Οι σκέψεις μου

Οι σκέψεις μου

Οι σκέψεις μου είναι φίλες μου·

έρχονται πριν από τον πρώτο καφέ,

ακουμπούν τους αγκώνες στο τραπέζι

κι έχουν πάντα κάτι να μου πουν.

Συγγνώμη. Με εξήντα χρόνια καθυστέρηση.

Συγγνώμη. Με εξήντα χρόνια καθυστέρηση.

Έτσι μας δίδασκε ο πατέρας: η καρακάξα ήταν εχθρός του κτήματος. Και η «ποινή» της ήταν άγρια. Καταστρέφαμε τη φωλιά της, ακόμη κι όταν μέσα βρίσκονταν τα μικρά της.

Η αναρχία των λέξεων

Ο ποιητής και η αναρχία των λέξεων

Φίνες, μικρές, κομψές,

στενές, ωραίες και ψηλές,

ξανθές και μελαχρινές,

στρουμπουλές, καλοσχηματισμένες,

ανυπόμονες κι υπομονετικές,

ανήσυχες και βιαστικές,

περήφανες και ταπεινές,

περιποιημένες,

παρφουμαρισμένες.

Μικρά ποίηματα Μπρεχτ κ Χριστιανόπουλος

Ναι μικρό μου ποιηματάκι

Που κρύφτηκες από τη ντροπή

Που δεν ντράπηκε από τη ντροπή

του ντροπαλού ποιητή

Χρήστος Ρουμελιώτης

Σεπτέμβρης 2026

Ντανιέλα

 

Αλληλογραφία :

Ντανιέλα, Τσάντα, Αριστοφάνης

Αγαπητές συνομιλήτριες, αγαπητοί συνομιλητές,

φίλες και φίλοι,

Σας διαβιβάζω το πόνημα αυτό και τη μικρή αριστοφανική κωμωδία με τίτλο:

Αναδρομικός περίπατος

Παγκράτι θερινός κινηματογράφος Όασις
Ηχητικά Αποσπάσματα από συναυλίες.

Ντοκυμαντέρ για τον Αργύρη Μπακιρτζή.
Τραγούδι.
"Τα κύματα της θάλασσας"
"Έλα πουλί μου να πάμε στη Πέργαμο στην Αργεντινή να βρεθούμε"

Γεώργιος Λύρας αποχαιρετισμός του καλοκαιριού

George :

Εγώ, η θάλασσα η δροσιά και η ηρεμία της ψυχής! Το φάρμακο για την μελαγχολία του χειμώνα 🙌🇬🇷🏊‍♂️🍺
Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου, 1:00 μ.μ.

Τι ευλογία να έχεις ολόκληρη την παραλία μόνο για σένα, με ένα όμορφο αεράκι, ένα ποτήρι μπύρα και απόλυτη ηρεμία και ησυχία!
Οι τουρίστες — οι επισκέπτες — έχουν επιστρέψει στα σπίτια τους.
Όλα είναι καλά +ωραία) εδώ,
κι ο χειμώνας έρχεται!

Αν είχε μίλια η θάλασσα

Αν είχε μιλιά η θάλασσα

Δεν ξέρω αν ξημερώνεις
ή αν γέρνεις προς τη νύχτα.

Ο ψηφιακός παρατηρητής

Εγώ δεν είμαι ποιητής,
εγώ δεν είμαι χειροκροτητής.
Είμαι ένας απλός ελεγκτής,
είμαι ένας ψηφιακός παρατηρητής.

Άννα η ψυχή του service Semiramis

Ποίημα φόρος τιμής όχι μόνο στην Άννα και στον Σάββα, αλλά σε όλους τους ανθρώπους του service του Semiramis. Το κείμενο οι φωτογραφίες,  η κονκάρδα της Άννας, το στρωμένο τραπέζι και το χαμόγελο του προσωπικού λένε σχεδόν την ίδια ιστορία.