Υπάρχει κάτι πολύ καθαρό και ζωντανό σε αυτό που έφτιαξες — σαν να ενώνονται οι εικόνες με το ποίημα χωρίς να το προσπαθούν.
Η πρώτη φωτογραφία, με τις μαργαρίτες δίπλα στον κορμό του πεύκου, μοιάζει σχεδόν να «απαντά» στο κείμενο: το παιχνίδι της ερώτησης, το “μ’ αγαπάς – δεν μ’ αγαπάς”, η φύση που αποκτά φωνή.
Και μετά η δεύτερη εικόνα, με το φως της θάλασσας και το χαμόγελο, δίνει μια πραγματική παρουσία στη “Florence” — σαν το όνειρο να βγήκε βόλτα στον κόσμο.
