Τον συνάντησα στο δρόμο κοντά στο σύγχρονο ξυλουργικό εργοστάσιο του γιου του. Συνέχεια Ξύλου. Ιστορία. Μύθος. Πόνος. Ιδρώτας. Όνειρα. Δημιουργία. Οικογένεια. Γυναίκα, περιβόλια σπίτια, παιδιά. Ιστορία. Πυργιώτικα. Όλα εκεί μέσα συσσωρευμένα στο μυαλό του τα καμαρώνει ο μπάρμπα Ηλίας ο Καλκούνος.
-Έλα στο σπίτι μου λέει για ένα καφέ.
-Έχουμε καιρό να τα πούμε.
-Δεν κατεβαίνω τώρα στο καφενείο όπως παλιά.
-Έχω και την ιστορία μου στο λόγο μου γραμμένη έλα να στη πω.. (*)
Πράγματι. Στα 200 μέτρα ήταν το σπίτι και παλιό ξυλουργείο του μάστορα Ηλία. Μαραγκός από μικρός έχει σπουδάσει στο Ναύπλιο δίπλα σε καλό μάστορα έναντι ισχνής αμοιβής και ποδάρι δρόμου πέντε χιλιομέτρων από το χωριό. Δύσκολοι καιροί. Η ηλικία και η μάγγούρα σιωπηλοί μάρτυρες μιας εξαιρετικής ιστορίας αφοσίωσης στη τέχνη και άπειρων έργων και φυσικά προκοπής.
Μικρός ήρθε από τα Πυργιώτικα. Πυργιώτικα η πρώτη του αγάπη. Άγιος Αδριανός η ερωτική επαγγελματική και αμετάκλητη αγάπη. Επαγγελματική ναι. Ηθική; Ναι. Ερωτική; Μια ζωή ευτυχισμένη; Ναι. Ναι. Στις δύσκολες στιγμές ο έρωτας του παρών. Τώρα προσέχει με επιμέλεια να μην του λείπει τίποτα. Τα φάρμακα του στην ώρα τους. Τα απαγορεύεται και τα επιτρέπεται. Όλα δίπλα του. Τα εγγόνια του. Η αγάπη τους. Ο σεβασμός τους.
Ανταποκρίθηκα θετικά στη ξενάγηση από τον ίδιο και τη κυρά του στο ιδιότυπο ιδιωτικό μουσείο. Ίχνη ή σωζόμενα εργαλεία και κατασκευές στο Εργαστήριο αλλά ζεστό σε φιλοξενία ξυλουργείο. Μερικά εργαλεία έχουν αναρτηθεί σαν πίνακες και καμαρώνουν στους τοίχους. Μαζί με ιδιότυπες ξύλου_κατασκευές. Μπορεί ένας ποιητής ή ένας ζωγράφος να αναρτήσει ένα πίνακα ποίημα ή ζωγραφιά. Έργο τέχνης. Ένα βετεράνος ξυλουργός ενας "απόστρατος" μαραγκός θα αναρτήσει το πριόνι του. Ένα επεξεργασμένο καλλιτεχνικά κομματάκι ξύλου. Είναι ικανό να του θυμίσει όλη του τη διαδρομή.
Νεώτερες κατασκευές υποδομές έχουν καταλάβει περήφανη θέση σε διάφορα σημεία του σπιτιού. Πάνω κάτω. Έξω μέσα. Καλλιτεχνικά έπιπλα. Γερά αιώνια. Με ιδιόχειρη επένδυση αγάπης, πάθους τέχνης, δεξιότητας και τόσες άλλες αρετές ενσωματωμένες στο ξύλο. Ναι αυτό το απαθές με πρώτη ματιά ξύλο συγκεντρώνει μέσα του τόση σοφία. Όχι εγκατάλειψη. Όχι στην απόρριψη. Αλλά το αντίθετο. Ρητή και απέριττη επένδυση του σε τοίχους ανοίγματα να γίνουν πόρτες από τα χεράκια του. Τι χρόνος δαπανήθηκε; Άγνωστο. Όμως ωφέλιμος, χρήσιμος για τον ίδιο και τα εγγόνια του! Παππού αυτό παππού εκείνο. Συνεχείς οι ερωτήσεις για τη ζωή. Πες μας για .. Πες μας εκείνη την ιστορία. Τίποτα δεν θα πάει χαμένο. Μαρτυρίες, ιστορίες, τεχνικές, έργα έχουν περάσει σε αξία χέρια και μυαλά.
Αποτέλεσμα; Ένα νέο εργοστάσιο κόσμημα ξυλουργείο στην νότια είσοδο της πόλης - χωριού. Συνέχεια Ξύλου.
Η ξενάγηση συνεχίζεται.. ένα χειροποίητο κουρτινόξυλο περιμένει με υπομονή να πει την ταπεινή ιστορία του. Περήφανο. Υπεράνω όλων. Προνομιούχο. Κύριε Χρήστο γιατί με έκοψες από το αφιέρωμα; Ξαναβάλε με σε παρακαλώ.. ναι ναι συγνώμη φίλε μου φίλε και αθόρυβη συνέχεια της ζωής.
Υπάρχει συνέχεια από απομαγνητοφώνηση η οποία θα αναρτηθεί προσεχώς.
Κιόσκι στο κήπο κατασκευή κυρ-Ηλια.
Περιμένουμε να μπούνε λέξεις σε στίχο
Πριόνα ξυλουργού
Ήταν ένα ήτα κεφαλαίο
Μέσα σε δυο λέξεις στριμωγμένο
Ξύλο κατασκευές
Στο βασίλειο του.
Τέχνη να μάθει δυνατή
με σκερπάνι και σφυρί
με πριόνι, πλάνη και κοπίδι
Το ξύλο να μετατρέπει σε στολίδι
ήταν στη ζωή προορισμένο.
Για σου Ηλία λεβέντη
Τα χέρια σου ευγνωμονούμε
και για τα έργα σου σε αγαπούμε.
Μια καρέκλα
Καλή καρδιά
Ιστορίες από τα παλιά
Και χαμόγελα πλατιά.
Καφές και περγαμόντο 
Πηγάδι μαγγάνι
Φουρναριά σε κιόσκι
15/8/1962
Φανταρος
Στο αέρα.
Εργαλεία και κατασκευές. Ο πίνακας του καλλιτέχνη.
Θητεία. Με κολλητούς σε στρατόπεδο πάντως όχι του Ναυπλίου.
Στο χωράφι στο σκηνή με τη μάνα και γιαγιά ίσως .. α! ναι και το μαναράκι..
Δοξασμένο φορτηγό
Ξύλο και τέχνη
Καφές και γλυκό
Και κρύο νερό
Με όλη τη καρδιά
και την αγάπη τη παλιά
Που διαρκεί χρόνια πολλά!
Μπάρμπεκιου
Μάστορας;
Ξύλο κατασκευές
12 Μάη 2026 έξω από το νέο ξυλουργείο Συνέχεια Ξύλου..
Η ζωή στο χωριό με φίλους. Ίσως στα Πυργιώτικα.. σίγουρα ο κυρ Ηλίας είναι ο από αριστερά.. θα ξαναπεράσω να μου πει τα ονόματα των κολλητών του.
Επαγγελματική στιγμή.
(*)
ΙΣΤΟΡΊΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΉ ΜΟΥ
Παιδική ηλικία
Η καταγωγή μου είναι από τα Πυργιώτικα. Εκεί μεγάλωσα. Αυτό το τόπο τον αγαπώ πολύ.
Σχολείο άργησα να πάω. Οι γονείς μου δεν ενδιαφέρονταν και δεν με έστειλαν εγκαίρως.
Η οικογένειά μου είχε χωράφια. Τα παιδιά τους βοηθούσαν στα σχήματα. Είχα και αδελφές. Θυμάμαι ένα Περιβολάκι στα Πυργιώτικα που είχαμε. Συχνά πήγαινα για διάφορους λόγους εκεί.
Γράμματα Επάγγελμα
-Η επαγγελματική μου ηλικία ήρθε γρήγορα, 14-15 χρόνων.
-Ήμουν ένα ψηλό και γερό παλικάρι. Οι μπαρμπάδες μου με πείραζαν:
-Εσύ θα γίνεις μαραγκός μου λέγανε.
-Είσαι και ψηλός δεν θα χρειάζεσαι σκάλα να φτιάξεις τα ταβάνια.
-Εμένα το όνειρο μου ήταν να γίνω μηχανικός αυτοκινήτων.
-Αλλού όμως με πήγε η ζωή. Στο Ναύπλιο. Εκεί ήταν ένας καλός μάστορης, μαραγκός δηλαδή ξυλουργός. Από νεαρή ηλικία μπήκα στη τέχνη.
Ήμουν έξυπνος και έπαιρνα γρήγορα στις λεπτομέρειες. Ο μάστορης με αγαπούσε και με υποστήριζε. Ήταν αυστηρός. --- Καλλίτερα για μένα γιατί έτσι μάθαινες --- Από το χωριό πηγαινορχόμουνα στο Ναύπλιο με τα πόδια. Αργότερα νοίκιασα ένα ποδήλατο.
- Το καλά με αυτόν τον άνθρωπο ήταν πολλά.
-Με έμαθε τη τέχνη. Είχα αμοιβή 20 δραχμές τη βδομάδα. Είχα χαρτζιλίκι μέσο όρο 10 φράγγα την βδομαδα. Όταν φτιάχναμε πόρτες παραδείγματος χάριν παρέδιδα τα κλειδιά στο αφεντικά. Έτσι ήταν η συνήθεια. Και αυτοί χαρτζιλίκωναν τους μικρούς. Έβγαζα αρκετά λεφτά τα οποία έβαζα στη πάντα. Τα έκρυβα πάνω στην αστράχα στο κοτέτσι να μην φαίνονται.
-Ο μάστορης με είχε συμβουλέψει να τα φυλάω στη στη τράπεζα την Ιονική. Πράγματι έβγαλα λογαριασμό και τα κατέθεσα. Γι'αυτό το πράγμα δεν ήξερε κανένας. Μόνο ο μάστορης. Αλλά και αυτού του μια μέρα του ξέφυγε στο πατέρα μου. Είχα μια κόρη και ήθελε να την παντρέψει. Είχε τάξει λεφτά στο γαμπρό και δεν είχε. Τότε ο πατέρας μου μαθαίνοντας το μυστήριο κο από τον μάστορη στράφηκε προς τα μένα και μου τα ζήτησε. Εγώ αρνήθηκα και τον παρότρυνα να ζητήσει από τα αδέλφια μου. Αυτά βέβαια δεν είχαν φράγγο γιατί δούλευαν στα χωράφια. Ο πατέρας μου επέμενε. Τον απείλησα ότι θα έφευγα από το σπίτι και έτσι ηρέμησε.. δύσκολα χρόνια δεν υπήρχε ούτε οδοντογλυφίδα να ξύσουμε τα δόντια μας!
Ένα άλλο καλό που μου έκανε ήταν ότι όταν πήρε σύνταξη μου άφησε το μαγαζί και πελατολόγιο. Έλεγε τα καλύτερα λόγια για μένα στους πελάτες. Ότι έκανα καλή δουλειά και δεν κορόιδευα. Αυτό μου έδωσε μεγάλη ώθηση. Αργότερα που απέκτησα το δικό μου ξυλουργείο αγόρασα περιβόλια και έφτιαξα σπίτια.
Γράμματα
Οικογένεια
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου