Ένας φύλακας "αρματωμένος"
με σιδηρά "αγκάθια" σαν δόντια
φρουρεί νυχθημερόν το χωράφι.
Ο σπαρμένος με σιτηρά αγρός
τον ευχαριστεί θερμά για την
φροντίδα και την προστασία..
Το βιός θα παραδοθεί
με ασφάλεια στο αφεντικό.
Ένας γηραιός σοφός πάσσαλος
Με εμφανείς τις ρυτίδες στο πρόσωπο
φορτωμένος με εικόνες, εμπειρίες,
και Ιδρώτα από το περιβάλλον
θέλει να περιγράψει τις ωραίες
στιγμές που έζησε. Η σιωπή τελικά
είναι και η πένα του που σκέφτεται,
θυμάται, γελάει, μιλάει στους επισκέπτες,
που θέλουν να αποκομίσουν
κάτι από τη δόξα της
ομορφιάς της θεάς Δήμητρας.
Οι μαργαρίτες είναι μόνιμοι θαμώνες
του αγρού που κάθε άνοιξη ξεναγούν
Un gardien « armé » de « dents »
d’acier garde le champ nuit et jour.
Le champ ensemencé de céréales
le remercie chaleureusement
de ses soins et de sa protection...
La récolte sera livrée en toute
sécurité au propriétaire.
Un vieux pieu sage
avec des rides visibles sur son visage
chargé d’images, d’expériences,
et de la sueur de l’environnement
veut décrire les moments magnifiques
qu’il a vécus. Le silence est finalement
aussi sa plume qui réfléchit,
se souvient, rit, parle aux visiteurs,
qui veulent obtenir quelque chose
de la gloire de la beauté de la déesse Déméter.
Les marguerites sont des habitués permanents du champ qui, chaque printemps,
guident les visiteurs.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου