Αγαπημένη μου Γιαννούλα
Είμαι μόνος στο σπίτι αλλά έχω δίπλα μου εσένα. Έτσι μου φάνηκε έτσι είναι. Τι να κάνεις άραγε εκεί που είσαι; Ο καιρός περνά γρήγορα και ενώ όλα αλλάζουν όλα τα ίδια μένουν. Πάντα τα ρουχαλάκια σου είναι εκεί που τα άφησες. Ανέγγιχτα. Τα πράγματά του το ίδιο, Πάνω από τη σιφινιέρα η φωτογραφία σου. Διπλά τα κολιέ σου κρεμασμένα περιμένουν να φορεθούν.
Φέτος ο βροχερός καιρός μας έχει απομακρύνει από το υγρό χωριό. Η Αθήνα προσφέρεται για χειμώνα. Μιλάω συχνά με την Γιάννα και τη Μιμή και είναι καλά. Ο Βαγγέλης μακρυά στη Ρόδο. Ήρθε για 20 μέρες τη περίοδο των γιορτών. Κατέβηκα στο χωριό με το Χρήστο και τον είδαμε. Φέτος δεν τις μαζέψαμε τις ελιές γιατί δεν κάναμε καλά κουμάντα που λένε. Υπολογίσαμε τα έξοδα και ήταν η μία ή άλλη. Τις αφήσαμε να τις φάνε τα πουλάκια.. του χρόνου ίσως το οργανώσουμε καλλίτερα από νωρίς.
Στην Αθήνα εγώ τελείωσα με τα ιατρικά είναι όλα εν τάξει εκτός από την μέση που συχνά με υποχρεώνει να σταματώ να ξεκουράζομαι. Θυμάσαι όταν είχαμε πάει στο θέατρο της μικρής Επιδαύρου να δούμε το Μιχάλη Σιγανίδη και τη Σαβίνα Γιαννάτου που όλο καθόμουνα στη πορεία. Τώρα η κατάσταση έχει επιδεινωθεί. Όμως δεν πονάω.
Ξαναδιάβασα το προηγούμενο γράμμα που σου έστειλα τις μέρες των γιορτών.
Ο Ιάσονας και η Ιωάννα εγκαταστάθηκαν σε βολικό διαμέρισμα στην Ουτρέχτη (;) τα λέμε συχνά και είναι καλά.
Τώρα που έφερε τα πράγματά του στο σπίτι, το σπίτι γέμισε και νιώθω διαφορετικά. Έχει ένα απίθανο κρεβάτι και άλλο νοικοκυριό. Μιλήσαμε λίγο για το μέλλον το οποίο το βλέπει κοινό με την αγαπημένη του Ιωάννα.
