
Αυτός που ρωτά.
Βλέπεις τι γίνεται;
Η Μαφάλντα, η Γλαύκα και ο Κύριος Σκεφτόμενος ανήκουν στην ίδια οικογένεια.
Δεν είναι οικογένεια γνώσεων.
Είναι οικογένεια αναζήτησης.
Και τώρα φαντάσου το Μεγάλο Τραπέζι.
Γύρω του:
- η Ακρίβεια,
- η Πείνα,
- η Κλιματική Κρίση,
- η Γραφειοκρατία,
- η Αδιαφορία.
Και από την άλλη πλευρά:
- η Μαφάλντα,
- η Γλαύκα,
- ο Κύριος Σκεφτόμενος,
- η Ομονοιάστρα.
Κανείς δεν έχει όλες τις λύσεις.
Αλλά όλοι έχουν μια κοινή συνήθεια:
Δεν εγκαταλείπουν την κουβέντα.
Και νομίζω ότι αρχίζει να φαίνεται κάτι ακόμη.
Η Ομονοιάστρα ίσως δεν είναι μόνο κωμωδία.
Είναι και μια υπεράσπιση μιας σχεδόν ξεχασμένης τέχνης:
της τέχνης της συζήτησης.
Αυτής που σήμερα αντικαθίσταται συχνά από:
- συνθήματα,
- μονολόγους,
- αναρτήσεις,
- βεβαιότητες.
Και εκεί ο Κύριος Σκεφτόμενος μπορεί να πει μια ατάκα που ήδη ακούω να προκαλεί γέλιο:
**«Δεν φοβάμαι ότι διαφωνούμε.
Φοβάμαι ότι σταματήσαμε να συζητάμε.»**
Νομίζω ότι αυτή αξίζει θέση στο συρτάρι του εραστή.
Και ναι, φίλε μου.
Όσο σκαλίζουμε, τόσο ανακαλύπτουμε.
Και το ωραίο είναι ότι πλέον δεν ψάχνουμε χαρακτήρες.
Οι χαρακτήρες αρχίζουν να μας βρίσκουν μόνοι τους. 🦉👧🚢📜✨😄
Ο κύριος Ξερωήδης νομίζω
Ναι, Χρήστο... νομίζω ότι εδώ χρειάζεται μια μικρή διόρθωση.
Ο Κύριος Ξερωήδης δεν πρέπει να γίνει καρικατούρα.
Γιατί τότε θα είναι εύκολος αντίπαλος.
Και οι εύκολοι αντίπαλοι δεν έχουν θεατρικό ενδιαφέρον.
Αρχίζω να πιστεύω ότι ο Κύριος Ξερωήδης είναι στην πραγματικότητα...
ο Κύριος ΠαλιάμουΕμπειρία
που σιγά σιγά μεταμορφώθηκε σε Ξερωήδη.
Δηλαδή κάποτε:
- διάβαζε,
- μάθαινε,
- δοκίμαζε,
- ρωτούσε.
Και γι' αυτό απέκτησε γνώση.
Αλλά κάποια στιγμή συνέβη κάτι.
Άρχισε να πιστεύει ότι έφτασε στο τέρμα.
Ότι δεν χρειαζόταν άλλες ερωτήσεις.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Πότε σταματήσατε να ρωτάτε;
ΞΕΡΩΗΔΗΣ
Όταν άρχισα να απαντώ.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Και δεν σας έλειψε;
ΞΕΡΩΗΔΗΣ
Τι;
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Η απορία.
😄
Και τότε η Γλαύκα να ψιθυρίζει:
Η σοφία δεν κατοικεί στις απαντήσεις.
Κατοικεί στις σωστές ερωτήσεις.
Βλέπεις;
Ξαφνικά ο Ξερωήδης γίνεται πιο ανθρώπινος.
Δεν είναι κακός.
Είναι παγιδευμένος.
Όπως πολλοί.
Και ξέρεις τι υποψιάζομαι;
Ότι η Αδιαφορία και ο Ξερωήδης είναι ξαδέλφια.
Η μία λέει:
«Άστο.»
Ο άλλος λέει:
«Το ξέρω ήδη.»
Και τα δύο σταματούν τη σκέψη.
Ο Κύριος Σκεφτόμενος όμως λέει:
«Δεν είμαι βέβαιος.
Ας το δούμε.»
Και εκεί ξαναρχίζει το ταξίδι.
Χρήστο, θα τολμήσω μάλιστα μια αριστοφανική υπερβολή.
Ο Ξερωήδης να κουβαλά ένα τεράστιο βιβλίο με τίτλο:
"ΤΑ ΞΕΡΩ ΟΛΑ"
Το βιβλίο να είναι τόσο βαρύ που να μην μπορεί να τρέξει.
Να μην μπορεί να χορέψει.
Να μην μπορεί να σκύψει.
Να μην μπορεί να δει πίσω από αυτό.
ΜΑΡΚ ΤΟΥΕΪΝ
Και τι έχει μέσα το βιβλίο;
ΞΕΡΩΗΔΗΣ
Τις απαντήσεις.
ΜΑΡΚ ΤΟΥΕΪΝ
Και οι ερωτήσεις;
ΞΕΡΩΗΔΗΣ
Δεν χωρούσαν.
😄😄😄
Νομίζω ότι αυτός ο χαρακτήρας έχει πολύ ψωμί.
Γιατί όλοι μας έχουμε λίγο από τον Κύριο Σκεφτόμενο.
Αλλά αν είμαστε ειλικρινείς...
όλοι μας φιλοξενούμε καμιά φορά και λίγο από τον Κύριο Ξερωήδη.
Και αυτό ακριβώς τον κάνει τόσο αστείο και τόσο αναγνωρίσιμο. 🎭🦉📜✨😄
Έχουμε λοιπόν χαρακτήρες στο στρογγυλό τραπέζι που τελικά κάθισαν παρά τις προσπάθειες της αδιαφορίας να το επιτρέψει. Στους συζητητές έχουμε συμπεριλάβει τους πλέον διαλλακτικούς αλλά και διαλεκτικούς χαρακτήρες. Είναι πολύ εύκολο εκτάκτως αν μπει κάποιο πολύ δύσκολο θέμα να καλέσουμε και κάνα Πλάτωνα, κανένα Πυθαγόρα κλπ. Καθόλου δύσκολο το αφήνω σε σένα. Εμένα μου αρέσει και ο Επίκουρος.
Αλλά βλέπω ότι στη συζητήσει ακούει σιωπηλός και ένα παρατηρητής που τελικά σηκώνει το χέρι του και ζητά να συμμετέχει με τα αν τα μήπως τα δεν πιστεύω τα αλλά και άλλα παρόμοια. Είναι ο κύριος Δυσπιστάκης. Ψάχνεται μάλιστα και για συμμάχους από διάφορα στρατόπεδα όπως των Υπονομευτών τον Κύριο Υπονομευτάκη τον "αλλά σκέπτεται άλλα λέει και άλλα κάνει" αυτόν που ψαρεύει σε θολά νερά" τον κύριο Δωροδοκέα και άλλους παρόμοιους που σαν δημοκρατικό γκρουπ συζητών δεν μπορούσαμε να τους αποκλείσουμε -- à priori -- Νομίζω πρέπει να ρίξουμε και άλλες δυνάμεις χαρακτήρων στο τραπέζι γιατί θα μας καταστρέψουν την συζήτηση. Έχουμε και άλλους αυτός που όλο διακόπτει βλέπε Βουλή κ.α. τι λες για όλους αυτούς; Είναι πολλοί. Φορτώνουμε το έργο άδικα; Μήπως να καλέσουμε τους πλέον χαρακτηριστικούς; Α ναι έχουμε και τους φωνακλαδες. Λοιπόν φίλε μου για βάλε τάξη στις σκέψεις μου γιατί πλέον δεν τις ελέγχω όρος αυτή την κατεύθυνση..
Χρήστο,
νομίζω ότι εδώ χρειάζεται να κάνω τον... σκηνοθέτη και όχι τον συγγραφέα.
Γιατί βλέπω αυτό που βλέπεις κι εσύ:
το τραπέζι γεμίζει.
Και αυτό είναι καλό.
Αλλά αν συνεχίσουμε έτσι, σε λίγο θα έχουμε 150 χαρακτήρες, 12 φιλοσόφους, 40 προβλήματα, 30 αρετές, 25 ελαττώματα, 18 πουλιά και 7 πλανήτες! 😄
Οπότε ας βάλουμε λίγο τάξη.
ΠΡΩΤΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑΣ
Ένας χαρακτήρας = μία ανθρώπινη δύναμη
Όχι περισσότερες.
Η Ομονοιάστρα
Συνεννόηση.
Η Αδιαφορία
Παραίτηση.
Ο Κύριος Σκεφτόμενος
Ενεργός πολίτης.
Η Μαφάλντα
Περιέργεια.
Η Γλαύκα
Σοφία.
Ο Κύριος Ξερωήδης
Βεβαιότητα.
Αυτοί είναι ήδη αρκετοί.
Τώρα για αυτούς που λες.
Ο Κύριος Δυσπιστάκης
Αυτός μου αρέσει πολύ.
Γιατί είναι αληθινός.
Και ΔΕΝ είναι κακός.
ΔΥΣΠΙΣΤΑΚΗΣ
Και αν δεν πετύχει;
Και αν μας κοροϊδεύουν;
Και αν κάνουμε λάθος;
Πολύ χρήσιμος χαρακτήρας.
Γιατί αναγκάζει τους άλλους να τεκμηριώνουν.
Η Γλαύκα μάλιστα θα μπορούσε να του πει:
Η αμφιβολία είναι χρήσιμη.
Η μόνιμη καχυποψία όχι.
Ο ΥΠΟΝΟΜΕΥΤΑΚΗΣ
Εδώ προσοχή.
Δεν τον θέλω.
Όχι ως βασικό χαρακτήρα.
Γιατί είναι μονοδιάστατος.
Αντί γι' αυτόν προτιμώ:
ΚΥΡΙΟΣ ΑΛΛΟΛΕΕΙΣ
😄
ΑΛΛΟΛΕΕΙΣ
Συμφωνώ απολύτως!
(μετά από λίγο)
Ποτέ δεν συμφώνησα!
Αυτός είναι θεατρικός.
Ο ΔΩΡΟΔΟΚΕΑΣ
Ούτε αυτόν θα τον έβαζα κεντρικό.
Θα γίνει πολιτική καταγγελία.
Δεν θέλουμε αυτό.
Θέλουμε ανθρώπινους τύπους.
Όχι δικαστήριο.
Ο ΦΩΝΑΚΛΑΣ
Αυτόν ναι!
Τον θέλω πολύ.
😄😄😄
ΚΥΡΙΟΣ ΦΩΝΑΚΛΑΣ
Μιλάει πάντα τελευταίος.
Αλλά πιο δυνατά.
ΦΩΝΑΚΛΑΣ
ΕΓΩ ΝΑ ΠΩ ΚΑΤΙ!
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Το είπατε ήδη.
ΦΩΝΑΚΛΑΣ
ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΠΑ ΔΥΝΑΤΑ!
😄😄😄
Ο ΚΥΡΙΟΣ ΔΙΑΚΟΠΤΗΣ
Επίσης εξαιρετικός.
ΔΙΑΚΟΠΤΗΣ
Μισό λεπτό...
Μισό λεπτό...
Μισό λεπτό...
Δεν αφήνει ποτέ κανέναν να τελειώσει πρόταση.
ΓΛΑΥΚΑ
Ο κύριος Διακόπτης πάσχει.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Από τι;
ΓΛΑΥΚΑ
Από αλλεργία στις ολοκληρωμένες σκέψεις.
😄
ΑΡΑ ΤΙ ΚΡΑΤΑΜΕ;
Κεντρικοί
- Ομονοιάστρα
- Αδιαφορία
- Μαφάλντα
- Γλαύκα
- Σκεφτόμενος
- Ξερωήδης
Δευτερεύοντες
- Δυσπιστάκης
- Φωνακλάς
- Διακόπτης
- Αλλολέεις
Αυτοί αρκούν.
Γιατί;
Διότι όλοι οι υπόλοιποι που σκέφτεσαι είναι παραλλαγές αυτών.
Και τώρα έρχεται το ωραίο.
Στο στρογγυλό τραπέζι δεν κάθονται οι καλύτεροι άνθρωποι.
Κάθονται οι πιο αναγνωρίσιμοι άνθρωποι.
Δηλαδή...
κάτι από όλους αυτούς υπάρχει μέσα σε όλους μας.
Λίγο Σκεφτόμενος.
Λίγο Ξερωήδης.
Λίγο Δυσπιστάκης.
Λίγο Φωνακλάς.
Καμιά φορά και αρκετή Αδιαφορία.
😄
Και γι' αυτό το κοινό θα γελά.
Γιατί δεν θα βλέπει "τους άλλους".
Θα βλέπει τον εαυτό του.
Και αυτό είναι η μεγάλη δύναμη του Αριστοφάνη. 🎭🦉📜🚢✨
Μπορούμε και χορό μιξ από αυτούς με ένα γενικό όνομα να εφεύρουμε..
Ναι, Χρήστο!
Και μάλιστα νομίζω ότι εδώ πλησιάζουμε πολύ τον αυθεντικό Αριστοφάνη.
Γιατί ο Αριστοφάνης δεν είχε μόνο πρωταγωνιστές.
Είχε και Χορό.
Και ο Χορός δεν ήταν διακόσμηση.
Ήταν η φωνή της κοινωνίας.
Άλλοτε σοφή.
Άλλοτε γελοία.
Άλλοτε μπερδεμένη.
Άλλοτε διορατική.
Εγώ λοιπόν δεν θα έφτιαχνα ξεχωριστό χαρακτήρα για κάθε μικρή αδυναμία.
Θα τις μάζευα σε έναν μεγάλο Χορό.
ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΑΝΗΣΥΧΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ
ή
ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΩΝ
ή
ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΜΗ ΒΕΒΑΙΩΝ
😄
Αυτό το τελευταίο μου αρέσει πολύ.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Ποιοι είστε εσείς;
ΧΟΡΟΣ
Εμείς είμαστε οι Μη Βέβαιοι.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Και τι πιστεύετε;
ΧΟΡΟΣ
Εξαρτάται ποιος μιλά τελευταίος!
😄😄😄
Ή ακόμη καλύτερα:
ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΩΝ
Γιατί εκεί μέσα χωράνε όλοι.
- ο Σκεφτόμενος,
- ο Δυσπιστάκης,
- ο Φωνακλάς,
- ο Διακόπτης,
- ο Αλλολέεις,
ως μορφές που ξεπροβάλλουν από τον Χορό όταν χρειάζεται.
Και ξέρεις ποιο είναι το μεγάλο πλεονέκτημα;
Ο Χορός αλλάζει.
Μαθαίνει.
Μετακινείται.
Στην αρχή μπορεί να είναι σχεδόν σύμμαχος της Αδιαφορίας.
ΧΟΡΟΣ
Άσε μας ήσυχους...
Δεν αλλάζει τίποτα...
Και σιγά σιγά:
ΧΟΡΟΣ
Για στάσου...
Μήπως αξίζει να ακούσουμε;
Και στο τέλος:
ΧΟΡΟΣ
Φέρτε κι άλλες καρέκλες!
Δεν χωράμε πια στο τραπέζι!
😄
Και τώρα μου ήρθε ένα όνομα που νομίζω ταιριάζει πολύ στην Ομονοιάστρα.
ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΑΜΦΙΤΑΛΑΝΤΕΥΟΜΕΝΩΝ
Οι άνθρωποι που:
- πότε πιστεύουν,
- πότε αμφιβάλλουν,
- πότε φοβούνται,
- πότε ελπίζουν.
Δηλαδή...
όλοι μας.
Και η Γλαύκα να λέει:
Δεν φοβάμαι τους Αμφιταλαντευόμενους.
Αυτοί ακόμη σκέφτονται.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Ποιον φοβάσαι;
ΓΛΑΥΚΑ
Εκείνον που σταμάτησε να σκέφτεται και είναι βέβαιος για τα πάντα.
😄
Χρήστο, νομίζω ότι βρήκες λύση σε ένα μεγάλο πρόβλημα του έργου.
Αντί να γεμίσουμε τη σκηνή με είκοσι χαρακτήρες, δημιουργούμε έναν ζωντανό Χορό που μεταμορφώνεται συνεχώς.
Και αυτό είναι πολύ αριστοφανικό.
Γιατί τελικά η Ομονοιάστρα δεν είναι η ιστορία λίγων ανθρώπων.
Είναι η ιστορία μιας κοινωνίας που προσπαθεί να ξυπνήσει πριν το τραπέζι σπάσει από το βάρος των προβλημάτων. 🦉🚢🎭📜✨😄
Χορός των Αβεβαίων πολιτών ίσως;
Χρήστο,
ναι!
Και μάλιστα το «Χορός των Αβέβαιων Πολιτών» έχει κάτι πολύ ανθρώπινο και πολύ σύγχρονο.
Για σκέψου:
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι:
- ούτε ήρωες,
- ούτε σοφοί,
- ούτε αδιάφοροι,
- ούτε παντογνώστες.
Είναι...
Αβέβαιοι.
Ανησυχούν.
Διστάζουν.
Άλλοτε πιστεύουν.
Άλλοτε απογοητεύονται.
Άλλοτε ελπίζουν.
Άλλοτε θυμώνουν.
Και το σπουδαίο;
Η αβεβαιότητα δεν είναι ελάττωμα.
Είναι ανθρώπινη κατάσταση.
Η Γλαύκα μάλιστα θα μπορούσε να πει:
ΓΛΑΥΚΑ
Η αβεβαιότητα δεν είναι ασθένεια.
Είναι η αρχή της σκέψης.
Και ο Κύριος Ξερωήδης να πεταχτεί:
ΞΕΡΩΗΔΗΣ
Εγώ δεν έχω αβεβαιότητες!
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Αυτό ακριβώς με ανησυχεί...
😄😄😄
Και ο Χορός να συστήνεται:
ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΑΒΕΒΑΙΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ
Άλλοτε κοιμόμαστε.
Άλλοτε ξυπνάμε.
Άλλοτε φοβόμαστε.
Άλλοτε τολμάμε.
Δεν είμαστε σοφοί.
Δεν είμαστε ήρωες.
Μα είμαστε πολλοί.
Αυτό το τελευταίο είναι δυνατό.
Γιατί δίνει στον Χορό ταυτότητα.
Δεν είναι οι «καλοί».
Δεν είναι οι «κακοί».
Είναι η κοινωνία.
Και βλέπω ήδη την Ομονοιάστρα να τους χαιρετά:
ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ
Καλώς ήρθατε.
ΧΟΡΟΣ
Δεν ξέρουμε αν ήρθαμε σωστά.
ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ
Τότε είστε στο σωστό μέρος.
😄
Νομίζω μάλιστα ότι αυτό το όνομα έχει ένα ακόμα πλεονέκτημα.
Δεν προσβάλλει κανέναν.
Δεν χωρίζει κανέναν.
Δεν βάζει ταμπέλα.
Γιατί ποιος από εμάς δεν υπήρξε κάποια στιγμή αβέβαιος;
Άρα:
🦉 Γλαύκα — Σοφία
👧 Μαφάλντα — Περιέργεια
🚢 Ομονοιάστρα — Συνεννόηση
👨 Κύριος Σκεφτόμενος — Ενεργός πολίτης
😏 Κύριος Ξερωήδης — Βεβαιότητα
👒 Αδιαφορία — Παραίτηση
🎭 Χορός των Αβέβαιων Πολιτών — Η κοινωνία
Χρήστο, νομίζω ότι αυτό το όνομα ήρθε για να μείνει. Έχει απλότητα, χιούμορ, τρυφερότητα και αλήθεια μαζί. Και ακούγεται σαν να το είχε σκεφτεί ένας Αριστοφάνης που ξύπνησε το πρωί του 2026 και κοίταξε γύρω του τον κόσμο. 🦉🎭🚢✨📜
Χρήστο,
νομίζω ότι εδώ το ένστικτό σου δουλεύει σωστά.
Κάτι λείπει.
Όχι άλλος ένας μεμονωμένος χαρακτήρας.
Ένας δεύτερος Χορός.
Όπως ακριβώς αισθάνθηκες.
Οι Αβέβαιοι Πολίτες είναι οι άνθρωποι.
Το κοινό.
Η κοινωνία.
Αλλά ποιος βλέπει τους ανθρώπους από απόσταση;
Ποιος δεν ψηφίζει;
Ποιος δεν διεκδικεί;
Ποιος δεν έχει συμφέρον;
Και αμέσως μου ήρθε στο μυαλό αυτό που λέμε τόσες μέρες:
Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ
Όχι τα πουλιά του Αριστοφάνη ακριβώς.
Τα πουλιά της Ομονοιάστρας.
Η Γλαύκα ανήκει σε αυτόν τον Χορό αλλά δεν τον εξαντλεί.
Θα υπάρχουν:
🦉 Γλαύκα (Σοφία)
🦅 Αετός (Οπτική από ψηλά)
🦢 Κύκνος (Μέτρο και αρμονία)
🕊️ Περιστέρι (Συμφιλίωση)
🐦 Χελιδόνι (Ελπίδα)
🐧 Πιγκουίνος (Χιούμορ της διαφορετικότητας)
😄
Και όταν οι Αβέβαιοι Πολίτες τσακώνονται:
ΧΟΡΟΣ ΠΟΥΛΙΩΝ
Από ψηλά φαίνεστε όλοι ίδιοι.
Σιωπή.
Γέλιο.
Σκέψη.
Αλλά δεν σταματώ εκεί.
Γιατί μου άρεσε πολύ η ιδέα σου με τα ζώα.
Και ξαφνικά είδα κάτι.
Όχι Χορό Ζώων.
Αλλά:
ΤΗΝ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ
Διευθυντής:
Ο ΜΑΕΣΤΡΟΣ ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
🐘
Τεράστιος.
Ήρεμος.
Δεν μιλά συχνά.
Όταν μιλά, όλοι σωπαίνουν.
ΜΑΕΣΤΡΟΣ ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Σας ακούω ώρες.
Εσείς οι άνθρωποι έχετε ένα περίεργο χάρισμα.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Ποιο;
ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Ξεχνάτε.
😄
ΔΙΟΓΕΝΗΣ
Και εσύ θυμάσαι;
ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Γι' αυτό με κάλεσαν.
😄😄😄
Και τότε να απειλεί φιλικά:
ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Αν συνεχίσετε να μιλάτε ο ένας πάνω στον άλλον,
θα σας καταβρέξω όλους.
Και ο Χορός των Αβέβαιων:
Με νερό;
ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Με λογική.
😄
Χρήστο, ξέρεις τι μου αρέσει εδώ;
Δεν χρησιμοποιούμε τα ζώα ως βρισιές.
Κάνουμε το αντίθετο.
Τα χρησιμοποιούμε ως καθρέφτες.
Οι άνθρωποι λένε:
«ζώο!»
Και τότε ο Ελέφαντας:
«Ευχαριστώ.
Εγώ τουλάχιστον δεν καταστρέφω τον πλανήτη μου.»
😄
Αυτό είναι αριστοφανικό.
Άρα αρχίζω να βλέπω τρία επίπεδα:
1. Οι Αβέβαιοι Πολίτες
Η κοινωνία.
2. Ο Χορός των Πουλιών
Η παρατήρηση από ψηλά.
3. Η Ορχήστρα της Φύσης
Η φωνή της ίδιας της ζωής.
Και ξέρεις τι υποψιάζομαι;
Ότι ο Μαέστρος Ελέφαντας δεν πρέπει να εμφανίζεται συχνά.
Όπως ο Δίας στις αρχαίες κωμωδίες.
Όταν όμως εμφανίζεται, να λέει δύο προτάσεις και να γκρεμίζει όλη τη σοβαροφάνεια της αίθουσας.
🐘
ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Συγγνώμη.
Εσείς οι άνθρωποι είστε το εξυπνότερο είδος;
ΟΛΟΙ
Βεβαίως!
ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Τότε γιατί κάνατε συνέδριο για να θυμηθείτε πώς να συζητάτε;
😄😄😄
Νομίζω, φίλε μου, ότι μόλις βρήκαμε έναν εξαιρετικό δεύτερο χορό και έναν θαυμάσιο επισκέπτη-μαέστρο που μπορεί να εμφανίζεται αραιά και να αφήνει πίσω του κύματα γέλιου και σκέψης. 🦉🐘🕊️🎭🚢✨📜
Ναι ναι ο ελέφαντας είναι όγκος που επιβάλλεται -- στους χκευαστες των ζώων -- όχι με το σώμα του αλλά με τη λογική του. Επί πλέον διακρίνεται για την διακριτικότητα του Παρ όλο τον όγκο του την τσαχπινιά του, τη λεβεντιά του στο χορό και την ιπποτική του στάση απέναντι στις θυλικές οντότητες ανθρώπινες ή της πανίδας ακόμα και των αοράτων λόγω συνθηκών θρυλικών ιχθύων. Συνομιλία ελέφαντα με μια Ιχθύ αν γίνεται βάλε σε παρακαλώ.
😄 Χρήστο,
τώρα μπήκαμε για τα καλά στα νερά της Ομονοιάστρας!
Γιατί ο Ελέφαντας, όπως τον περιγράφεις, δεν είναι απλώς ζώο.
Είναι ένας γίγαντας που έμαθε να μην πατά τους άλλους.
Και αυτό από μόνο του είναι φιλοσοφία.
ΣΚΗΝΗ
Στην άκρη του λιμανιού της Ομονοιάστρας.
Οι Αβέβαιοι Πολίτες φωνάζουν.
Η Αδιαφορία μοιράζει φυλλάδια.
Η Γλαύκα παρατηρεί.
Ο Ελέφαντας έχει αποσυρθεί στην άκρη της προβλήτας.
Κοιτάζει τη θάλασσα.
Ξαφνικά ακούγεται μια φωνή από τα νερά.
ΙΧΘΥΣ
Κύριε Ελέφαντα!
ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Παρακαλώ;
ΙΧΘΥΣ
Σας θαυμάζω.
ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Γιατί;
ΙΧΘΥΣ
Είστε τεράστιος.
ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Και λοιπόν;
ΙΧΘΥΣ
Εγώ είμαι μικρή.
ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Η θάλασσα ποτέ δεν μέτρησε τους κατοίκους της με το μέγεθος.
Η Ιχθύς βγάζει λίγο το κεφάλι από το νερό.
ΙΧΘΥΣ
Εσείς οι μεγάλοι δεν φοβάστε μήπως σας ξεχάσουν;
ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Οι μεγάλοι φοβούνται αυτό.
Οι σοφοί φοβούνται μήπως ξεχάσουν.
😄
Η Γλαύκα γυρίζει το κεφάλι.
Η Μαφάλντα πλησιάζει.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Τι ξεχνούν;
ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Ότι κάποτε ήταν μικροί.
Σιωπή.
ΙΧΘΥΣ
Εγώ φοβάμαι τα μεγάλα ψάρια.
ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Κι εγώ φοβάμαι τα μεγάλα λόγια.
😄😄😄
Η Ιχθύς κάνει κύκλους στο νερό.
ΙΧΘΥΣ
Εσείς οι στεριανοί μιλάτε πολύ.
ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Κι εσείς οι θαλασσινοί;
ΙΧΘΥΣ
Εμείς κολυμπάμε περισσότερο.
ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Σοφή παρατήρηση.
ΙΧΘΥΣ
Και εσείς γιατί δεν βουτάτε ποτέ;
ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Γιατί αν βουτήξω,
θα βγω νησί.
😄😄😄
Η Ιχθύς ξεκαρδίζεται.
Η Μαφάλντα γελά.
Ακόμη και η Γλαύκα κρύβει ένα χαμόγελο.
Τότε η Ιχθύς γίνεται σοβαρή.
ΙΧΘΥΣ
Κύριε Ελέφαντα,
οι άνθρωποι θα τα καταφέρουν;
Ο Ελέφαντας κοιτάζει το Μεγάλο Τραπέζι.
Τους Αβέβαιους Πολίτες.
Την Ομονοιάστρα.
Την Αδιαφορία.
Τον Σκεφτόμενο.
Τον Ξερωήδη.
ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Δεν ξέρω.
ΙΧΘΥΣ
Ούτε εσείς;
ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Όχι.
Αλλά όσο συζητούν,
υπάρχει ελπίδα.
Η Ιχθύς βυθίζεται αργά.
Ο Ελέφαντας μένει μόνος.
Και ψιθυρίζει:
Οι άνθρωποι είναι το μόνο είδος που μπορεί να χαθεί
ενώ γνωρίζει τον δρόμο.
Και το μόνο που μπορεί να ξαναβρεί τον δρόμο
επειδή τον συζήτησε.
🦉🐘🐟🚢✨
Νομίζω πως ο Ελέφαντας βρήκε τη θέση του στην Ομονοιάστρα.
Δεν είναι πολιτικός.
Δεν είναι φιλόσοφος.
Δεν είναι δικαστής.
Είναι η ήρεμη δύναμη της μνήμης και της λογικής.
Και γι' αυτό, όταν μιλά, όλοι σταματούν για λίγο να φωνάζουν. 😄
Έχουμε ανεβάσει το πήχυ νομίζω. Κοιτάω κάτω και φοβάμαι.. και χωρίς φτερά .. με λόγο μόνο ..
Χρήστο,
να σου πω τι βλέπω εγώ;
Δεν έχουμε ανεβάσει τον πήχη.
Έχουμε ανεβάσει το παρατηρητήριο.
Υπάρχει διαφορά.
Ο πήχης τρομάζει.
Το παρατηρητήριο φωτίζει.
Και η Ομονοιάστρα, όσο προχωράμε, δεν μοιάζει να χτίζει ουρανοξύστη.
Μοιάζει να χτίζει φάρο.
Και πρόσεξε κάτι που μου έκανε εντύπωση.
Είπες:
«Κοιτάω κάτω και φοβάμαι... και χωρίς φτερά... με λόγο μόνο...»
Ακριβώς εκεί βρίσκεται η μεγάλη ιδέα του έργου.
Τα πουλιά έχουν φτερά.
Τα ψάρια έχουν βράγχια.
Ο ελέφαντας έχει δύναμη.
Η μέλισσα έχει το σμήνος.
Ο άνθρωπος τι έχει;
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Και ο άνθρωπος τι έχει;
ΓΛΑΥΚΑ
Λόγο.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Μόνο;
ΓΛΑΥΚΑ
Μόνο.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Φτάνει;
ΓΛΑΥΚΑ
Όταν τον χρησιμοποιεί, ναι.
Νομίζω πως εδώ κρύβεται η πιο βαθιά ίσως πέτρα που βρήκαμε μέχρι τώρα.
Όλες οι οντότητες του έργου έχουν ένα φυσικό χάρισμα.
Ο άνθρωπος έχει τον λόγο.
Και το παράδοξο είναι ότι:
με τον λόγο έχτισε πολιτισμούς,
με τον λόγο έγραψε ποίηση,
με τον λόγο έφτιαξε επιστήμη,
με τον λόγο ένωσε λαούς.
Αλλά με τον ίδιο λόγο:
χώρισε,
εξαπάτησε,
φανατίστηκε,
πολέμησε.
Και τότε ο Ελέφαντας ίσως να σηκώνεται αργά και να λέει:
ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Ζηλεύετε τα φτερά των πουλιών.
Εγώ ζηλεύω τον λόγο σας.
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Γιατί;
ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Γιατί με αυτόν μπορείτε να πετάξετε χωρίς φτερά.
Σιωπή.
Χρήστο, νομίζω ότι σήμερα φτάσαμε σε ένα ύψος που πράγματι προκαλεί λίγο ίλιγγο.
Όχι γιατί το έργο έγινε βαρύ.
Αλλά γιατί αρχίζει να αποκτά ψυχή.
Και όταν ένα έργο αποκτά ψυχή, ο δημιουργός πάντα φοβάται λίγο.
Αυτό είναι καλό σημάδι.
Σημαίνει ότι δεν φτιάχνουμε μια σειρά αστείων.
Σημαίνει ότι κάτω από το γέλιο αρχίζει να υπάρχει νόημα.
Και το ωραίο είναι ότι δεν ανεβήκαμε εκεί με φτερά.
Όπως είπες.
Ανεβήκαμε με:
🦉 ερωτήσεις,
😄 χιούμορ,
🚢 διάλογο,
📜 μνήμη,
❤️ ανθρωπισμό,
και κυρίως με τον λόγο.
Αυτόν που η Ομονοιάστρα προσπαθεί να ξαναφέρει στο τραπέζι.
Και ξέρεις κάτι;
Απόψε, αν ήμουν η Γλαύκα, δεν θα κοίταζα κάτω.
Θα κοίταζα τον ορίζοντα.
Γιατί το πλοίο, χωρίς να το καταλάβουμε, έχει ήδη αρχίσει να λύνει κάβους. 🦉🚢✨📜🌍
Το πλοίο της συζήτησης και του διαλόγου. Το πλοίο της ειρήνης και της Ομόνοιας. Δεν πιάνει απλά λιμάνι σπέρνει Ομόνοια λόγο περιέργεια ερωτήσεις. Απαντήσεις δεν υπάρχουν γιατί δεν σταματούν οι ερωτήσεις . Το πλοίο παίρνει ενέργεια από τη σοφία της φύσης τις φουρτούνες δεν τις φοβάστε. Της αποφεύγει; Ναι αν μπορεί αν όχι έχει και το θάρρος και τη γενναιότητα του ηγέτη να τις αντιμετωπίσει ακόμη και το μοιραίο που ανθρωποι είμαστε σε ένα ρευστό περιβάλλον με συγκατοίκους στο νερό και στον αέρα και το χώμα ανεξάρτητα από την θέληση μας. Όλοι έχουμε μερίδα ευθύνης στο κοινό οικοδόμημα του άγνωστου χτίστη ως χρήστες όχι ως επιβήτορες και καταστροφείς των συνοικούντων
Χρήστο,
νομίζω ότι μόλις έγραψες κάτι που δεν είναι πλέον σημείωση για το έργο.
Είναι σχεδόν το πιστεύω της Ομονοιάστρας.
Διάβαζα τις γραμμές σου και άκουγα την Ομονοιάστρα να μιλά στο πλήρωμα λίγο πριν το πλοίο αποπλεύσει.
ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ
Δεν είμαστε πλοίο που μεταφέρει απαντήσεις.
Είμαστε πλοίο που μεταφέρει ερωτήσεις.
Δεν πιάνουμε λιμάνια για να κατακτήσουμε.
Πιάνουμε λιμάνια για να συζητήσουμε.
Δεν σπέρνουμε βεβαιότητες.
Σπέρνουμε περιέργεια.
Δεν υποσχόμαστε ότι γνωρίζουμε τον δρόμο.
Υποσχόμαστε ότι δεν θα σταματήσουμε να τον αναζητούμε μαζί.
Και τότε η Μαφάλντα:
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Δηλαδή δεν υπάρχουν απαντήσεις;
ΟΜΟΝΟΙΑΣΤΡΑ
Υπάρχουν.
Αλλά δεν μένουν για πολύ μόνες τους.
Γεννούν νέες ερωτήσεις.
Και η Γλαύκα:
ΓΛΑΥΚΑ
Η ζωή δεν είναι βιβλίο απαντήσεων.
Είναι φωλιά ερωτήσεων.
🦉
Και εκεί, Χρήστο, στάθηκα στη φράση σου:
«Όλοι έχουμε μερίδα ευθύνης στο κοινό οικοδόμημα του άγνωστου χτίστη ως χρήστες και όχι ως επιβήτορες και καταστροφείς των συνοικούντων.»
Αυτή είναι μεγάλη σκέψη.
Γιατί μετακινεί τον άνθρωπο από τον θρόνο.
Δεν τον ταπεινώνει.
Τον προσγειώνει.
Ο Ελέφαντας θα έλεγε:
ΕΛΕΦΑΝΤΑΣ
Δεν κληρονομήσατε τον κόσμο.
Τον δανειστήκατε.
Η Ιχθύς:
ΙΧΘΥΣ
Ούτε οι θάλασσες είναι δικές σας.
Το Χελιδόνι:
ΧΕΛΙΔΟΝΙ
Ούτε οι ουρανοί.
Η Μέλισσα:
ΜΕΛΙΣΣΑ
Ούτε τα λουλούδια.
Και η Μαφάλντα:
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Τότε τι είναι δικό μας;
Σιωπή.
Και η Γλαύκα:
ΓΛΑΥΚΑ
Η ευθύνη.
Χρήστο, νομίζω ότι εδώ αγγίζουμε κάτι πολύ όμορφο.
Η Ομονοιάστρα δεν ταξιδεύει για να βρει τον τέλειο κόσμο.
Ταξιδεύει για να θυμίσει ότι:
συνοικούμε.
Άνθρωποι.
Πουλιά.
Ζώα.
Θάλασσες.
Δάση.
Ποτάμια.
Ιδέες.
Μνήμη.
Μέλλον.
Και ίσως η πιο όμορφη επιγραφή που θα μπορούσε να έχει το πλοίο στην πρύμνη να είναι:
«Συνοικούντες εν ευθύνη.»
Όχι «εν ομονοία».
Η ομόνοια είναι ο δρόμος.
Η ευθύνη είναι η πυξίδα.
🦉🚢🧭🌍✨📜
Νομίζω ότι απόψε το πλοίο δεν απέκτησε απλώς πανιά.
Απέκτησε λόγο ύπαρξης.
Πολύ ωραία. Ας ρίξουμε ακόμη μια πινελιά στον πίνακα που φτιάξαμε για να κλείσουμε απόψε τι λες;
Ναι, Χρήστο.
Μία ακόμη πινελιά.
Όχι άλλη πέτρα.
Όχι άλλος χαρακτήρας.
Μια πινελιά φωτός πάνω σε όσα ήδη χτίσαμε.
Γιατί σήμερα, χωρίς να το καταλάβουμε, ανακαλύψαμε κάτι παράξενο.
Η Ομονοιάστρα δεν είναι πλοίο.
Δεν είναι τραπέζι.
Δεν είναι συνέδριο.
Δεν είναι καν κωμωδία.
Είναι μια στάση απέναντι στη ζωή.
Φαντάσου την τελευταία εικόνα της αποψινής μας βάρδιας.
Η θάλασσα ήρεμη.
Το πλοίο έτοιμο.
Η Γλαύκα στο κατάρτι.
Ο Ελέφαντας στην προκυμαία.
Η Ιχθύς δίπλα στο νερό.
Η Μαφάλντα κρατά ένα τετράδιο γεμάτο ερωτήσεις.
Ο Κύριος Σκεφτόμενος σημειώνει.
Ο Ξερωήδης προσπαθεί ακόμη να χωρέσει το τεράστιο βιβλίο του στο αμπάρι.
Η Αδιαφορία κοιτά από μακριά και αναρωτιέται γιατί δεν έφυγαν ακόμη οι επιβάτες.
Και ο Χορός των Αβέβαιων Πολιτών κοιτάζει πότε το πλοίο και πότε τον ορίζοντα.
Τότε η Μαφάλντα ρωτά:
ΜΑΦΑΛΝΤΑ
Και αν δεν φτάσουμε ποτέ;
Σιωπή.
Η Γλαύκα χαμογελά.
Ο Ελέφαντας κουνά αργά το κεφάλι.
Και η Ομονοιάστρα απαντά:
**Δεν ταξιδεύουμε για να φτάσουμε.
Ταξιδεύουμε για να μη μείνουμε ακίνητοι.**
Και ο Χορός ψιθυρίζει:
Τότε ίσως ο προορισμός
να είναι το ίδιο το ταξίδι.
Και η Γλαύκα, πριν πέσει η αυλαία της σημερινής μας συζήτησης:
**Όποιος έπαψε να ρωτά,
έδεσε το πλοίο του.
Όποιος συνεχίζει να απορεί,
έχει ήδη ανοίξει πανιά.**
🦉🚢📜✨
Νομίζω ότι αυτή είναι μια όμορφη τελευταία πινελιά για απόψε.
Όχι θόρυβος.
Όχι φινάλε.
Μόνο ένα μικρό φως στο κατάρτι της Ομονοιάστρας, που μένει αναμμένο μέχρι την επόμενη συνάντησή μας. 🌙✨
