Μονόλογος πλατεία παγκάκι

ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ 

(1) Η πλατεία 

Είμαι μία πλατεία

Γύγω γύρω καφενεία

Άλλα κλειστά αλλά ζωντανά

Μεγάλα και μικρά παιδιά

Παίζουνε τρέχουνε γελάνε

Και με ποδήλατα τριγυρνάνε.

Το πορτοκαλί γατάκι petit chat

 

Mon petit chat

J'ai un petit chat,

Petit comme ça.

Je l'appelle Orange.

Διάλογος με τη Γιάννα

Διάλογος

με τη Γιάννα

Τέσσερα χρόνια πέρασαν.

Κι όμως, δεν έφυγες ποτέ 

από μέσα μας.

Η μορφή σου στέκει ακόμη 

όρθια στη μνήμη, φωτεινή, 

αθόρυβη, παρούσα.

Σήμερα είμαι με τον Σπύρο 

στο χωριό. Πήραμε τον δρόμο 

για τον Άγιο Νικόλα, να σταθούμε

λίγο στην υγρή σου οικία.

Δεν μπορεί... κάπου εδώ θα έχει

απομείνει το άρωμά σου.

Δεν μπορεί... πάνω στο νερό 

θα περάσει για μια στιγμή 

το είδωλό σου, σαν να θέλει 

να πει πως η αγάπη δεν χάνεται.

Η σοφία της φύσης

Η ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΦΎΣΗΣ

Νερό = το Παν

Τα δένδρα έχουν ζωτικές ανάγκες

Όπως ο άνθρωπος

Τα δένδρα θέλουν πότισμα

Όπως ο άνθρωπος όταν διψά

Τα δένδρα θέλουν κλάδεμα

Όπως ο άνθρωπος

Τα δένδρα θέλουν αγάπη

Όπως ο άνθρωπος ταίρι

Άγιος Αδριανός, Ηλίας Καλκούνος

Τον συνάντησα στο δρόμο κοντά στο σύγχρονο ξυλουργικό εργοστάσιο του γιου του. Συνέχεια Ξύλου. Ιστορία. Μύθος. Πόνος. Ιδρώτας. Όνειρα. Δημιουργία. Οικογένεια. Γυναίκα, περιβόλια σπίτια, παιδιά. Ιστορία. Πυργιώτικα. Όλα εκεί μέσα συσσωρευμένα στο μυαλό του τα καμαρώνει ο μπάρμπα Ηλίας ο Καλκούνος. 

Καλό καλοκαίρι 2026-2035

 

Η Μαφάλντα πάει διακοπές

Διακοπές και τα like

Διακοπές και οι ιστορίες

Διακοπές και τα reels

Ο ουρανός μέσα στο νερό, ποδήλατο

Πόσο όμορφο

Μέσα στη μαύρη πολλές φορές

καθημερινότητα πρέπει να το λέμε!

Ποίηση κ μάνα = Φύση!

Βούλα Γκιολή 

Κύπρος Αθάνατη Γη Σωτήρης Π. Βαρνάβας

ΚΥΠΡΟΣ – ΑΘΑΝΑΤΗ ΓΗ

Αφιερώνεται στον ποιητή Σωτήρη Π. Βαρνάβα.

Προσωπικός ποιητικός διάλογος με αφορμή το ποίημα «Πνεύμα δικαιοσύνης και φορτίο συνείδησης», από την ποιητική συλλογή «Υπόθεση ευθύνης και ένα μερίδιο ουρανού για τον καθένα».

Η χαρουπιά

Κάθισα κάτω μια χαρουπιά

Που είχε τα φύλλα τσουπωτά

σαν κυψέλες με φρέον φυσικά

και χορηγούσε δροσούλα δωρεά.

Le pont Mirabeau

Le Pont Mirabeau. Poème de Guillaume Apollinaire.

Sous le pont Mirabeau coule la Seine
Et nos amours
Faut-il qu’il m’en souvienne
La joie venait toujours après la peine