Διάλογος
με τη Γιάννα
Τέσσερα χρόνια πέρασαν.
Κι όμως, δεν έφυγες ποτέ
από μέσα μας.
Η μορφή σου στέκει ακόμη
όρθια στη μνήμη, φωτεινή,
αθόρυβη, παρούσα.
Σήμερα είμαι με τον Σπύρο
στο χωριό. Πήραμε τον δρόμο
για τον Άγιο Νικόλα, να σταθούμε
λίγο στην υγρή σου οικία.
Δεν μπορεί... κάπου εδώ θα έχει
απομείνει το άρωμά σου.
Δεν μπορεί... πάνω στο νερό
θα περάσει για μια στιγμή
το είδωλό σου, σαν να θέλει
Ο Χρήστος στην Αθήνα.
Ζωγραφίζει έννοιες,
όπως πάντα. Ο Ιάσονας με την
Ιωάννα στην Ολλανδία.
Παλεύουν και προχωρούν,
κρατώντας μαζί τους κι ένα
κομμάτι από εσένα.
Η εικόνα σου είναι σκορπισμένη
στις γωνιές των σπιτιών μας.
Δεν είναι κορνίζες. Είναι τα βλέμματά
σου που εξακολουθούν
να μας συνοδεύουν.
Την ημερομηνία τη γνωρίζεις.
Είναι η πιο βαριά ημέρα της ζωής μας.
13 Ιουλίου 2022.
Κι όμως, κάθε χρόνο η πένα γίνεται
δυνατότερη από τη σιωπή.
Αμείλικτη. Ανίκητη. Πιστή.
Έρχεται και πιάνει τα δάχτυλά μου,
για να σου γράψει όσα η καρδιά
δεν μπορεί να κρατήσει.
Σε αγαπούμε. Σε θυμόμαστε.
Τα δάκρυά μας κυλούν αργά, βαριά,
σαν να γνωρίζουν τον δρόμο.
Κι όμως, συνεχίζουμε να σε ψάχνουμε.
Δεν μπορεί... Σε κάποια αυλή
του χωριού θα κάθεσαι μαζί
με κάποια θεία Σοφία,
θα κουβεντιάζετε, θα χαμογελάτε,
κι όταν φυσήξει ένα απαλό αεράκι,
θα ξέρουμε πως πέρασες για λίγο
από κοντά μας.
13 Ιουλίου 2026
Άγιος Αδριανός
Χρήστος και Σπύρος
Χρίστος και Ιάσονας
Ο κόλπος του Αϊ Νικόλα ή "καντήλι" ή "κοντύλι" Στο βάθος κοντά στη μύτη στη ευθεία που χαράζεται από τη βάρκα ο Σπύρος σκόρπισε την τέφρα της μητέρας του κατόπιν επιθυμίας της. Η αγαπημένη της παραλία.
Απόγευμα 20.45 με το Σπύρο στη πλαζ
άι Νικόλα
Καφέ Κοκό Άγιος Αδριανός 13/7/2026
Στο βάθος το Βιβάρι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου