Κορινθιακός Ρυθμός

Είμαι και Κορίνθιος και ένας λόγος παραπάνω να μου αρέσει αυτό το πόνημα. Μπράβο Γιάννη Μιλατιανέ! Σε αυτό εδώ το blogspot καταχωρώ τους στίχους και τους στοχασμούς μου. Όμως κάνω εξαίρεση σε μερικούς φίλους που εκτιμώ ιδιαίτερα και που έχουμε μοιρασθεί χώρο, χρόνο, λόγο, πόνο, χαρά, δουλειά, παρέα, βόλτα, τσικουδιά, φίλους, καρδιά και tags και άλλα άγραφα εδώ. Ένα όμορφο και εμπνευσμένο ποίημα του Γιάννη Μπαρκαλάκη, Γιάννη, θα μου επιτρέψεις να το ενθέσω εδώ να το δουν και άλλοι ενδεχομενως στη συνέχεια, με μια εικόνα που ζήτησα από το ΑΙ. Να είσαι καλά Γιάννη. Παρακάτω το ποίημα του Γιάννη. Χρ Ρουμελιώτης Αθήνα 2/3/2026

Ο Κορινθιακός Ρυθμός

πάντα με συναρπάζει

Τό κιονόκρανο σάν κεφαλή

τού παπύρου τής γνώσης

Η ομορφιά τής πρόσοψης

δίνει ζωή στο μάρμαρο

τών τεσσάρων πλευρών

Ο πάπυρος τού μυαλού

ξεχυλίζει από σοφία

γραμμένη στο επιστύλιο

Ποιητών αγαθών

τό πόνημα τίθεται....

Στον λαιμό οι αρτηρίες

φουσκωμένες από την

λαχτάρα τής σκέψης

Τό Ανώτερο αντιμάχεται

τής επιθυμίας τό κάλεσμα

Τά άνθη περβάζι του σύμπαντος

Στο άπειρο τής προσμονής σου

Σκέψη αέναη, νεανική

Στο πέρασμα του χρόνου παρέμεινες

Ρομαντική νά αναδύεις τό

άρωμα σου δίνοντας ψυχή

στο άψυχο τού μαρμάρου σώμα

Μίλατος 2/3/2026

Κατοχυρωμένο δικαίωμα

Ιωάννης Μπαρκαλάκης

Μια καρδιά πάνω σε λευκή του έρωτα σελίδα

Μια καρδιά πάνω σε λευκή 

του έρωτα σελίδα

Είδα την λάμψη των ματιών σου.

στο μισοσκόταδο να με τυφλώνει.

Αισθάνθηκα την κάψα της αγκαλιά σου

πάνω από την αλμύρα του πελάγους. 

Είδα τη μύτη του μολυβιού να τρελαίνεται 

πάνω από το κορμί σου και να χαράζει

μια ❤️ καρδιά όπως εκείνη μια φορά

πάνω σε λευκή του έρωτα σελίδα.

Μαγεύτικα από τη μελωδική σου φωνή 

κάτω από τη κληματαριά ένα βράδυ

και με πήρε ο ύπνος με πουπουλένιο χάδι.

Μου είπες το όνομα σου και ότι σου αρέσει.

Μου έδειξες το σχήμα του έρωτα με δάκρυ  

και είδα στον ουρανό ένα φωτεινό στεφάνι 

να στάζει παράπονο και πολλά γιατί γιατί..

Είδα τη λάμψη των ματιών σου στο ποτήρι.

Το λευκό κρασί δεν άντεχε τη ταραχή 

των κοχυλένιων σου χειλιών "la folie".

Είδα τη λάμψη των ματιών σου 

πάνω στο bateau που διέσχιζε το πέλαγος

και λιμάνι δεν ζητούσε στις αναμνήσεις

ούτε στις κρυφές των νησιών αμμουδιές.

Είδα τις ακτίνες του ήλιου πάνω στο κορμί 

σου που εφλέγετο μέσα στο γαλάζιο νερό.

Είδα να γράφεις ένα τρυφερό story

χωρίς πέννες μελάνι και χαρτί με σιωπή

με καημό στο βλέμμα και φωτιά στη ψυχή.

Άκουσα τη σιωπή σου να μιλά από μακριά.

Είδα τη σκιά σου να φέγγει στην αστροφεγγιά

και στη κλίνη μου να πλαγιάζει και να ρωτά.

Χρήστο είσαι καλά;

Και από τότε πέρασαν 🌊 κύματα αμέτρητα.

Και από τότε πέρασαν 🌙 φεγγάρια πολλά.

Νύχτες μέρες η καρδιά δεν παύει να χτυπά.

Προσεύχομαι να είσαι κάθε μέρα ευτυχισμένη.

Προσεύχομαι να είσαι κάθε μέρα ερωτευμένη,

με έρωτα, αγάπη, ομορφιά, τραγούδι και χορό.

Χρήστος Ρουμελιώτης.

25/2/2026

Είδα την λάμψη των ματιών σου (*)

Από τραγούδι του Λουδοβίκου των Ανωγείων 

Έφη Σταμπουλάκη

Έφη Σταμπουλάκη:

Νάχει ήλιο η ζωή σου 

Και αγάπη η ψυχή σου 

Ηρεμία η καρδιά σου

Και φτερά τα όνειρα σου

X.R.:

Βάζει ήλιο η ζωή

Βάζει και δεν περισσεύει

Βάζει αγάπη η ψυχή

Και είναι μεγάλη η αγάπη

Και δεν χωράει

Δώσε μου και τη δική σου

Να τη βάλουμε μαζί

Να πλημμυρίσει η γη!

Καλή αποδοχή των

Θετικών συναισθημάτων

της επερχόμενης ανθοφορίας

Δημοκρατικών Αγώνων!

X.R.

Αμάραντος Σπυρίδης

Δέος κρατώ για την αιώνια ωραιότητα τών τόπον καί για τό σκίρτημα εμπρός στον πρώτο θαυμασμό! Υ.Γ. Όι φωτογραφίες είναι στο ηφαιστειογενές τοπίο τού βουνού Teide.
Τενερίφη Κανάριας.

Αμάραντε

Που είσαι;

Στα αμάραντα βουνά;

Σε ράχες σε ύψη σε αιθέρες

Σε σύννεφα σε κορυφές σε υδρογαίες

Σ' αμάραντα χωριά που κατοικούν πουλιά;

Και αν πουλιά έχεις για τραγούδι φίλους 

και τα κλαδιά βιολιά

πες τους ότι και γω ελεύθερος 

θέλω να τριγυρνώ

μια μέρα σαν και αυτά..

Με φιλικούς χαιρετισμούς

Χρήστος Σ . Ρουμελιώτης

Ο διαβάτης της Αποστόλου Παύλου

Χρήστος Ρουμελιώτης 

Αθήνα 24/2/2026

Εδώ θα βρείτε την συνάντηση μου με τον Αμάραντος στη Αποστόλου Παύλου το 2020.

https://roumeliotis.blogspot.com/2020/04/344.html?m=1

Αμάραντε είμαι περήφανος που έχουμε συνδεθεί με τόσο κοντινή αλλά και μακρυνή φιλία. Να είσαι καλά! Και να ανεβαίνεις ψηλά !

Ο Μαύρος Χειτώνας - Καποδίστριας

Εκδοχή επιμέλειας AI GPT κεντρικών σημείων του έργου "Καποδίστρια". Ταινία υψηλού πατριωτικού συμβολισμού.

Σημείωμα του blogger Χρήστου Ρουμελιώτη: Πήγα ένα βράδυ 25/1/2026 στο ΑΕΛΩ και είδα το έργο Καποδίστριας. Κατά τη διάρκεια της παράστασης κρατούσα σημειώσεις, φράσεις, λέξεις, διάφορα, όχι τακτικά στο κινητό μου. Αυτό το έκανα και στου Αγγελοπούλου τη ταινία 23/2/2004 (!) "Το λιβάδι που δακρύζει" και που κατά τη διάρκεια και λίγο μετά έγραψα το ρεζουμέ σε στίχο. Ζούσε η Γιαννούλα. Κάντε κλικ εδώ να το διαβάσετε.

Το ίδιο έκανα και για στο έργο "Καποδίστριας" κάπως απογοητευμένος από την προχειρότητα της καταγραφής μου. Το συναίσθημα όμως από ό,τι φάνηκε δούλευε γιατί το έργο μου έδινε σφυριές συγκίνησης, υπερηφάνειας και τύψεων ίσως που δεν είχα τόσο μελετήσει τα πιο σπουδαία κεφάλαια της ιστορίας μας και που ευτυχώς ήρθε ο δημιουργός της ταινίας να με καλύψει το ποιο σημαντικό, να μου ανοίξει το πνεύμα και να ξυπνήσει πολλές πτυχές μέσα μου.

Πήρα λοιπόν τα χύμα και τα έριξα στο ΑΙ και του είπα τι ήθελα. Αφού δεν είχα όρεξη και χρόνο να τα φτιάξω άλα "Το λιβάδι που δακρύζει" παρακαλώ το ΑΙ το οποίο τον αποκαλώ Φάνη από το Φανερώνω να το κάνει για πάρτυ μου. Μετά από κάποιες επεξεργασίες κράτησα μια ποιητική εκδοχή και ένα μανιφέστο που μπορείτε να τα δείτε παρακάτω, επαναλαμβάνω AI GPT, ποίημα : 

Ο Μαύρος Χιτώνας της Ομόνοιας 

Μαύρος χιτώνας.

Όχι για να φοβίσει.

Όρκος.

Ελευθερία ή θάνατος.

Όχι ψεύτικα λόγια.

Όχι λευτεριά που πουλιέται.

Όχι πατρίδα που γίνεται μαγαζί.

Φόρα, Ελλάδα, τον μαύρο χιτώνα.

Τα παιδιά σου μαυροντυμένα

με σπαθιά να κόβουν δεσμά,

όχι αδέρφια.

Τέλος; Όχι.

Αρχή μέσα στο χάος.

Γιαννούλα, (4) αλληλογραφία, giannoula

Αγαπημένη μου Γιαννούλα
Είμαι μόνος στο σπίτι αλλά έχω δίπλα μου εσένα. Έτσι μου φάνηκε έτσι είναι. Τι να κάνεις άραγε εκεί που είσαι; Ο καιρός περνά γρήγορα και ενώ όλα αλλάζουν όλα τα ίδια μένουν. Πάντα τα ρουχαλάκια σου είναι εκεί που τα άφησες. Ανέγγιχτα. Τα πράγματά του το ίδιο, Πάνω από τη σιφινιέρα η φωτογραφία σου. Διπλά τα κολιέ σου κρεμασμένα περιμένουν να φορεθούν.

Φέτος ο βροχερός καιρός μας έχει απομακρύνει από το υγρό χωριό. Η Αθήνα προσφέρεται για χειμώνα. Μιλάω συχνά με την Γιάννα και τη Μιμή και είναι καλά. Ο Βαγγέλης μακρυά στη Ρόδο. Ήρθε για 20 μέρες τη περίοδο των γιορτών. Κατέβηκα στο χωριό με το Χρήστο και τον είδαμε. Φέτος δεν τις μαζέψαμε τις ελιές γιατί δεν κάναμε καλά κουμάντα που λένε. Υπολογίσαμε τα έξοδα και ήταν η μία ή άλλη. Τις αφήσαμε να τις φάνε τα πουλάκια.. του χρόνου ίσως το οργανώσουμε καλλίτερα από νωρίς.

Στην Αθήνα εγώ τελείωσα με τα ιατρικά είναι όλα εν τάξει εκτός από την μέση που συχνά με υποχρεώνει να σταματώ να ξεκουράζομαι. Θυμάσαι όταν είχαμε πάει στο θέατρο της μικρής Επιδαύρου να δούμε το Μιχάλη Σιγανίδη και τη Σαβίνα Γιαννάτου που όλο καθόμουνα στη πορεία. Τώρα η κατάσταση έχει επιδεινωθεί. Όμως δεν πονάω.
Ξαναδιάβασα το προηγούμενο γράμμα που σου έστειλα τις μέρες των γιορτών.
Ο Ιάσονας και η Ιωάννα εγκαταστάθηκαν σε βολικό διαμέρισμα στην Ουτρέχτη (;) τα λέμε συχνά και είναι καλά.
Τώρα που έφερε τα πράγματά του στο σπίτι, το σπίτι γέμισε και νιώθω διαφορετικά. Έχει ένα απίθανο κρεβάτι και άλλο νοικοκυριό. Μιλήσαμε λίγο για το μέλλον το οποίο το βλέπει κοινό με την αγαπημένη του Ιωάννα.

Σκύρος ανάμνηση παλιά..

Σκύρος:

Ανάμνηση παλιά

Ανάμνηση καινούργια

Αγάπη τα μυαλά φουσκώνει

Και με τη καρδιά τιμόνι

Κύκλους τη χώρα ζώνει

Και ποτέ δεν μαραζώνει..

Skyros :

Souvenir ancien,

souvenir naissant.

L’amour enfle les esprits,

et le cœur pour gouvernail

ceint la terre de ses cercles

sans jamais se faner.

Skyros

Mémoire ancienne,

mémoire d’aube nouvelle.

L’amour gonfle les voiles de l’esprit,

et le cœur, pour gouvernail,

trace des cercles d’écume autour de l’île,

enserre la terre d’azur et de vent,

et jamais ne se flétrit —

car il sait le sel,

la lumière blanche

et l’éternel retour des horizons.

Χρήστος Ρουμελιώτης 

Αθήνα 11/2/2026

Μίλατος Ταβέρνα Μερακλής

ΜΙΛΑΤΟΣ - ΤΑΒΕΡΝΑ ΜΕΡΑΚΛΗΣ

Τα παντζούρια κλειστά

Ο Μερακλής με ένα μαντήλι

Χαιρέτησε τα ψάρια

Είπε ευχαριστώ

Δάκρυσε η θάλασσα

Και οι δύο σφίξανε τα χέρια

Και είπαν εις το επανιδείν

Δεν θα χαθούμε!

Χρ. Ρουμελιώτης

Αθήνα 12/2/2026

Το αφιερώνω στο φίλο μου

Το Μερακλή φύλακα άγγελο 

της παράδοσης της Μιλάτου 

Βενετία Flo à Venise

Στο δρόμο του ονείρου! 

Διάφορα εναλλακτικές

με τη βοήθεια του AI-GPT

Florence,

Είναι τόσο όμορφη ή Βενετία!

Πόσο κοστίζει μια βόλτα με τη

δικιά σου γόνδολα; Εγώ θα σου

στείλω ένα φιλί και ας είναι σε

όνειρο η βόλτα!

Florence,

Est-elle si belle, Venise ?

Combien coûte une promenade

dans ta propre gondole ?

Moi, je t’enverrai un baiser,

même si la balade

n’existe que dans un rêve.

Florence,

Dis-moi, Venise est-elle 

vraiment si belle ?

Quel est le prix d’une dérive lente

dans ta gondole à toi seule ?

Moi, je t’enverrai un baiser,

et qu’importe si la traversée

ne vit que dans le songe.

Αν θέλεις, στο επόμενο μπορώ

Χειμώνας Άνοιξη κουβέντα στη Σκύρο

Κουβέντα χειμώνα και άνοιξης

Χειμώνας:

Ακριβή μου Άνοιξη,

τι δώρο φέτος θέλεις να σου κάνω;

Θες να κοπιάσεις φέτος πιο νωρίς;

Τροκάνια και ντοπιολαλιά

της Σκύρου να σου βάνω;

Και με ήρωα προξενιό

και χλιδάτους γάμους να σου κάνω;

Άνοιξη:

Ευχαριστώ, φίλε μου Χειμώνα.

Δεν γεννήθηκα για ήρωες,

δεν γεννήθηκα για τέτοιους γάμους.

Γεννήθηκα για τους αγρούς,

γεμάτους αγριολούλουδα,

με φίλους περαστικούς ανέμους.

Ό,τι έχει υποχρεώσεις με πληγώνει.

Ελεύθερη, σε κλαράκια,

με τα πουλάκια έμαθα να ζω.

Φίλες έχω τις κερασιές

και τις άγριες αμυγδαλιές,

στολίδια να τους φτιάχνω.