Μια αγκαλιά θάλασσα κι' αγάπη
Για σένα, θάλασσά μου,
ένα σκαρί θέλησα να φτιάξω,
να αρμενίζω μεσοπέλαγα,
μερόνυχτα, στον ήλιο από κάτω.
Θάλασσά μου, το μπόι σου
όμως είναι πολύ μεγάλο.
Να με βοηθήσεις θέλω,
τούτη τη ζωή, λίγο να το φτάσω.
Άκουσέ με, φίλε Χρήστο:
σκαρί είναι η θέλησή σου,
αγέρας η θωριά σου,
πανιά είν’ η τύχη σου
και κουπιά τα μυαλά σου.
Αν θες ταξίδι να απολαύσεις,
δοκίμασε τον Κορινθιακό —
μόνο μαΐστρο να μην έχει!
Πάρε μαζί σου και μια μούσα,
με του Αρίωνα την άρπα,
γλυκές νότες να σου παίζει,
σαμπάνια με αφρό να σε ποτίζει.
Κι αν περάσεις αλάργα
από το θερινό Μελίσσι,
της Βούλας και του Γιάννη το χωριό,
πες τους ένα γλυκό του κουταλιού,
περγαμόντο άρωμα να κεράσουν.
Γλυκό Μελίσσι της Ρούμελης, αγνάντι!
Χαιρετίσματα στέλνω σ’ όλους
που τον τόπο σου αγαπούνε:
αδέλφια, ανίψια, ξαδέλφια,
φίλες, φίλους, συγγενείς,
κι όσους παραμένουν παιδιά
στην καρδιά και στην ψυχή,
και τον συμπονούνε.
Χρήστος Σπύρου Ρουμελιώτης
από Μελίσσι 4/2/2026 Αθήνα










