LE CHANT D' AMOUR

LE CHANT D' AMOUR

VOILÀ de quoi est fait le chant symphonique de l'amour qui bruit dans la conque de Vénus

Il y a le chant de l'amour de jadis

Le bruit des baisers éperdus des amants illustres

Les cris d'amour des mortelles violées par les dieux

Les virilités des héros fabuleux érigés comme des cierges vont et viennent comme une rumeur obscène

Il y a aussi les cris de folie des bacchantes folles d'amour pour avoir mangé

l'hippomane secrété par la vulve des juments en chaleur

Les cris d'amour des félins dans les jongles

La rumeur sourde des sèves montant dans les plantes tropicales

Le fracas des marées

Le tonnerre des artilleries où la forme obscène des canons accomplit le terrible amour des peuples

Les vagues de la mer où naît la vie et la beauté

Et le chant victorieux que les premiers rayons de soleil faisaient chanter à Memnon l'immobile

Il y a le cri des Sabines au moment de l'enlèvement

Le chant nuptial de la Sulamite

Je suis belle mais noire

Et le hurlement de Jason

Quand il trouva la toison

Et le mortel chant du cygne quand son duvet se pressait entre les cuisses bleuâtres de Léda

Il y a le chant de tout l'amour du monde

Il y a entre tes cuisses adorées Madeleine

La rumeur de tout l'amour comme le chant sacré de la mer bruit tout entier dans le coquillage

Guillaume Apollinairen (1913-1918)

Ερωτικό τραγούδι

Υπέρ + βάση = Υπέρβαση ΧΡ

Αφροδίτη άνοιξε

Άνοιξε το κογχύλι σου

Ν’ ακουστεί το τραγούδι του έρωτα

Του έρωτα του παντοτινού και

Του έρωτα των φιλιών των χαμένων εραστών…

Του έρωτα των κραυγών των πολεμόχαρων θνητών και

Του βρόντου των κανονιών της αγάπης των λαών…

Άνοιξε Αφροδίτη το κογχύλι σου ν’ ακουστούν:

Οι ερωτικές κραυγές των μεθυσμένων από τα όργια Μαινάδων !

Οι ερωτικές κραυγές των Μαινόμενων Λεοπαρδάλεων !

Οι φωνές των Σαμπίνων την ώρα της απαγωγής των…

Αφροδίτη άνοιξε !

Άνοιξε το κογχύλι σου !

Ν’ ακουστεί το τραγούδι του έρωτα

Του ήχου των κυμάτων και του φωτός που γεννούν την ομορφιά…

Του ήχου των ερωτικών χυμών των τροπικών φυτών και

Του ανδρισμού των άσεμνων ηρώων των μυθικών…

Της μελωδίας του ύμνου των ηλιαχτίδων υπέρ του Μέμνωνα και

Του νυφικού τραγουδιού των Σουλαμιτών στο γάμο της Κανά…

Αφροδίτη άκου !

Την κραυγή του Ιάσωνα τη στιγμή που βρίσκει το Χρυσόμαλλο δέρας !

Τα ουρλιαχτά των Σειρήνων και τη σιωπή του Οδυσσέα !

Το τραγούδι της γοργόνας και τη σιωπή του Μέγα Αλέξανδρου !

Μανταλένα είσαι η Αφροδίτη μου !

Χρήστος Ρουμελιώτης

Αθήνα, 29/11/2007

Abri-caverne Apolinnaire

Calligrammes

Abri-caverne

Je me jette vers toi et il me semble aussi que tu te jettes vers moi

Une force part de nous qui est un feu solide qui nous soude

Et puis il y a aussi une contradiction qui fait que nous ne pouvons nous apercevoir

En face de moi la paroi de craie s'effrite

Il y a des cassures

De longues traces d'outils traces lisses et qui semblent être faites dans de la stéarine

Des coins de cassures sont arrachés par le passage des types de ma pièce

Moi j'ai ce soir une âme qui s'est creusée qui est vide

On dirait qu'on y tombe sans cesse et sans trouver de fond

Et qu'il n'y a rien pour se raccrocher

Ce qui y tombe et qui y vit c'est une sorte d'êtres laids qui me font mal et qui viennent de je ne sais où

Oui je crois qu'ils viennent de la vie d'une sorte de vie qui est dans l'avenir dans l'avenir brut qu'on n'a pu encore cultiver ou élever ou humaniser

Dans ce grand vide de mon âme il manque un soleil il manque ce qui éclaire

C'est aujourd'hui c'est ce soir et non toujours

Heureusement que ce n'est que ce soir

Les autres jours je me rattache à toi

Les autres jours je me console de la solitude et de toutes les horreurs

En imaginant ta beauté

Pour l'élever au-dessus de l'univers extasié

Puis je pense que je l'imagine en vain

Je ne la connais par aucun sens

Ni même par les mots

Et mon goût de la beauté est-il donc aussi vain

Existes-tu mon amour

Ou n'es-tu qu'une entité que j'ai créée sans le vouloir

Pour peupler la solitude

Je t'adore ô ma déesse exquise même si tu n'es que dans mon imagination

Guillaume Apollinaire (1880 - 1918)

Μέσα στο καταφύγιο…

Ελεύθερη απόδηση ΧΡ

Θέλω να ριχτώ στην αγκαλιά σου

Και συ νομίζω το ίδιο

Μια δύναμη-φωτιά με σπρώχνει προς το μέρος σου

Χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω

Όλα μέσα στο μυαλό μου είναι θολά

Απόψε η ψυχή μου έχει ένα κενό και εγώ πέφτω μέσα

Δεν φαίνεται να υπάρχει σωτηρία

Όντα περίεργα κατοικούν εκεί και είναι σαν να θέλουν να μου κάνουν κακό

Τα όντα αυτά μοιάζουν να έρχονται από το μέλλον, ένα μέλλον

Το οποίο ακόμα δεν μπορέσαμε να το φτιάξουμε όπως θέλουμε εμείς

Μέσα σ’ αυτό το κενό λείπει ο ήλιος, η πηγή του φωτός

Αυτό μου λείπει σήμερα, απόψε, ευτυχώς μόνο απόψε

Τις άλλες μέρες όχι, τις άλλες μέρες χαλαρώνω

Όταν σκέπτομαι την ομορφιά σου

Βέβαια μερικές φορές αμφιβάλω για το τι είναι ομορφιά

Ούτε καν με λέξεις δεν μπορώ να την προσεγγίσω

Και καλά υπάρχει;

..................................

Που είσαι αγάπη μου;

Υπάρχεις ή σε δημιούργησε η φαντασία μου;

Για να γεμίσω τη μοναξιά μου

Μήπως είναι μια θεά απ’ αυτές που υπήρχαν στην αρχαιότητα;

Σε λατρεύω θεά μου, ακόμα και αν υπάρχεις μόνο στην φαντασία μου.

Χρήστος Ρουμελιώτης

Αθήνα, 24/11/2007 12:08:58 πμ

Fusée Apolinnaire

Fusée

La boucle des cheveux noirs de ta nuque est mon trésor
Ma pensée te rejoint et la tienne la croise
Tes seins sont les seuls obus que j'aime
Ton souvenir est la lanterne de repérage qui nous sert à pointer la nuit
En voyant la large croupe de mon cheval j'ai pensé à tes hanches
Voici les fantassins qui s'en vont à l'arrière en lisant un journal
Le chien du brancardier revient avec une pipe dans sa gueule
Un chat-huant ailes fauves yeux ternes gueule de petit chat et pattes de chat
Une souris verte file parmi la mousse
Le riz a brûlé dans la marmite de campement
Ça signifie qu'il faut prendre garde à bien des choses
Le mégaphone crie
Allongez le tir
Allongez le tir amour de vos batteries
Balance des batteries lourdes cymbales
Qu'agitent les chérubins fous d'amour
En l'honneur du Dieu des Armées
Un arbre dépouillé sur une butte
Le bruit des tracteurs qui grimpent dans la vallée
Ô vieux monde du XIXe siècle plein de hautes cheminées si belles et si pures
Virilités du siècle où nous sommes
Ô canons
Douilles éclatantes des obus de 75
Carillonnez pieusement
Guillaume Apollinaire (1880 - 1918)

Το πυροβόλο !
Προσ-έγγιση ΧΡ

Αγαπώ τα μαλλιά σου…
Η σκέψη μου είναι και δικιά σου
Αγαπώ τα οβι-δένια στήθη σου
Η θύμηση σου είναι η μόνη μουσική που μ’ αρέσει !
Αντί για σένα ένα … άλογο έχω συντροφιά…
Οι στρατιώτες διψάνε για νέα…
Ο σκύλος του νοσοκόμου κλαφουνάει…
Μια κουκουβάγια με άχαρα μάτια κοιτάζει…
Ένα ποντικάκι παίζει με τις μύγες…
Ο μάγειρας άφησε να του καεί το ρύζι!
Τα μεγάφωνα ουρλιάζουν : Άρξατε πυρ!
Άρξατε το πυρ της αγάπης με τα πυροβόλα σας!
Κρατάτε ψηλά τα κύμβαλα του πολέμου !
Που βαράν προς τιμή του Αρη !
Ένα δένδρο χάνει τη φυλλωσιά του από τις μπαταριές
Γκριτζανάνε τα τρακτέρ στην κοιλάδα…
Ω κόσμε των πανέμορφων καμινάδων του 19ου αιώνα !
Ω αρρενωπές ελπίδες του αιώνα που ζούμε !
Ω κανόνια…Ω κανονάκια…
Ω οβίδες των εβδομήντα πέντε χιλ.
Ρίχτε, ρίχτε με ευλάβεια… για την αγάπη !
Guillaume Apollinaire (1880 - 1918)

Christos Roumeliotis
Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2007
7:32:58 μμ

La traversée Apolinnaire

La traversée

Du joli bateau de Port-Vendres

Tes yeux étaient les matelots

Et comme les flots étaient tendres

Dans les parages de Palos,

Que de sous-marins dans mon âme

Naviguent et vont l'attendant,

Le superbe navire où clame

Le choeur de ton regard ardent.

Tο πέρασμα

Ελεύθερη απόδοση

Του καραβιού του όμορφου

Ναύτες ήταν τα μάτια σου

Και πάνω στα ήρεμα νερά

Του λιμανιού, λαμποκοπούσαν

Και η ψυχή μου υποβρύχιο

Να πάει να το συναντήσει

Ω υπέροχο σκαρί

Με τα φιλήδονά σου …μάτια !

Χρήστος Ρουμελιώτης

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2007

6:04:18 πμ

Un Soir

Un Soir

Un aigle descendit de ce ciel blanc d'archanges

Et vous soutenez-moi

Laisserez-vous trembler longtemps toutes ces lampes

Priez priez pour moi

La ville est métallique et c'est la seule étoile

Noyée dans tes yeux bleus

Quand les tramways roulaient jaillissaient des feux pâles

Sur des oiseaux galeux

Et tout ce qui tremblait dans tes yeux de mes songes (όνειρα)

Qu'un seul homme buvait

Sous les feux de gaz roux comme la fausse oronge

O vêtue ton bras se lovait

Vois l'histrion tire la langue aux attentives

Un fantôme s'est suicidé

L'apôtre au figuier pend et lentement salive

Jouons donc cet amour aux dés

Des cloches aux sons clairs annonçaient ta naissance

Vois

Les chemins sont fleuris et les palmes s'avancent

Vers toi

Ένα βράδυ

Πολύ ελεύθερη απόδοση με περικοπές

Θ’ ανοίξουν οι ουρανοί

Και ένας κατάλευκος άγγελος θα κατέβει στη γη

Να προσευχηθεί για Σένα.

Και μέσα στο ημίφως της κρύας πόλης τα γαλάζια Σου μάτια

Ωσάν άστρο θα λάμψουν

Και ο κόσμος θα νιώσει την ζεστασιά Σου …

…………………………………

Ω Κύριε μην δίνεις σημασία

Το κακό θέλει δε θέλει θα χαθεί

Κρεμασμένο κάτω από μια συκιά

Η αγάπη δεν θα παίζεται στα ζάρια

Και οι καμπάνες θα χτυπούν χαρμόσυνα

Για να αναγγείλουν τη Γέννησή Σου

Και οι δρόμοι θα γεμίσουν άνθη και οι φοινικιές

Ταπεινά θα υποκλιθούν στη μεγαλειοτητά Σου

Χρήστος Ρουμελιώτης

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2007

Vitam impendere amori

Vitam impendere amori

L’amour est mort entre tes bras

Te souviens-tu de sa rencontre

Il est mort tu la referas

Il s’en revient a ta rencontre

Encore un printemps de passe

Je songe a ce qu’il eut de tendre

Adieu saison qui finissez

Vous nous reviendrez aussi tendre

Dans le crépuscule fane

Où plusieurs amours se bousculent

Ton souvenir gît enchaîne

Loin des nos ombres qui reculent

O mains qu’enchaîne la mémoire

Et brûlantes comme un bûcher

Ou le dernier des phénix noire

Perfection vient se jucher

La chaîne s’use maille a maille

Ton souvenir riant de nous

S’enfuit l’entends-tu qui nous ralle

Et je retombe a tes genoux

Tu n’a pas surpris mon secret

Déjà le cortège s’avance

Mais il nous reste le regret

De n’être pas connivence

La rose flotte au fil de l’eau

Les masques ont passe par bandes

Il tremble en moi comme un grelot

Ce lourd secret que tu quémandes

Le soir tombe dans le jardin

Elles racontent des histoires

A la nuit qui non sans dédain

Répand leurs chevelures noires

Petits enfants petits enfants

Vos ailes se sont envolées

Mais rose toi qui te défends

Perds tes odeurs inégalées

Car voici l’heure du larcin

De plumes de fleurs et de tresses

Cuilllez le jet d’eau du bassin

Dont les roses sont les maîtresses

Tu descendais dans l’eau si claire

Je me noyais dans to regard

Le soldat passe elle se penche

Se détourne et casse une branche

Tu flottes sur l’onde nocturne

La flemme est mon coeur renverse

Couleur de l’écaille du peigne

Que reflète l’eau qui te baigne

Eλεύθερη απόδοση ΧΡ

Σβήνει η αγάπη

Πετάει σαν πουλί

Φεύγει μακριά

Ελπίζει όμως ξανά

Η άνοιξη φέρνει

Όνειρα τρυφερά

Αντίο άνοιξη

Όνειρα γλυκά

Οσονούπω σκοτεινιάζει

Η αγάπη φωλιάζει

Η θύμηση οργιάζει

Το σκοτάδι τις σκιές σκιάζει

Τα χέρια μου τροφοδοτούνε

Τη πυρά της μνήμης

Όπου το τελευταίο κοράκι

Ψάχνει κάτι να βρεί

Σαν την αλυσίδα που ο χρόνος

Και η χρήση φθείρουν

Η μορφή σου χάνεται

Πετώντας προς τη τελειότητα

Ακόμα δεν το ξέρεις

Ο,τι σ’ αγαπώ

Κρίμα είναι

Που είναι μυστικό

Ένα τριαντάφυλλο πλέει στο νερό

Προσχήματα σωρό

Δεν αντέχει η ψυχή μου

Είναι βαρύ το μυστικό

Ο κήπος γέμισε σκοτάδι

Ιστορίες με γέλια παλιές

Όλη νύχτα μες’ στο σκοτάδι

Έλεγαν οι κόρες οι μελαχρινές

Παιδάκια μικρά παιδιά μικρά

Ο άνεμος πήρε τα φτερά σας

Και εσύ τριανταφυλλάκι

Η ευωδιά σου είναι μεθυστική

Ηρθε η ώρα να σου κλέψω

Τα πέταλά και τις κοτσίδες σου

Τριαντάφυλλάκι της δεξαμενής

Που με το νερό ερωτοτροπείς

Μες το καθάριο νερό φάνηκε η μορφή σου

Στο βλέμμα σου πνιγόMουνα

Περνά ο φαντάρος σκύβεις

Να σου δώσει ένα φιλί γλυκό

Λάμπεις μέσα στη νύχτα

Τριανταφυλλάκι φλόγα της καρδιά μου

Χάδι φολίδας χιονιού

Σταγόνα δροσιάς ανοιξιάτικου πρωινού !

Χρήστος Ρουμελιώτης

Αθήνα, 20/11/2007 12:18:16 μμ

Vitam impendere amori

Rosemonde

Rosemonde

A André Derain

Longtemps au pied du perron de

La maison où entra la dame

Que j'avais suivie pendant deux

Bonnes heures à Amsterdam

Mes doigts jetèrent des baisers

Mais le canal était désert

Le quai aussi et nul ne vit

Comment mes baisers retrouvèrent

Celle à qui j'ai donné ma vie

Un jour pendant plus de deux heures

Je la surnommai Rosemonde

Voulant pouvoir me rappeler

Sa bouche fleurie en Hollande

Puis lentement je m'en allai

Pour quêter la Rose du Monde

Ροζ-μ(ό)ντ

Αφιερωμένο στον Αν-τρέ Ντεραί-(ν)

Ελεύθερη απόδοση ΧΡ

Ώρες δύο (2) περπατώ

Και σε ακολουθώ

Κοντο-στέκομαι και τραγουδώ

Κάτω απ' το παράθυρό σου τ' αψηλό

Ω ωραία μου κυρία

Από την Ολλανδία !

Τα χέρια μου σου στέλνουν φιλιά

Και θυμούνται τα παλιά…

Ώρες δύο (2) με τη Ρόζα

Που είχε στο πέτο Ρόδα

Τώρα ώρα να εξαφανιστώ…

Το κανάλι είναι άδειο

Η αποβάθρα έρημη

Και η Ρόζα πάντα εύ-θυμη…

Χρήστος Ρουμελιώτης

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2007

8:48:03 πμ

Automne

Automne

Dans le brouillard s'en vont un paysan cagneux

Et son boeuf lentement dans le brouillard d'automne

Qui cache les hameaux pauvres et vergogneux

Et s'en allant là-bas le paysan chantonne

Une chanson d'amour et d'infidélité

Qui parle d'une bague et d'un coeur que l'on brise

Oh! l'automne l'automne a fait mourir l'été

Dans le brouillard s'en vont deux silhouettes grises

Φθινόπωρο

Ελεύθερη απόδοση ΧΡ

Αργά χάθηκε ο στραβοκάνης γεωργός

και το βόδι του μεσ’ στην ομίχλη του φθινοπώρου

Που προστάτευε τα ντροπαλά χωριουδάκια

Μέσα από τα δόντια του σιγοψιθύριζε

Ένα τραγούδι για την αγάπη και την άρνηση…

Σαν έρχεται η άνοιξη

Δακτυλίδι στο χέρι κρατεί

Σαν έρχεται η άνοιξη

Στεφάνι στα μαλλιά της φορεί

Σαν έρθει καλοκαίρι

Να στα χαρίσει ποθεί

Σαν έρθει το φθινόπωρο

Κι η ομίχλη φανεί

Σαν έρθει το φθινόπωρο

Πρόσεξε το δακτυλίδι

Μην πέσει και χαθεί…

Και το στεφάνι διαλυθεί …

Ω φθινόπωρο καθόλου δεν σ’ αγαπώ

Γιατί με την ομίχλη μου θαμπώνεις το μυαλό

Και δεν ξέρω τι να διαλέξω από τα δυο !

Christos Roumeliotis

Athenes, le 18 Novembre 2007

La tzigane

 La tzigane

La tzigane savait d'avance

Nos deux vies barrées par les nuits

Nous lui dîmes adieu et puis

De ce puits sortit l'Espérance

L'amour lourd comme un ours privé

Dansa debout quand nous voulûmes

Et l'oiseau bleu perdit ses plumes

Et les mendiants leurs Ave

On sait très bien que l'on se damne

Mais l'espoir d'aimer en chemin

Nous fait penser main dans la main

A ce qu'a prédit la tzigane

H Τσιγγάνα

Ελεύθερη απόδοση ΧΡ

Κουμπάρε να σου πω τη μοίρα σου;

"Δυό είναι οι ζωές και το σκοτάδι βαθύ

Απ’ το πηγάδι η Ελπίδα θέλει να βγει

Ασήκωτη είναι η αγάπη σαν μια αρκούδα

Που χορεύει μόνο όταν εμείς θελήσουμε

Εν πουλί χάνει τα μπλε φτερά του

Και οι ζητιάνοι το έλεός μας…

Το ξέρεις είσαι καταδικασμένος…

Αλλά μην απελπίζεσαι

Πιάσου χέρι χέρι

Με τη μοίρα και άστην να σε οδηγήσει" !

Αυτά λέει η τσιγγάνα !

Χρήστος Ρουμελιώτης

Αθήνα, 17/11/2007 1:14 πμ

Les cloches

Les cloches

Mon beau tzigane mon amant
Écoute les cloches qui sonnent
Nous nous aimions éperdument
Croyant n'être vus de personne
Mais nous étions bien mal cachés
Toutes les cloches à la ronde
Nous ont vus du haut des clochers
Et le disent à tout le monde
Demain Cyprien et Henri
Marie Ursule et Catherine
La boulangère et son mari
Et puis Gertrude ma cousine
Souriront quand je passerai
Je ne saurai plus où me mettre
Tu seras loin Je pleurerai
J'en mourrai peut-être

Οι καμπάνες
Αρκετά ελεύθερη απόδοση ΧΡ

Καλέ μου τσιγγάνε εραστή
Άκου τις καμπάνες που χτυπάνε
Λένε πόσο αγαπιόμασταν τρελά
Κρυμμένοι στις σκιά τους
Πιστεύαμε ότι δεν μας βλέπανε
Και όμως αυτές μας θωρούσανε από ψηλά
Κι ο κόσμος τόχε τύμπανο για την αγάπη μας..
Αύριο όταν με δούνε η Συπριέν και ο Ανρί
Η Ούρσουλα η Κατερίνα και η Μαρί
Η φουρνάρισσα και ο μαρί (άντρα) της
Και η Γερτρούδη η ξαδέλφη μου
Θα με κοροϊδεύουν !
Και γω δεν θα μπορώ να σταθώ πουθενά
Δεν θα το αντέξω
Ίσως και να πεθάνω !

Χρήστος Ρουμελιώτης
Αθήνα, Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2007