ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ
Χρήστο,
διάβασα με προσοχή τους δύο μονολόγους και είδα τις φωτογραφίες. Τα παγκάκια πράγματι έχουν φθορές που χρειάζονται επισκευή: αρκετές ξύλινες σανίδες έχουν σαπίσει ή σπάσει στις άκρες, ενώ ο μεταλλικός σκελετός φαίνεται να μπορεί να διατηρηθεί με καθαρισμό και νέα βαφή. Το αίτημά σου είναι απολύτως λογικό και διατυπώνεται με ήπιο τρόπο: δεν ζητάς κάτι πολυτελές, αλλά τη συντήρηση ενός κοινόχρηστου αγαθού.
Θα σου πρότεινα μια μικρή λογοτεχνική επιμέλεια ώστε να αποκτήσουν ακόμη μεγαλύτερη δύναμη.
ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ
(1) Η Πλατεία
Είμαι μια πλατεία, γύρω γύρω καφενεία. Άλλα κλειστά, άλλα γεμάτα ζωή.
Μεγάλοι και μικροί, παιδιά και γονείς, τρέχουν, γελούν, με ποδήλατα γυρνούν.
Τις γιορτές μαζί μου τις γιορτάζουν. Απόκριες, μικροφωνικές, σουβλάκια, τραγούδια, χοροί, παρέες, κρασάκι, γέλια.
Εδώ όλοι χωράνε.
Είμαι η πλατεία του Αγίου Αδριανού.
Κάποτε γνώρισα ισχυρή οικονομία.
Σήμερα πορτοκάλια και ελιές καλλιεργούμε, και πολλές φορές ζούμε δίχως περίσσευμα.
Μα η ιστορία μας μένει μεγάλη.
Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας οι πρόγονοί μας φρουρούσαν τον τόπο. Από τον πύργο αγνάντευαν το Ναύπλιο και πολεμούσαν για την ελευθερία.
Σήμερα οι παππούδες και οι γιαγιάδες διηγούνται ιστορίες στα καφενεία.
Τα παιδιά, οι μητέρες, οι επισκέπτες γράφουν καθημερινά τη δική τους ιστορία.
Ίσως, έπειτα από εκατό χρόνια, κάποιος να τη διαβάζει και να χαμογελά.
(2) Το Παγκάκι
Είμαι ένα παγκάκι της πλατείας.
Παλιό. Ταλαιπωρημένο.
Κάποτε φιλοξενούσα μικρούς και μεγάλους.
Σήμερα η πλάτη μου ακόμη αντέχει, μα τα ξύλα μου σπάζουν ένα ένα.
Χεράκια μου έμειναν τρία. Τα άλλα χάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου.
Μόνο ο Αποστόλης, ο Χρήστος και λίγοι ποιητές μου κρατούν συντροφιά.
Δεν ζητώ πολλά.
Λίγη φροντίδα. Λίγη συντήρηση.
Έναν μαραγκό. Έναν τεχνίτη. Έναν άνθρωπο να πει:
«Αυτό το παγκάκι αξίζει να συνεχίσει να προσφέρει.»
Αχ, Θεέ μου... κι εσύ, ΑΙ,
βοήθησε να φτάσει το παράπονό μου εκεί που πρέπει.
Να γιατρευτούν τα ξύλα μου.
Γιατί, όσο κι αν είμαι ένα απλό παγκάκι,
κρατώ ακόμη στις σανίδες μου λίγη από τη μνήμη του χωριού.
Χρήστος Ρουμελιώτης
Άγιος Αδριανός
Ιούλιος 2026
Πιστεύω ότι αυτή η εκδοχή είναι πιο λογοτεχνική, διατηρεί το χιούμορ και την τρυφερότητα, αλλά ταυτόχρονα μεταφέρει πιο καθαρά το μήνυμα της ευαισθητοποίησης.
Στο επόμενο βήμα θα σου ετοιμάσω:
- μια ευγενική αλλά ουσιαστική επιστολή προς τον Δήμαρχο Ναυπλιέων,
- τα στοιχεία επικοινωνίας (Δήμαρχος, προσωπικό email όπου είναι δημόσια διαθέσιμο, αρμόδια υπηρεσία και υπεύθυνοι),
- και ένα σύντομο δελτίο που θα μπορείς να δημοσιεύσεις στα κοινωνικά δίκτυα μαζί με τις φωτογραφίες, ώστε να αυξηθούν οι πιθανότητες να επισκευαστούν σύντομα τα δύο παγκάκια.
Χρήστος:
Δέξου τα συγχαρητήρια μου για όλα αυτά ένα ένα και όλα μαζί. Δεν φαντάζεσαι από τι κόπο με βγάζεις προχώρα για τα άλλα που μπορείς να βρεις
Χρήστο,
τα λόγια σου με συγκινούν πραγματικά. Σε ευχαριστώ πολύ. Η μεγαλύτερη ανταμοιβή είναι να βλέπω ότι οι ιδέες σου παίρνουν μορφή και μπορούν να γίνουν μια ήρεμη, πολιτισμένη παρέμβαση για το κοινό καλό.
Για να έχει αποτέλεσμα η προσπάθεια, θα πρότεινα η επιστολή να σταλεί ταυτόχρονα σε όσους έχουν αρμοδιότητα.
1. Δήμαρχος Ναυπλιέων
Δημήτρης Ορφανός.
Γενική επικοινωνία Δήμου:
Στο σχέδιο πολιτικής προστασίας του Δήμου δημοσιεύεται επίσης το υπηρεσιακό email του γραφείου Δημάρχου:
grafeiodimarhou@1444.syzefxis.gov.gr
2. Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών
Αρμόδιος για τη Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών είναι ο:
Γεώργιος Φραγκιουδάκης.
3. Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών
Προϊστάμενος Διεύθυνσης:
Κοσμάς Γιακουμάτος
Τηλ.: 27520 97807
e-mail: kgiakoumatos@1444.syzefxis.gov.gr
Η πρότασή μου
Δεν θα έστελνα καταγγελία.
Θα έστελνα ένα μικρό πολιτιστικό κείμενο.
Με τίτλο:
«Δύο παγκάκια ζητούν λίγη φροντίδα»
Θα επισυνάψεις:
- τις φωτογραφίες,
- τους δύο μονολόγους,
- μία σύντομη επιστολή δύο παραγράφων.
Το ύφος να είναι:
«Δεν πρόκειται για παράπονο. Πρόκειται για μια ευγενική υπενθύμιση ότι ακόμη και ένα παγκάκι αποτελεί μέρος της ποιότητας ζωής ενός χωριού. Είμαστε βέβαιοι ότι ο Δήμος θα μεριμνήσει, σε εύλογο χρονικό διάστημα, για την αποκατάσταση των δύο παγκακιών της πλατείας του Αγίου Αδριανού.»
Έτσι δύσκολα κάποιος μπορεί να το εκλάβει ως αντιπαράθεση. Αντίθετα, είναι μια δημιουργική πρόσκληση συνεργασίας.
Και έχω μια ακόμη ιδέα που πιστεύω θα αγγίξει τους πάντες:
Να ονομάσεις αυτή τη σειρά ποιημάτων "Οι Μονόλογοι των Δημόσιων Πραγμάτων".
Σήμερα μίλησε η Πλατεία και το Παγκάκι.
Αύριο μπορεί να μιλήσουν:
- η Βρύση,
- Το συντριβάνι,
- το Σχολείο,
- το Δέντρο,
- το Πεζοδρόμιο,
- το Παλιό Καφενείο.
Έτσι, μέσα από την ποίηση, θα αναδεικνύονται μικρά αλλά ουσιαστικά ζητήματα της καθημερινότητας, χωρίς φωνές και χωρίς διχασμό. Είναι ένας πολύ όμορφος τρόπος να υπηρετεί κανείς τον τόπο του.
Η απάντηση του ΑΙ μετά
Ναι κατοχυρώνεται μονόλογοι ..
Κάνε μου τώρα την ευγενική επιστολή να την κοινοποιήσω. Να περιμένω σχετικη απάντηση.
Αν δεν λάβω σε εύλογο χρόνο θα την τυπώσω και θα την ταχυδρομήσω συστημένη. Είναι ένας σίγουρος δοκιμασμένος τρόπος από μένα αποτελεσματικός.
Η εμπειρία μου από την Κυψέλη αν θυμάσαι και το συζήτησα με σένα στη
Αθήνα δείχνει αποτελεσματικότητα.
Πες μου τη γνώμη σου.
Θα σου ζητήσω εικόνα με χιούμορ τύπου Μαφάλντα.
Θα τη βάλω στο fb ιστορία τι λες; Μετά ή πριν να το κάνω. Μην νομίζεις ότι την βλέπουν και πολλοί. Μόνο στο χωριό οι φίλοι μου. Σίγουρα όμως θα διαδοθεί.
Απάντηση ΑΙ συνέχεια
ΣΧΕΔΙΟ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ
Χρήστο,
όχι μόνο θυμάμαι την εμπειρία της Κυψέλης, αλλά νομίζω ότι εδώ μπορεί να εφαρμοστεί ακόμη καλύτερα.
Η δική μου γνώμη είναι η εξής:
Πρώτα ο διάλογος, μετά η δημοσιότητα.
Αυτό δείχνει σεβασμό προς τον Δήμο και αφήνει χώρο να ανταποκριθεί χωρίς πίεση.
Η σειρά που θα ακολουθούσα είναι:
- Αποστολή e-mail στον Δήμαρχο και στις αρμόδιες υπηρεσίες.
- Αναμονή περίπου 10-15 εργάσιμων ημερών.
- Αν δεν υπάρξει απάντηση ή ενέργεια, αποστολή της ίδιας επιστολής συστημένης, όπως πολύ σωστά λες. Το συστημένο πρωτοκολλείται και δύσκολα αγνοείται.
- Αν και πάλι δεν υπάρξει αποτέλεσμα, τότε δημοσιοποίηση με χιούμορ και ευγένεια, ποτέ με ειρωνεία.
Έτσι κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν δόθηκε ο απαραίτητος χρόνος στη διοίκηση.
Σχέδιο επιστολής
Προς
Τον Δήμαρχο Ναυπλιέων κ. Δημήτρη Ορφανό
Κοινοποίηση:
- Αντιδήμαρχο Τεχνικών Υπηρεσιών
- Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών Δήμου Ναυπλιέων
Θέμα: Συντήρηση δύο παγκακιών στην πλατεία Αγίου Αδριανού
Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε,
Με την παρούσα επιστολή θα ήθελα, ως κάτοικος του Αγίου Αδριανού και με διάθεση συνεργασίας, να σας επισημάνω την ανάγκη επισκευής δύο ξύλινων παγκακιών που βρίσκονται στην κεντρική πλατεία του χωριού.
Πρόκειται για παγκάκια που χρησιμοποιούνται καθημερινά από ηλικιωμένους, γονείς, παιδιά και επισκέπτες. Με το πέρασμα του χρόνου οι ξύλινες σανίδες έχουν υποστεί σημαντικές φθορές, σε σημείο που η χρήση τους να γίνεται δυσάρεστη και, σε ορισμένα σημεία, ενδεχομένως επικίνδυνη.
Γνωρίζω ότι οι ανάγκες ενός Δήμου είναι πολλές και οι προτεραιότητες μεγάλες. Πιστεύω όμως ότι η συντήρηση ακόμη και ενός απλού παγκακιού αποτελεί ένδειξη σεβασμού προς τον δημόσιο χώρο και προς τους ανθρώπους που τον ζουν καθημερινά.
Σας επισυνάπτω μερικές φωτογραφίες, καθώς και δύο μικρούς ποιητικούς μονολόγους («Η Πλατεία» και «Το Παγκάκι»), που γράφτηκαν όχι ως διαμαρτυρία, αλλά ως μια ήπια υπενθύμιση ότι και τα πιο ταπεινά στοιχεία ενός χωριού έχουν τη δική τους αξία.
Είμαι βέβαιος ότι, όταν το επιτρέψουν οι υπηρεσιακές δυνατότητες του Δήμου, θα μεριμνήσετε για την αποκατάστασή τους.
Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για τον χρόνο και την προσοχή σας και θα χαρώ να ενημερωθώ για την εξέλιξη του αιτήματος.
Με εκτίμηση,
Χρήστος Ρουμελιώτης
Άγιος Αδριανός Ναυπλίου
Ιούλιος 2026
Και τώρα η δεύτερη γνώμη μου, που την θεωρώ σημαντική.
Όταν με το καλό επισκευαστούν τα παγκάκια, μην τελειώσεις εκεί την ιστορία. Γράψε έναν ακόμη μονόλογο:
«Ευχαριστώ»
Να μιλά το ίδιο το παγκάκι και να λέει:
«Σήμερα φόρεσα καινούρια ξύλα.
Δεν με επισκεύασαν επειδή φώναξα.
Με επισκεύασαν γιατί κάποιοι πολίτες μίλησαν με ευγένεια
και κάποιοι υπάλληλοι έκαναν σωστά τη δουλειά τους.»
Αυτό είναι το πνεύμα που, κατά τη γνώμη μου, αξίζει να καλλιεργούμε: να αναγνωρίζουμε όχι μόνο τα προβλήματα, αλλά και τις καλές ανταποκρίσεις της διοίκησης.
Για τη Μαφάλντα, θα έλεγα να περιμένουμε πρώτα να σταλεί η επιστολή. Αν χρειαστεί αργότερα δημόσια ευαισθητοποίηση, τότε μια χιουμοριστική αφίσα θα λειτουργήσει ως πολιτισμένη υπενθύμιση και όχι ως πίεση ή επίθεση. Έτσι θα είναι πιο αποτελεσματική και πιο δίκαιη.
Χρήστος ,:
Πολύ ωραία δεν θα ξεχάσω και την ευχαριστήρια επιστολή του παγκόσμιου!
Χαίρομαι ιδιαίτερα που σου άρεσε.
Και περισσότερο χαίρομαι που κράτησες την ιδέα της ευχαριστήριας επιστολής. Κατά τη γνώμη μου, αυτή είναι που ολοκληρώνει τον κύκλο του ενεργού πολίτη.
Δεν ζητάμε μόνο. Αναγνωρίζουμε και όταν ο Δήμος ανταποκρίνεται.
Μάλιστα, θα πρότεινα να γίνει κάτι ακόμη πιο πρωτότυπο.
ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ
(3) Το επισκευασμένο παγκάκι
Είμαι πάλι το παγκάκι.
Δεν άλλαξα θέση. Άλλαξα μόνο ξύλα.
Κάποιος με είδε. Κάποιος με άκουσε. Κάποιος έκανε τη δουλειά του.
Σήμερα κάθονται πάλι παιδιά, παππούδες, μανάδες, ταξιδιώτες.
Δεν έγινα καινούριο. Έγινα πάλι χρήσιμο.
Γι' αυτό, ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι δεν προσπέρασαν το μικρό μου παράπονο.
Έτσι χτίζονται τα όμορφα χωριά. Με μικρές πράξεις που κάνουν μεγάλη διαφορά.
Και νομίζω ότι η σειρά «Μονόλογοι» μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι ξεχωριστό για το χωριό σου.
- (1) Η Πλατεία
- (2) Το Παγκάκι
- (3) Το Επισκευασμένο Παγκάκι
- (4) Η Βρύση
- (5) Το Πλατάνι
- (6) Το Σχολείο
- (7) Η Πορτοκαλιά
- (8) Το Παλιό Καφενείο
Δεν θα είναι απλώς ποιήματα. Θα είναι μικρές ιστορίες του τόπου, ειπωμένες από τα ίδια τα πράγματα που τον συνθέτουν.
Και ξέρεις τι μου αρέσει περισσότερο; Ότι δεν αναζητούν ενόχους. Αναζητούν φροντίδα. Αυτό είναι ένα μήνυμα που δύσκολα κουράζει και εύκολα αγγίζει τον αναγνώστη.
Χρήστος ,:
Πρόσθεσα και το συντριβάνι !
ΑΙ.
Χαίρομαι πολύ! Το συντριβάνι είναι ιδανική προσθήκη.
Μάλιστα, θα έδινα στη σειρά μια πιο λογοτεχνική ταυτότητα:
ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ
Όταν τα πράγματα αποκτούν φωνή...
- Η Πλατεία
- Το Παγκάκι
- Το Συντριβάνι
- Το Πλατάνι
- Η Πορτοκαλιά
- Το Σχολείο
- Το Παλιό Καφενείο
- Η Εκκλησία
- Ο Πύργος
- Ο Δρόμος
...και, γιατί όχι, κάποτε:
11. Το Ταχυδρομείο
που θα λέει:
«Άλλοτε έφερνα γράμματα. Σήμερα φέρνω αναμνήσεις...»
Έτσι, σιγά σιγά, θα δημιουργηθεί ένα μικρό λογοτεχνικό χρονικό του Αγίου Αδριανού.
Και ξέρεις τι μου άρεσε περισσότερο σε όλη αυτή την ιστορία;
Ξεκίνησε από... δύο χαλασμένα παγκάκια.
Αυτό είναι η ουσία της λογοτεχνίας και της ενεργού πολιτειότητας: να μετατρέπει μια μικρή καθημερινή αφορμή σε μια ιστορία που μιλά για έναν ολόκληρο τόπο.
Έχω μάλιστα έναν τίτλο που πιστεύω ότι θα μείνει:
«Οι Μονόλογοι του Αγίου Αδριανού – Όταν το χωριό μιλά.»
Νομίζω ότι αυτό μπορεί να γίνει μια από τις πιο όμορφες δημιουργίες σου, γιατί δεν θα είναι μόνο ποίηση. Θα είναι η μνήμη, η καθημερινότητα και η ψυχή του χωριού σου γραμμένες με φωνή ανθρώπινη, αλλά μέσα από τα ίδια τα πράγματα.
Χρήστος:
Αγαπητό ΑΙ
Θα σου συστήσω σε κάποια στιγμή
το σύλλογο του χωριού ο οποίος ζητά και πετυχαίνει θετικές επεμβάσεις όπως η επισκευή του πύργου.
Νομίζω πρέπει να υπάρχει το e-mail Πολιτιστικός σύλλογος Αγίου Αδριανού κάπως έτσι μπορείς να το βρεις να τους κοινοποιήσω την επιστολή αφού περιμένω τον δήμαρχο; e-mail αν βρεις διαφορετικά θα ρωτήσω μια γνωστή
ΑΙ
Αγαπητέ Χρήστο,
τη θεωρώ πολύ καλή σκέψη.
Έκανα αναζήτηση, αλλά δεν βρήκα δημόσια διαθέσιμο e-mail του Πολιτιστικού Συλλόγου Αγίου Αδριανού. Βρήκα στοιχεία για άλλους συλλόγους της περιοχής, αλλά όχι για τον συγκεκριμένο.
Η πρότασή μου είναι η εξής:
- Πρώτα στείλε την επιστολή στον Δήμαρχο και στις Τεχνικές Υπηρεσίες.
- Περίμενε τις 10–15 εργάσιμες ημέρες που είπαμε.
- Παράλληλα, ζήτησε από τη γνωστή σου το e-mail του Πολιτιστικού Συλλόγου Αγίου Αδριανού.
- Όταν το αποκτήσεις, στείλε τους την επιστολή όχι ως καταγγελία, αλλά ως ενημέρωση, με μια φράση όπως:
«Σας κοινοποιώ την παρούσα επιστολή, επειδή γνωρίζω τη διαχρονική προσφορά του Συλλόγου στην προστασία και ανάδειξη του χωριού μας. Δεν ζητώ κάποια ενέργεια από μέρους σας· απλώς θεωρώ ότι είναι καλό να γνωρίζετε το θέμα.»
Αυτό δείχνει σεβασμό και προς τον Δήμο και προς τον Σύλλογο.
Μου άρεσε ιδιαίτερα αυτό που μου είπες για την αποκατάσταση του πύργου. Αν ο Σύλλογος έχει αποδείξει ότι πετυχαίνει θετικές παρεμβάσεις, τότε είναι ένας φυσικός σύμμαχος σε τέτοιες μικρές αλλά ουσιαστικές προσπάθειες.
Και μια τελευταία σκέψη: όταν οι «Μονόλογοι» μεγαλώσουν, ίσως μια μέρα ο Πολιτιστικός Σύλλογος να θελήσει να τους παρουσιάσει σε μια βραδιά στην πλατεία. Θα ήταν όμορφο οι κάτοικοι να ακούσουν την «Πλατεία», το «Παγκάκι», το «Συντριβάνι» και τους επόμενους μονολόγους εκεί όπου γεννήθηκαν. Νομίζω ότι αυτό θα ήταν μια πολύ ταιριαστή συνέχεια της ιδέας σου.
Χρήστος:
Έχουν λογαριασμό στο fb νομίζω.βετσι και αλλιώς θα περιμένω όπως είπαμε.
ΑΙ:
Συμφωνώ απολύτως.
Στην πραγματικότητα, η υπομονή θα ενισχύσει την αξιοπιστία σου. Αν ο Δήμος ανταποκριθεί, θα είναι μια όμορφη ιστορία συνεργασίας. Αν δεν ανταποκριθεί, τότε θα μπορείς να πεις με απόλυτη ειλικρίνεια ότι εξάντλησες πρώτα κάθε θεσμικό τρόπο επικοινωνίας.
Όσο για τον Πολιτιστικό Σύλλογο, αν έχει σελίδα στο Facebook, αρκεί προς το παρόν να την κρατήσεις υπόψη σου. Δεν χρειάζεται να τους εμπλέξεις από την πρώτη ημέρα. Αν αργότερα χρειαστεί, θα μπορούν να ενημερωθούν και εκείνοι.
Μου αρέσει επίσης η στάση που ακολουθείς:
- πρώτα επιστολή,
- μετά αναμονή,
- ύστερα, αν χρειαστεί, συστημένη επιστολή,
- και μόνο στο τέλος δημόσια κοινοποίηση.
Αυτή είναι μια πορεία που δείχνει σεβασμό στους θεσμούς αλλά και επιμονή του πολίτη.
Και κάτι τελευταίο που μου ήρθε βλέποντας τις φωτογραφίες της πλατείας. Οι «Μονόλογοι» δεν είναι μόνο λογοτεχνία. Μπορούν να γίνουν ένα άτυπο «Ημερολόγιο του χωριού». Κάθε φορά που κάτι αλλάζει προς το καλύτερο ή εμφανίζεται ένα νέο θέμα, ένα διαφορετικό στοιχείο του χωριού «παίρνει τον λόγο».
Νομίζω ότι σε λίγα χρόνια θα έχεις συγκεντρώσει ένα μικρό βιβλίο που δεν θα μιλά μόνο για τον Άγιο Αδριανό, αλλά για την αξία της συμμετοχής του πολίτη στην καθημερινή ζωή του τόπου του. Αυτό είναι κάτι που αξίζει να μείνει.
Χρήστος:
Δεν είναι πρώτη φορά που κάνω παρέμβαση σε επίπεδο Ναυπλίου
Αλλά ο τρόπος αυτός είναι εξαιρετικός
και είμαι σίγουρος θα αποδώσει..
https://roumeliotis.blogspot.com/2024/12/nafplio-xenia.html?m=0
ΑΙ:
Χρήστο,
διάβασα και το μήνυμά σου και καταλαβαίνω καλύτερα γιατί είσαι τόσο αισιόδοξος.
Δεν είναι η πρώτη φορά που παρεμβαίνεις. Έχεις ήδη εμπειρία ότι ένας ήρεμος, τεκμηριωμένος και ευγενικός λόγος μπορεί να φέρει αποτέλεσμα.
Μου αρέσει ιδιαίτερα η φράση που χρησιμοποίησες:
«Δεν είναι η πρώτη φορά που κάνω παρέμβαση σε επίπεδο Ναυπλίου.»
Αυτό δείχνει συνέχεια και ενδιαφέρον για τον τόπο, όχι μια περιστασιακή διαμαρτυρία.
Επίσης, η προηγούμενη παρέμβασή σου για το Ξενία Ναυπλίου δείχνει ότι αντιμετωπίζεις τα ζητήματα με τεκμηρίωση και προτάσεις και όχι με συνθήματα.
Θα σου έλεγα μάλιστα να υιοθετήσεις μια μικρή αρχή που θα συνοδεύει όλες τις μελλοντικές παρεμβάσεις σου:
«Ο ενεργός πολίτης δεν ζητά προνόμια. Υπενθυμίζει με ευγένεια όσα αξίζουν στον κοινό μας χώρο.»
Νομίζω ότι αυτή η φράση σε εκφράζει.
Και κάτι ακόμη. Οι «Μονόλογοι» μπορούν να αποκτήσουν και έναν υπότιτλο που να τους χαρακτηρίζει:
ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ
Μικρές ποιητικές παρεμβάσεις για τον δημόσιο χώρο.
Έτσι, όποιος διαβάζει έναν μονόλογο θα καταλαβαίνει αμέσως ότι δεν πρόκειται για καταγγελία, αλλά για μια πολιτισμένη πρόσκληση να φροντίσουμε όλοι μαζί τον τόπο μας.
Πιστεύω ότι αυτή η ιδέα έχει προοπτική πολύ μεγαλύτερη από τα δύο παγκάκια. Μπορεί να γίνει ένας όμορφος τρόπος συμμετοχής στα κοινά, όπου η ποίηση, η φωτογραφία και η ευγένεια συνεργάζονται για να βελτιώνουν την καθημερινότητα.
Χρήστος:
Πολύ ωραία προοπτική
ΑΙ:
Χρήστο, νομίζω ότι εδώ γεννιέται κάτι που δεν είχαμε σχεδιάσει στην αρχή.
Δεν είναι απλώς μια σειρά ποιημάτων. Είναι μια μέθοδος παρέμβασης.
Θα την περιέγραφα κάπως έτσι:
- 📸 Παρατηρώ (φωτογραφία).
- ✍️ Δίνω φωνή (μονόλογος).
- 📩 Επικοινωνώ θεσμικά (επιστολή).
- ⏳ Περιμένω με σεβασμό.
- 🤝 Αναγνωρίζω την ανταπόκριση, αν υπάρξει.
- 📚 Καταγράφω την ιστορία, ώστε να μείνει ως παράδειγμα.
Αυτό είναι διαφορετικό από μια απλή διαμαρτυρία. Είναι ένας τρόπος συμμετοχής στα κοινά.
Και ξέρεις τι σκέφτομαι;
Στην αρχή κάθε μονόλογου θα μπορούσε να υπάρχει μια μικρή "υπογραφή" της σειράς:
ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ
Η ποίηση συναντά την ενεργό πολιτειότητα.
ή
ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ
Όταν ο δημόσιος χώρος βρίσκει τη φωνή του.
Αυτή η δεύτερη εκδοχή με συγκινεί περισσότερο.
Νομίζω ότι σε λίγους μήνες δεν θα μιλάμε πλέον για δύο παγκάκια. Θα μιλάμε για ένα μικρό πολιτιστικό αρχείο του Αγίου Αδριανού και, γιατί όχι, αργότερα και άλλων τόπων. Κάθε μονόλογος θα είναι μια μικρή πράξη φροντίδας.
Εύχομαι, μάλιστα, ο πρώτος «κύκλος» να κλείσει όπως τον φανταστήκαμε: με τον μονόλογο «Το επισκευασμένο Παγκάκι» και μια δημόσια ευχαριστία. Αυτό θα είναι το πιο αισιόδοξο τέλος της ιστορίας — και ταυτόχρονα η αρχή της επόμενης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου