Ο Μαύρος Χειτώνας - Καποδίστριας

Εκδοχή επιμέλειας AI GPT κεντρικών σημείων του έργου "Καποδίστρια". Ταινία υψηλού πατριωτικού συμβολισμού.

Σημείωμα του blogger Χρήστου Ρουμελιώτη: Πήγα ένα βράδυ 25/1/2026 στο ΑΕΛΩ και είδα το έργο Καποδίστριας. Κατά τη διάρκεια της παράστασης κρατούσα σημειώσεις, φράσεις, λέξεις, διάφορα, όχι τακτικά στο κινητό μου. Αυτό το έκανα και στου Αγγελοπούλου τη ταινία 23/2/2004 (!) "Το λιβάδι που δακρύζει" και που κατά τη διάρκεια και λίγο μετά έγραψα το ρεζουμέ σε στίχο. Ζούσε η Γιαννούλα. Κάντε κλικ εδώ να το διαβάσετε.

Το ίδιο έκανα και για στο έργο "Καποδίστριας" κάπως απογοητευμένος από την προχειρότητα της καταγραφής μου. Το συναίσθημα όμως από ό,τι φάνηκε δούλευε γιατί το έργο μου έδινε σφυριές συγκίνησης, υπερηφάνειας και τύψεων ίσως που δεν είχα τόσο μελετήσει τα πιο σπουδαία κεφάλαια της ιστορίας μας και που ευτυχώς ήρθε ο δημιουργός της ταινίας να με καλύψει το ποιο σημαντικό, να μου ανοίξει το πνεύμα και να ξυπνήσει πολλές πτυχές μέσα μου.

Πήρα λοιπόν τα χύμα και τα έριξα στο ΑΙ και του είπα τι ήθελα. Αφού δεν είχα όρεξη και χρόνο να τα φτιάξω άλα "Το λιβάδι που δακρύζει" παρακαλώ το ΑΙ το οποίο τον αποκαλώ Φάνη από το Φανερώνω να το κάνει για πάρτυ μου. Μετά από κάποιες επεξεργασίες κράτησα μια ποιητική εκδοχή και ένα μανιφέστο που μπορείτε να τα δείτε παρακάτω, επαναλαμβάνω AI GPT, ποίημα : 

Ο Μαύρος Χιτώνας της Ομόνοιας 

Μαύρος χιτώνας.

Όχι για να φοβίσει.

Όρκος.

Ελευθερία ή θάνατος.

Όχι ψεύτικα λόγια.

Όχι λευτεριά που πουλιέται.

Όχι πατρίδα που γίνεται μαγαζί.

Φόρα, Ελλάδα, τον μαύρο χιτώνα.

Τα παιδιά σου μαυροντυμένα

με σπαθιά να κόβουν δεσμά,

όχι αδέρφια.

Τέλος; Όχι.

Αρχή μέσα στο χάος.

Γιαννούλα, (4) αλληλογραφία, giannoula

Αγαπημένη μου Γιαννούλα
Είμαι μόνος στο σπίτι αλλά έχω δίπλα μου εσένα. Έτσι μου φάνηκε έτσι είναι. Τι να κάνεις άραγε εκεί που είσαι; Ο καιρός περνά γρήγορα και ενώ όλα αλλάζουν όλα τα ίδια μένουν. Πάντα τα ρουχαλάκια σου είναι εκεί που τα άφησες. Ανέγγιχτα. Τα πράγματά του το ίδιο, Πάνω από τη σιφινιέρα η φωτογραφία σου. Διπλά τα κολιέ σου κρεμασμένα περιμένουν να φορεθούν.

Φέτος ο βροχερός καιρός μας έχει απομακρύνει από το υγρό χωριό. Η Αθήνα προσφέρεται για χειμώνα. Μιλάω συχνά με την Γιάννα και τη Μιμή και είναι καλά. Ο Βαγγέλης μακρυά στη Ρόδο. Ήρθε για 20 μέρες τη περίοδο των γιορτών. Κατέβηκα στο χωριό με το Χρήστο και τον είδαμε. Φέτος δεν τις μαζέψαμε τις ελιές γιατί δεν κάναμε καλά κουμάντα που λένε. Υπολογίσαμε τα έξοδα και ήταν η μία ή άλλη. Τις αφήσαμε να τις φάνε τα πουλάκια.. του χρόνου ίσως το οργανώσουμε καλλίτερα από νωρίς.

Στην Αθήνα εγώ τελείωσα με τα ιατρικά είναι όλα εν τάξει εκτός από την μέση που συχνά με υποχρεώνει να σταματώ να ξεκουράζομαι. Θυμάσαι όταν είχαμε πάει στο θέατρο της μικρής Επιδαύρου να δούμε το Μιχάλη Σιγανίδη και τη Σαβίνα Γιαννάτου που όλο καθόμουνα στη πορεία. Τώρα η κατάσταση έχει επιδεινωθεί. Όμως δεν πονάω.
Ξαναδιάβασα το προηγούμενο γράμμα που σου έστειλα τις μέρες των γιορτών.
Ο Ιάσονας και η Ιωάννα εγκαταστάθηκαν σε βολικό διαμέρισμα στην Ουτρέχτη (;) τα λέμε συχνά και είναι καλά.
Τώρα που έφερε τα πράγματά του στο σπίτι, το σπίτι γέμισε και νιώθω διαφορετικά. Έχει ένα απίθανο κρεβάτι και άλλο νοικοκυριό. Μιλήσαμε λίγο για το μέλλον το οποίο το βλέπει κοινό με την αγαπημένη του Ιωάννα.

Σκύρος ανάμνηση παλιά..

Σκύρος:

Ανάμνηση παλιά

Ανάμνηση καινούργια

Αγάπη τα μυαλά φουσκώνει

Και με τη καρδιά τιμόνι

Κύκλους τη χώρα ζώνει

Και ποτέ δεν μαραζώνει..

Skyros :

Souvenir ancien,

souvenir naissant.

L’amour enfle les esprits,

et le cœur pour gouvernail

ceint la terre de ses cercles

sans jamais se faner.

Skyros

Mémoire ancienne,

mémoire d’aube nouvelle.

L’amour gonfle les voiles de l’esprit,

et le cœur, pour gouvernail,

trace des cercles d’écume autour de l’île,

enserre la terre d’azur et de vent,

et jamais ne se flétrit —

car il sait le sel,

la lumière blanche

et l’éternel retour des horizons.

Χρήστος Ρουμελιώτης 

Αθήνα 11/2/2026

Μίλατος Ταβέρνα Μερακλής

ΜΙΛΑΤΟΣ - ΤΑΒΕΡΝΑ ΜΕΡΑΚΛΗΣ

Τα παντζούρια κλειστά

Ο Μερακλής με ένα μαντήλι

Χαιρέτησε τα ψάρια

Είπε ευχαριστώ

Δάκρυσε η θάλασσα

Και οι δύο σφίξανε τα χέρια

Και είπαν εις το επανιδείν

Δεν θα χαθούμε!

Χρ. Ρουμελιώτης

Αθήνα 12/2/2026

Το αφιερώνω στο φίλο μου

Το Μερακλή φύλακα άγγελο 

της παράδοσης της Μιλάτου 

Βενετία Flo à Venise

Στο δρόμο του ονείρου! 

Διάφορα εναλλακτικές

με τη βοήθεια του AI-GPT

Florence,

Είναι τόσο όμορφη ή Βενετία!

Πόσο κοστίζει μια βόλτα με τη

δικιά σου γόνδολα; Εγώ θα σου

στείλω ένα φιλί και ας είναι σε

όνειρο η βόλτα!

Florence,

Est-elle si belle, Venise ?

Combien coûte une promenade

dans ta propre gondole ?

Moi, je t’enverrai un baiser,

même si la balade

n’existe que dans un rêve.

Florence,

Dis-moi, Venise est-elle 

vraiment si belle ?

Quel est le prix d’une dérive lente

dans ta gondole à toi seule ?

Moi, je t’enverrai un baiser,

et qu’importe si la traversée

ne vit que dans le songe.

Αν θέλεις, στο επόμενο μπορώ

Χειμώνας Άνοιξη κουβέντα στη Σκύρο

Κουβέντα χειμώνα και άνοιξης

Χειμώνας:

Ακριβή μου Άνοιξη,

τι δώρο φέτος θέλεις να σου κάνω;

Θες να κοπιάσεις φέτος πιο νωρίς;

Τροκάνια και ντοπιολαλιά

της Σκύρου να σου βάνω;

Και με ήρωα προξενιό

και χλιδάτους γάμους να σου κάνω;

Άνοιξη:

Ευχαριστώ, φίλε μου Χειμώνα.

Δεν γεννήθηκα για ήρωες,

δεν γεννήθηκα για τέτοιους γάμους.

Γεννήθηκα για τους αγρούς,

γεμάτους αγριολούλουδα,

με φίλους περαστικούς ανέμους.

Ό,τι έχει υποχρεώσεις με πληγώνει.

Ελεύθερη, σε κλαράκια,

με τα πουλάκια έμαθα να ζω.

Φίλες έχω τις κερασιές

και τις άγριες αμυγδαλιές,

στολίδια να τους φτιάχνω.

Ιστορίες του χωριού 6/6/2025

ΓΑΤΟΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑ

Ζω σε αυλές γειτόνων

Χειμώνα καλοκαίρι

Είμαι ημι-άγριος κυνηγός

Αφεντικό μου είναι .. ένας αγρός

Πότε δεν κάθομαι

στα αυγά μου μόνο

Πάω και στο ακριδο-πωλείο

Της κάλας(*) τα πεσκέσια

Κάθομαι και παρατηρώ

Του χωνιού της το γλωσσίδι

Που ακρίδα λιγουρεύεται

η όρεξη μ' δεν αστειεύεται

Φρε-γάτα με λένε

Δεν με λένε βλάκα

Ούτε μαούνα ούτε βάρκα

είμ' μια ξύπνια γάτα

Κουβέντα με τη θάλασσα

 ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟΣ ΜΕΛΙΣΣΙ

Μια αγκαλιά θάλασσα κι' αγάπη

Για σένα, θάλασσά μου,

ένα σκαρί θέλησα να φτιάξω,

να αρμενίζω μεσοπέλαγα,

μερόνυχτα, στον ήλιο από κάτω.

Θάλασσά μου, το μπόι σου

όμως είναι πολύ μεγάλο.

Να με βοηθήσεις θέλω,

τούτη τη ζωή, λίγο να το φτάσω.

Άκουσέ με, φίλε Χρήστο:

σκαρί είναι η θέλησή σου,

αγέρας η θωριά σου,

πανιά είν’ η τύχη σου

και κουπιά τα μυαλά σου.

Ξένη ποίηση Travaillons.

Travaillons. Ξένη ποίηση 

Mes enfants, il faut qu'on travaille! 

Il faut, tous dans le droit chemin, 

Faire un métier, vaille que vaille, 

Ou de l'esprit ou de la main.

La fleur travaille sur la branche, 

Le lis dans toute sa splendeur 

Travaille à sa tunique blanche, 

L'oranger à sa bonne odeur.

Voyez cet oiseau qui voltige, 

Vers ces brebis, sur ces buissons; 

N'a-t-il rien qu'un joyeux vertige? 

Ne songe-t-il qu'à ses chansons?

Σκύρος Παλαμάρι poème pour Florence

Στίχοι δικοί μου: βλέπε και εδώ.

Στο Παλαμάρι* σε περίμενε ένας κρίνος στην άμμο ξανοιγμένος (φυτεμένος). Με άρωμα ιώδιο ήταν γεμάτος, με ομορφιά και όλο θάμπος (λάμψη). Γλυκόλαλο τραγούδι ήθελε να σου πει ξεχωριστό για σένα ν' ακουστεί στου Νικομήδη τα Σκυριανά τα κάστρα και της Παναγίας δεκαπενταύγουστο γιορτή.

Κυρά μου καλοσώρισες στης Σκύρου τα σπαρτά χωράφια και στα με άνεμο δαρμένα του Νικομήδη τα φιλόξενα παλάτια. Εδώ μόνο ο έρωτας και η μούσα έχουν δικαίωμα να κατοικούν. Αιώνες τώρα προσμένουν να ξαναδούν του Οδυσσέα τα ξάρτια. Και Εσυ Florence τιμή μας έκανες κι ήρθες από της Αβινιόν των Παπών τα παλάτια!

Florence: Καλώς σας βρήκα του Αιγαίου γλυκά μου κύματα! Καλώς σας βρήκα της Σκύρου σοφά αλογάκια! Καλώς σας βρήκα ψηλόκορμοι** Σκυριανοί τραγουδιστάδες απόγονοι των Δολομητών, σκληρών καραβοκυραίων! Καλώς σε βρήκα Καψοκάρδη (Kapsokardi) μου Δημήτρη, γενιάς αητών που περπατούν στις ρούγες να έβρουν  κορασίδες, μαρμαροκολωνάτες** με χρυσές πλεξούδες!