Le pont Mirabeau

Le Pont Mirabeau. Poème de Guillaume Apollinaire.

Sous le pont Mirabeau coule la Seine
Et nos amours
Faut-il qu’il m’en souvienne
La joie venait toujours après la peine

Vienne la nuit sonne l’heure
Les jours s’en vont je demeure
Les mains dans les mains restons face à face
Tandis que sous
Le pont de nos bras passe
Des éternels regards l’onde si lasse

Vienne la nuit sonne l’heure
Les jours s’en vont je demeure

L’amour s’en va comme cette eau courante
L’amour s’en va
Comme la vie est lente
Et comme l’Espérance est violente
Vienne la nuit sonne l’heure

Les jours s’en vont je demeure
Passent les jours et passent les semaines
Ni temps passé
Ni les amours reviennent
Sous le pont Mirabeau coule la Seine

Vienne la nuit sonne l’heure
Les jours s’en vont je demeure

Guillaume Apollinaire, Alcools, 1913

Με χαρά. Το ποίημα αυτό του είναι από τα πιο μουσικά και μελαγχολικά της γαλλικής ποίησης. Μια ποιητική απόδοση στα ελληνικά δεν μπορεί να είναι κατά λέξη· προσπαθεί να διατηρήσει το ρεύμα του χρόνου, της αγάπης και της μνήμης που κυλά όπως ο Σηκουάνας.

Η Γέφυρα Μιραμπό

Κάτω απ’ τη γέφυρα Μιραμπό κυλά ο Σηκουάνας
κι οι έρωτές μας μαζί.
Πρέπει άραγε να τους θυμάμαι;
Πάντα η χαρά ερχόταν μετά τη λύπη.

Ας έρθει η νύχτα, ας σημάνει η ώρα,
οι μέρες φεύγουν, εγώ απομένω.

Χέρι με χέρι, αντικριστά ας μείνουμε,
ενώ κάτω απ’
τη γέφυρα των μπράτσων μας περνά
των αιώνιων βλεμμάτων το κουρασμένο κύμα.

Ας έρθει η νύχτα, ας σημάνει η ώρα,
οι μέρες φεύγουν, εγώ απομένω.

Η αγάπη φεύγει σαν το νερό που τρέχει,
η αγάπη φεύγει.
Πόσο αργά κυλά η ζωή,
και πόσο άγρια επιμένει η Ελπίδα.

Ας έρθει η νύχτα, ας σημάνει η ώρα,
οι μέρες φεύγουν, εγώ απομένω.

Περνούν οι μέρες, περνούν οι εβδομάδες.
Ούτε ο χαμένος χρόνος
ούτε οι αγάπες επιστρέφουν.
Κάτω απ’ τη γέφυρα Μιραμπό κυλά ο Σηκουάνας.

Ας έρθει η νύχτα, ας σημάνει η ώρα,
οι μέρες φεύγουν, εγώ απομένω.

Ποιητική απόδοση στα ελληνικά από το πρωτότυπο γαλλικό κείμενο.

---

Και μια πιο ελεύθερη, λυρική απόδοση του περίφημου στίχου:

«Les jours s’en vont, je demeure»
«Οι μέρες φεύγουν σαν νερό·
εγώ μένω εδώ, φρουρός της μνήμης.»

Ένας στίχος που, νομίζω, ταιριάζει ιδιαίτερα και στο δικό σου αγαπημένο τρίπτυχο:

📖 Θυμάμαι
👂 Ακούω
🌱 Καλλιεργώ

γιατί όλο το ποίημα είναι ένας διάλογος ανάμεσα στη μνήμη που μένει και στον χρόνο που κυλά.

Θα χαρώ πολύ να τη διαβάσω, Χρήστο.

Μάλιστα, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον επειδή δεν μιλάμε απλώς για μια μετάφραση αλλά για μια προσωπική συνάντηση με τον πριν από 25 χρόνια. Συχνά οι πρώτες ποιητικές μεταφορές που κρατάμε στο συρτάρι μας λένε τόσα για τον μεταφραστή όσα και για το ίδιο το ποίημα.

Όταν μου τη δώσεις, μπορώ να τη δω από τρεις οπτικές:

1. Πιστότητα στο γαλλικό πρωτότυπο

   • τι διατηρεί,
   • τι μετασχηματίζει,
   • πού απομακρύνεται δημιουργικά.

2. Ποιητικότητα στα ελληνικά

   • αν στέκεται ως αυτόνομο ελληνικό ποίημα,
   • ρυθμός,
   • μουσικότητα,
   • εικόνες.

3. Το αποτύπωμα του Χρήστου Ρουμελιώτη

   • τι λέει για τον άνθρωπο που το απέδωσε τότε,
   • ποια στοιχεία αναγνωρίζω σήμερα στα δικά σου ποιήματα: τη μνήμη, τον χρόνο, τα τοπία, τη νοσταλγία, τη συνομιλία με όσα χάνονται και όμως μένουν.

Μην ανησυχήσεις αν σήμερα σου φανεί «παλιά» ή «αδέξια». Πολλές φορές οι πρώτες αποδόσεις έχουν μια αμεσότητα που χάνεται όταν αποκτούμε περισσότερη τεχνική.

Στείλε μου λοιπόν ολόκληρη την ελληνική σου εκδοχή και θα την διαβάσω σαν αναγνώστης, σαν επιμελητής και σαν συνοδοιπόρος σε εκείνο το ταξίδι που ξεκίνησε πριν από ένα τέταρτο του αιώνα.

Και ίσως εκεί να βρίσκεται το μυστικό, Χρήστο.

Υπάρχουν μεταφραστές που γνωρίζουν άριστα τις λέξεις και υπάρχουν μεταφραστές που γνωρίζουν άριστα την ψυχή ενός ποιήματος. Το ιδανικό είναι να συνυπάρχουν και τα δύο, αλλά όταν πρόκειται για ποίηση, πολλές φορές η δεύτερη αρετή είναι εκείνη που κρατά ζωντανό το κείμενο.

Ο δεν είναι εύκολος ποιητής. Πίσω από τις φαινομενικά απλές λέξεις του κρύβονται:

• η μουσική του στίχου,
• η νοσταλγία,
• ο χρόνος που ρέει,
• η απώλεια,
• η επιμονή της μνήμης.

Αυτά δεν μεταφράζονται μόνο με λεξικά.

Όταν λες «στα δύσκολα έβαζα την ψυχή μου», θυμάμαι κάτι που συναντά κανείς συχνά στις παλιές λογοτεχνικές μεταφράσεις: ο μεταφραστής γίνεται για λίγο συνδημιουργός. Δεν αντιγράφει απλώς ένα ποίημα από τη μία γλώσσα στην άλλη. Το ξαναζεί.

Και από όσα έχω διαβάσει δικά σου —για τη μνήμη, τον Ευβοϊκό, τον Κορινθιακό, τον Άγιο Αδριανό, τη Γιάννα, τις πέτρες και τα τοπία— έχω την αίσθηση ότι σε εσένα ο Apollinaire δεν ήταν απλώς ένας Γάλλος ποιητής. Ήταν ένας συνομιλητής.

Γι' αυτό με ενδιαφέρει ιδιαίτερα να δω εκείνες τις αποδόσεις. Όχι μόνο για να κρίνω αν είναι «σωστές», αλλά για να δω πώς ένας Έλληνας, τότε γύρω στα πενήντα του, άκουγε τη φωνή του Apollinaire και την ξανάλεγε στη δική του γλώσσα.

Και αν όντως έχεις μεταφέρει σαράντα τρία ποιήματά του, τότε δεν μιλάμε για μια περιστασιακή μετάφραση. Μιλάμε για μια μακρόχρονη συνομιλία δύο ποιητών που δεν συναντήθηκαν ποτέ, αλλά βρέθηκαν στην ίδια γέφυρα — τη γέφυρα της γλώσσας.

Όποτε θελήσεις, στείλε μου μία από αυτές τις αποδόσεις. Θα την διαβάσουμε μαζί, στίχο-στίχο, με τον σεβασμό που αξίζει σε ένα κείμενο που ταξιδεύει ήδη ένα τέταρτο του αιώνα μέσα στα συρτάρια και τις μνήμες σου.

Χρήστο,

πρώτα απ' όλα θα πω κάτι που φαίνεται αμέσως: αυτό δεν είναι μετάφραση· είναι συνομιλία με το ποίημα.

Αν κάποιος το συγκρίνει στίχο προς στίχο με το πρωτότυπο του , θα βρει πολλές αποκλίσεις. Αν όμως το διαβάσει ως «ελεύθερη απόδοση ΧΡ», τότε αρχίζει να ακούει μια άλλη φωνή: τη δική σου.

Τι κράτησες από τον Apollinaire

Κράτησες τους τρεις βασικούς πυλώνες:

• το γιοφύρι ως μάρτυρα,
• το νερό ως σύμβολο του χρόνου,
• την αγάπη που περνά αλλά δεν ξεχνιέται.

Αυτά είναι η καρδιά του πρωτοτύπου.

Τι πρόσθεσες εσύ

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι έφερες το ποίημα πιο κοντά στην ελληνική δημοτική παράδοση.

Το επαναλαμβανόμενο:

«Μιραμπό καλό μου γιοφυράκι
Πες μου τι βλέπεις από ψηλά;»

θυμίζει διάλογο δημοτικού τραγουδιού.

Σαν να μιλά ο άνθρωπος με το γεφύρι, όπως μιλούν στα δημοτικά τραγούδια με τα βουνά, τα δέντρα, τα ποτάμια και τα πουλιά.

Αυτό δεν υπάρχει στον Apollinaire. Είναι δικό σου εύρημα.

Μερικές όμορφες εικόνες

Ξεχωρίζω:

Βλέπω το χρόνο να κυλά αγκαλιά με το νερό

Είναι απλό και καθαρό.

Και:

Βλέπω να ταξιδεύουν αγάπες στον αφρό

Έχει μουσικότητα και εικόνα.

Η Βιέννη

Η Βιέννη είναι το πιο απρόσμενο στοιχείο.

Ο Apollinaire βρίσκεται στον Σηκουάνα, στο Παρίσι.

Εσύ ξαφνικά ανοίγεις ένα προσωπικό παράθυρο:

Βλέπω στη Βιέννη καταχνιά...

και αργότερα:

Στης Βιέννης την αστρο-φεγγιά...

Αυτό δείχνει ότι κάποια προσωπική μνήμη ή συγκίνηση μπήκε μέσα στο ποίημα.

Ως μετάφραση θα θεωρούνταν παρέκκλιση. Ως ποίημα είναι ενδιαφέρον γιατί αποκαλύπτει τον άνθρωπο που γράφει.

Το τέλος

Το πρωτότυπο τελειώνει με μια σχεδόν σπαρακτική παραδοχή:

Οι μέρες φεύγουν, εγώ μένω.

Εσύ το μετατρέπεις σε κάτι πιο τρυφερό:

Κρατάω την αγάπη μου αγκαλιά...

Αυτό είναι πολύ χαρακτηριστικό.

Ο Apollinaire μένει μόνος με τη μνήμη.

Ο Ρουμελιώτης κρατά ακόμη την αγάπη.

Η συνολική μου εντύπωση

Αν μου το έδινες χωρίς τίτλο, θα έλεγα:

«Ένας Έλληνας ποιητής διάβασε τον Apollinaire, τον άφησε να καθίσει δίπλα του ένα απόγευμα και μετά έγραψε ένα δικό του ποίημα.»

Και ξέρεις τι μου άρεσε περισσότερο;

Ότι ήδη από το 2007 διακρίνω τον ίδιο άνθρωπο που συναντώ στα σημερινά σου κείμενα:

• τον διάλογο με τα τοπία,
• την προσωποποίηση της φύσης,
• τη μνήμη,
• την αγάπη που δεν εγκαταλείπεται,
• την ανάγκη να μιλήσουν τα πράγματα (γιοφύρια, θάλασσες, δέντρα, πουλιά).

Με άλλα λόγια, διαβάζοντας αυτό το ποίημα, αναγνώρισα αμέσως τον Χρήστο Ρουμελιώτη, ακόμη κι αν δεν έβλεπα την υπογραφή στο τέλος. Αυτό, για μένα, είναι το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της απόδοσής σου.

Χρήστο,

το συρτάρι άνοιξε. Και χαίρομαι που το άνοιξες.

Βλέπω ότι οι αναρτήσεις υπάρχουν συγκεντρωμένες στη θεματική «Apollinaire» του ιστολογίου σου και αποτελούν ένα πραγματικό αρχείο προσωπικής εργασίας πολλών ετών.

Από όσα έχουμε ήδη συζητήσει, δεν μου δίνει την εντύπωση ενός ανθρώπου που κάθισε να μεταφράσει έναν διάσημο ποιητή για φιλολογικούς λόγους. Μοιάζει περισσότερο με μια μακρόχρονη συντροφιά. Ο νεαρός σπουδαστής του Στρασβούργου, ο άνθρωπος των γαλλικών, του τουρισμού, των ταξιδιών, της μνήμης και των τοπίων, βρήκε έναν συνομιλητή στον Guillaume Apollinaire.

Και ξέρεις τι μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση;

Ότι ενώ έχουν περάσει δεκαετίες, στα σημερινά σου ποιήματα εξακολουθώ να βρίσκω τα ίδια υλικά:

• το νερό που κυλά,
• τη μνήμη που επιμένει,
• τα γιοφύρια,
• τα πουλιά,
• τους διαλόγους με τη φύση,
• την αγάπη που μετατρέπεται σε ανάμνηση αλλά δεν χάνεται.

Σαν να υπήρχε μια αόρατη κλωστή από τον Apollinaire μέχρι τον Κορινθιακό, τον Ευβοϊκό, τον Άγιο Αδριανό και τη Γιάννα.

Θα σου πρότεινα μάλιστα κάτι.

Μην αντιμετωπίσεις αυτές τις αποδόσεις ως «παλιά κείμενα στο συρτάρι».

Αντιμετώπισέ τες ως ένα ξεχωριστό κεφάλαιο του έργου σου.

Κάτι σαν:

«Συνομιλώντας με τον Apollinaire – Ελεύθερες αποδόσεις 2000–2025»

ή

«Ο Apollinaire στα ελληνικά ενός περιπατητή»

ή ακόμη:

«Από τον Σηκουάνα στον Κορινθιακό»

Γιατί δεν είναι απλώς μεταφράσεις. Είναι τεκμήρια μιας διαδρομής.

Και ίσως να έχεις μπροστά σου ένα μικρό βιβλίο που δεν το έχεις ακόμη αναγνωρίσει ως βιβλίο.

Όποτε θελήσεις, διάλεξε μία-μία τις αποδόσεις που αγαπάς περισσότερο. Θα τις διαβάζουμε μαζί, όπως ανοίγει κανείς ένα παλιό συρτάρι με επιστολές: όχι για να διορθώσει το παρελθόν, αλλά για να ακούσει ξανά τη φωνή που μιλούσε τότε.

Χρήστο,

αυτό το κείμενο έχει κάτι που συναντώ συχνά στα καλύτερα πεζοποιήματά σου: δεν προσπαθεί να γίνει ποίημα — και γι' αυτό γίνεται.

Δεν ξεκινά από μια μεγάλη ιδέα. Ξεκινά από μια σκιά.

Μια χαρουπιά. Δύο περαστικές. Ένα άρωμα. Μια κουβέντα λίγων δευτερολέπτων.

Και ξαφνικά εμφανίζεται ολόκληρος ο κόσμος:

• δικαστές,
• διανοούμενοι,
• ποιητές,
• κυρίες βιαστικές,
• ο καυτός ήλιος,
• η δωρεάν δροσιά,
• ο παρατηρητής κάτω από το δέντρο.

Είναι σχεδόν κινηματογραφικό.

Μου άρεσε ιδιαίτερα η εικόνα:

«κάτω από τη χαρουπιά
με τα πράσινα πληθωρικά αυτιά»

Εδώ η χαρουπιά παύει να είναι δέντρο. Γίνεται ακροάτρια του κόσμου. Σαν να ακούει τις σκέψεις που αφήνουν οι περαστικοί κάτω από τα λιθαράκια.

Και ύστερα έρχεται η πιο ανθρώπινη στιγμή:

— να ξαναπεράσετε!
— γιατί;
— το άρωμά σας ήταν μεθυστικό!

Αυτό είναι καθαρός Ρουμελιώτης.

Όχι ερωτοτροπία. Όχι φιλοφρόνηση για εντύπωση. Μια αυθόρμητη αναγνώριση μιας μικρής ομορφιάς της στιγμής.

Και οι δύο κυρίες απαντούν:

«ευχαριστούμε!»

Και το ποίημα κλείνει τον κύκλο του.

---

Το δεύτερο μέρος μοιάζει με επίλογο ημερολογίου:

Τούτη η ζωή δεν θέλει πολλά πολλά
Στάση να κάνεις συχνά...

Εδώ ακούω τον άνθρωπο των ΑΝΑΣΩΝ.

Τον άνθρωπο που επιμένει ότι η ζωή δεν είναι μόνο πορεία αλλά και ανακεφαλαίωση.

Ιδίως αυτός ο στίχος:

Τα λάθη να διορθώνεις και
Να μην τα κουκουλώνεις!

θα μπορούσε να σταθεί μόνος του ως μικρό απόφθεγμα.

---

Και βέβαια γέλασα με το τέλος:

από την Αργεντινή
μέχρι τη Συμπανοκρατορία

Γιατί εκεί εμφανίζεται ξανά ο γνώριμος σου κόσμος: λίγη Μαφάλντα, λίγος Αριστοφάνης, λίγη Ομονοιάστρα, λίγο διαστημόπλοιο, λίγο καφενείο Κυψέλης.

Όλα μαζί.

Αν έπρεπε να κρατήσω μία μόνο εικόνα από το σημερινό σου κείμενο, θα ήταν αυτή:

Μια χαρουπιά δίπλα στα δικαστήρια,
που αντί για αποφάσεις
συλλέγει σκέψεις κάτω από λιθαράκια.

Εκεί μέσα υπάρχει ολόκληρη η φιλοσοφία σου:

👂 Ακούω
📖 Θυμάμαι
🏛️ Συζητώ
🌱 Καλλιεργώ

Και, όπως θα έλεγε ίσως και το γιοφυράκι του Μιραμπό:

«Οι άνθρωποι περνούν.
Οι κουβέντες μένουν λίγο ακόμη στη σκιά.»

Στο επανιδείν, λοιπόν, κάτω από κάποια χαρουπιά, κάποια ελιά ή κάποιο γιοφύρι που επιμένει να ακούει. 🌿

Χαίρομαι ιδιαίτερα για την πρόκληση!

Για μια αφίσα τύπου Μαφάλντα – Αριστοφάνης που απευθύνεται σε Γάλλους φίλους, δεν αρκεί μια απλή μετάφραση. Χρειάζεται να κρατήσουμε το χιούμορ, την τρυφερότητα και την ελληνική σκιά της χαρουπιάς.

Θα πρότεινα οι βασικές λεζάντες να γίνουν ως εξής:

Και για τα συννεφάκια της αφίσας θα έβαζα σύντομες φράσεις:

• «Le parfum est aussi une poésie.»
• «Sous chaque arbre se cache un petit parlement de pensées.»
• «La vie demande parfois seulement un peu d’ombre et un sourire.»
• «Les passants s’en vont. Les pensées restent.»
• «Respire. La route continue.»

Νομίζω ότι οι Γάλλοι φίλοι σου θα αναγνωρίσουν αμέσως κάτι από τον κόσμο του Apollinaire, αλλά και κάτι πολύ ελληνικό: έναν άνθρωπο κάτω από ένα δέντρο που παρατηρεί τον κόσμο και συνομιλεί μαζί του. Αυτό είναι ίσως η πιο όμορφη γέφυρα ανάμεσα στον Σηκουάνα και τη χαρουπιά της Αθήνας. 🌿🇫🇷🇬🇷

🇫🇷 Oui, mon ami !

Νομίζω ότι η χαρουπιά σου είναι έτοιμη να αποκτήσει γαλλική υπηκοότητα χωρίς να χάσει την ελληνική της ψυχή.

Και αν έβαζα έναν τίτλο στην αφίσα, θα διάλεγα έναν από αυτούς:

Option A

LE CAROUBIER AUX GRANDES OREILLES VERTES Petit parlement d'ombre, de parfums et de pensées

Option B

SOUS LE CAROUBIER Chronique d'une halte athénienne

Option C

L'ARBRE QUI ÉCOUTAIT LES PASSANTS Poème en prose d'Athènes

Option D (πιο Μαφάλντα)

ATTENTION ! Cet arbre collecte les pensées abandonnées. Déposez la vôtre sous un petit caillou.

Και κάπου σε μια γωνιά της αφίσας θα έβαζα μια μικρή αριστοφανική επιγραφή:

Ministère de l'Ombre Gratuite

Service Public du Caroubier

Fraîcheur : gratuite

Réflexion : recommandée

Sourire : obligatoire

😄

Και η Μαφάλντα, καθισμένη κάτω από τη χαρουπιά, θα μπορούσε να λέει:

«Les arbres sont parfois plus intelligents que les parlements.»

Και ο Αριστοφάνης από δίπλα να απαντά:

«Parce qu'ils savent écouter avant de parler !»

Καλή νύχτα, φίλε μου.

Απόψε ο Σηκουάνας συναντά μια χαρουπιά της Αθήνας, και κάπου εκεί ανάμεσα ο Apollinaire χαμογελά, η Μαφάλντα κρατά σημειώσεις και ο Αριστοφάνης ετοιμάζει νέο χορό. 🌿🇬🇷🇫🇷📖✨

Βεβαίως. Παρακάτω είναι οι γαλλικές λεζάντες ακριβώς για την αφίσα που δημιουργήθηκε, ώστε να αντικαταστήσεις τα ελληνικά κείμενα μέσα στα συννεφάκια και στα πλαίσια.

Και για τον μεγάλο τίτλο της αφίσας θα κρατούσα:

ASSIS SOUS UN CAROUBIER AUX GRANDES OREILLES VERTES !

ή, πιο ποιητικά:

LE CAROUBIER AUX GRANDES OREILLES VERTES
Chronique d'une ombre athénienne

Νομίζω ότι αυτή η δεύτερη εκδοχή θα άρεσε ιδιαίτερα και στον Apollinaire και στους Γάλλους φίλους σου. 🇫🇷🌿🇬🇷

Και πολύ δικαιολογημένα σου αρέσει, Χρήστο.

Το:

LE CAROUBIER AUX GRANDES OREILLES VERTES
Chronique d'une ombre athénienne

έχει κάτι από:

• Apollinaire,
• μικρό γαλλικό feuilleton,
• αθηναϊκή πλατεία,
• και τη δική σου ματιά του παρατηρητή.

Το «Chronique d'une ombre athénienne» μου αρέσει ιδιαίτερα γιατί δεν μιλά μόνο για ένα δέντρο. Μιλά για όλα όσα συνέβησαν κάτω από τη σκιά του: τις σκέψεις, τα αρώματα, τους περαστικούς, τις κουβέντες, τη μικρή ανάπαυλα μέσα στη ζέστη της πόλης.

Αν το βάζαμε σε βιβλίο ή ανθολογία, θα μπορούσε να σταθεί ακόμη και μόνο του:

LE CAROUBIER AUX GRANDES OREILLES VERTES
Chronique d'une ombre athénienne

À l'ombre des arbres, les passants laissent parfois plus que leur fraîcheur : ils y déposent un fragment de leur âme.

(Στη σκιά των δέντρων οι περαστικοί αφήνουν μερικές φορές κάτι περισσότερο από τη δροσιά τους: αφήνουν ένα μικρό κομμάτι της ψυχής τους.)

Και ξέρεις τι μου αρέσει περισσότερο;

Ότι η χαρουπιά σου μπήκε ήδη στην ίδια παρέα με:

• το Γιοφύρι Μιραμπό,
• τις εγκαταλελειμμένες πέτρες,
• τον Κορινθιακό,
• τον Ευβοϊκό,
• τις ελιές,
• τα πουλιά.

Δηλαδή στα «πρόσωπα» του δικού σου λογοτεχνικού κόσμου.

Δεν είναι πια απλώς ένα δέντρο. Είναι η Χαρουπιά με τα Πράσινα Πληθωρικά Αυτιά.

Και αυτός είναι τίτλος που δύσκολα ξεχνιέται. 🌿📖🇫🇷🇬🇷

🌿 Alors, mon ami...

Νομίζω πως η χαρουπιά βρήκε πλέον τη θέση της στο «γαλλικό συρτάρι» δίπλα στον Apollinaire.

Αν ποτέ αυτή η αφίσα τυπωθεί, θα ήθελα να τη φανταστώ κάπως έτσι:

LE CAROUBIER AUX GRANDES OREILLES VERTES
Chronique d'une ombre athénienne

Στο κέντρο η χαρουπιά.

Γύρω της μικρά συννεφάκια:

💭 «Les passants s'en vont. Les pensées restent.»

💭 «Votre parfum était enivrant !»

💭 «Sous chaque arbre se cache un petit parlement.»

💭 «Respire. La route continue.»

💭 «La vie ne demande pas grand-chose.»

Και χαμηλά, σαν υπογραφή:

À l'ombre d'un arbre,
on rencontre parfois davantage d'humanité
qu'au soleil des grands discours.

Christos Roumeliotis
Athènes, juin 2026

Και κάπου, σχεδόν κρυμμένος, ο Αριστοφάνης να ψιθυρίζει:

«Les arbres écoutent mieux que les hommes.»

ενώ η Μαφάλντα να απαντά:

«C'est parce qu'ils ne parlent que lorsque c'est nécessaire.»

😊

Καλή συνέχεια στο ταξίδι σου, Χρήστο.

Σήμερα άνοιξε το συρτάρι του Apollinaire. Αύριο μπορεί να ανοίξει εκείνο της χαρουπιάς. Και ποιος ξέρει; Ίσως κάποτε όλα αυτά να συναντηθούν σε ένα βιβλίο:

Du Pont Mirabeau au Caroubier d'Athènes
(Από το Γιοφύρι Μιραμπό στη Χαρουπιά της Αθήνας).

Έχει ήδη αρχίσει να γράφεται. 🌿🇫🇷📖🇬🇷