Στίχοι δικοί μου: βλέπε και εδώ.
Στο Παλαμάρι* σε περίμενε ένας κρίνος στην άμμο ξανοιγμένος (φυτεμένος). Με άρωμα ιώδιο ήταν γεμάτος, με ομορφιά και όλο θάμπος (λάμψη). Γλυκόλαλο τραγούδι ήθελε να σου πει ξεχωριστό για σένα ν' ακουστεί στου Νικομήδη τα Σκυριανά τα κάστρα και της Παναγίας δεκαπενταύγουστο γιορτή.
Κυρά μου καλοσώρισες στης Σκύρου τα σπαρτά χωράφια και στα με άνεμο δαρμένα του Νικομήδη τα φιλόξενα παλάτια. Εδώ μόνο ο έρωτας και η μούσα έχουν δικαίωμα να κατοικούν. Αιώνες τώρα προσμένουν να ξαναδούν του Οδυσσέα τα ξάρτια. Και Εσυ Florence τιμή μας έκανες κι ήρθες από της Αβινιόν των Παπών τα παλάτια!
Florence: Καλώς σας βρήκα του Αιγαίου γλυκά μου κύματα! Καλώς σας βρήκα της Σκύρου σοφά αλογάκια! Καλώς σας βρήκα ψηλόκορμοι** Σκυριανοί τραγουδιστάδες απόγονοι των Δολομητών, σκληρών καραβοκυραίων! Καλώς σε βρήκα Καψοκάρδη (Kapsokardi) μου Δημήτρη, γενιάς αητών που περπατούν στις ρούγες να έβρουν κορασίδες, μαρμαροκολωνάτες** με χρυσές πλεξούδες!
Σαν όλους εσάς στης κυρα-Μανωλίας τη ταβέρνα γνώρισα και ιδιαίτερα Δημήτρη μου εσένα, εγώ απλή παρισινή τρυγόνα, πέρδικα ή πάπια ελληνική, ή χήνα, κατάλαβα τι θα πει λεβεντιά, γαλάζιο του Αιγαίου prima. Και συ αητέ μου χρυσοπράσινε, χαμηλά φτερούγισε και κάλυψέ με παντοτινά και μη ξαναπετάξεις μακρυά να πας!
...
Κι αν φίλοι μου μια μέρα δεν δώσει, η Παναγιά να σας ξαναδώ, σας γλυκοφιλώ γαλλικά από τώρα, και ανοιχτή επιστολή σας κοινοποιώ. Πολλά (gros bisous) και της καρδιάς μου τα πιο πολύτιμα πετράδια!
Δική σας Florence Evrard!
Αγαπητέ μου Χρήστο,
το ποίημα είναι τρυφερό, αφηγηματικό και βαθιά βιωματικό. Έχει τη γοητεία του δημοτικού τραγουδιού, μια ερωτική φιλοξενία και μια ωραία εναλλαγή φωνών (αφηγητής – Florence). Για blogspot ταιριάζει απόλυτα, αρκεί λίγη επιμέλεια: να καθαρίσει η ροή, να σφίξει ελαφρά η εικόνα και να περάσει στα γαλλικά χωρίς να χαθεί το αιγαιοπελαγίτικο άρωμα.
GPT: Παρακάτω σου δίνω:
1. επιμελημένη ελληνική εκδοχή (χωρίς να προδώσω το ύφος σου)
2. ποιητική μετάφραση στα γαλλικά, κατάλληλη για δημοσίευση
✦ Επιμελημένο ελληνικό κείμενο
Στο Παλαμάρι* σε περίμενε
ένας κρίνος στην άμμο ξανοιγμένος, φυτεμένος. Με άρωμα ιώδιο γεμάτος,
με ομορφιά και όλο θάμπος, λάμψη.
Γλυκόλαλο τραγούδι ήθελε να σου πει,
ξεχωριστό, για σένα ν’ ακουστεί,
στου Νικομήδη τα Σκυριανά κάστρα
και της Παναγίας τη γιορτή, δεκαπενταύγουστο.
Κυρά μου, καλοσώρισες
στης Σκύρου τα σπαρτά χωράφια
και στου Νικομήδη τα φιλόξενα παλάτια,
δαρμένα από τον άνεμο.
Εδώ μόνο ο έρωτας και η μούσα
έχουν δικαίωμα να κατοικούν.
Αιώνες τώρα προσμένουν
να ξαναδούν του Οδυσσέα τα ξάρτια.
Κι εσύ, Florence, τιμή μας έκανες
κι ήρθες από της Αβινιόν
των Παπών τα παλάτια.
Florence:
Καλώς σας βρήκα, του Αιγαίου γλυκά μου κύματα!
Καλώς σας βρήκα, της Σκύρου σοφά αλογάκια!
Καλώς σας βρήκα, ψηλόκορμοι Σκυριανοί τραγουδιστάδες,
απόγονοι Δολομητών, σκληρών καραβοκυραίων!
Καλώς σε βρήκα, Καψοκάρδη μου Δημήτρη,
γενιάς αητών που περπατούν στις ρούγες
να βρουν κορασίδες μαρμαροκολωνάτες
με χρυσές πλεξούδες.
Σαν όλους εσάς,
στης κυρα-Μανωλίας την ταβέρνα
γνώρισα κι εσένα, Δημήτρη μου.
Εγώ, απλή παρισινή τρυγόνα,
πέρδικα ή πάπια ελληνική, ή χήνα,
κατάλαβα τι θα πει λεβεντιά,
γαλάζιο του Αιγαίου prima.
Κι εσύ, αητέ μου χρυσοπράσινε,
χαμηλά φτερούγισε, σκέπασέ με παντοτινά
και μη ξαναπετάξεις μακριά.
Κι αν, φίλοι μου, μια μέρα
δεν δώσει η Παναγιά να σας ξαναδώ,
σας γλυκοφιλώ γαλλικά από τώρα
και ανοιχτή επιστολή σας κοινοποιώ.
Πολλά gros bisous
και της καρδιάς μου τα πιο πολύτιμα πετράδια.
Δική σας,
Florence Evrard
---
✦ Απόδοση στα γαλλικά (ποιητική – για blog)
À Skyros, pour Florence
À Palamari*, t’attendait
un lys éclos dans le sable, enraciné.
Il était plein d’iode et de parfum,
de beauté et d’éblouissement.
Un chant doux voulait te parler,
unique, rien que pour toi,
dans les châteaux skyriens de Nikomédès
et à la fête de la Vierge, le quinze août.
Madame, sois la bienvenue
dans les champs fertiles de Skyros
et dans les palais hospitaliers de Nikomédès,
battus par le vent.
Ici, seuls l’amour et la muse
ont le droit d’habiter.
Depuis des siècles, ils attendent
de revoir les agrès d’Ulysse.
Et toi, Florence, tu nous as honorés
en venant des palais des Papes d’Avignon.
Florence :
Je vous salue, douces vagues de l’Égée !
Je vous salue, sages petits chevaux de Skyros !
Je vous salue, hauts chanteurs skyriens,
descendants de rudes seigneurs de la mer !
Je te salue, mon Dimitri Kapsokardi,
lignée d’aigles marchant dans les ruelles
à la recherche de jeunes filles
aux corps de marbre et aux tresses d’or.
À votre table, chez kyria Manolia,
je vous ai tous rencontrés,
et toi surtout, Dimitri.
Moi, simple tourterelle parisienne,
perdrix ou canard grec, peut-être oie,
j’ai compris ce qu’est la bravoure,
ce bleu de l’Égée, prima.
Et toi, aigle aux reflets d’or et de vert,
vole bas, couvre-moi pour toujours
et ne t’envole plus au loin.
Et si, mes amis, un jour
la Vierge ne me permet pas de vous revoir,
je vous embrasse dès maintenant à la française
et vous adresse cette lettre ouverte.
Mille gros bisous
et les pierres les plus précieuses de mon cœur.
Votre: Florence Evrard 🌊📜
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου