Τίτλος: "Το Καράβι της Ελλάδος"
Ένα Μουσικό Δράμα σε Τρεις Πράξεις για τον Ελευθέριο Βενιζέλο βλέπε αναφορά από εϊ-αϊ.
ΠΡΟΛΟΓΟΣ: Το Μαντάτο (1936)
Ορχηστρικό ξεκίνημα: Βιολιά και μαντολίνα σε πένθιμο ρυθμό που σταδιακά δυναμώνει.
ΕΞΑΓΓΕΛΟΣ (Φωνή από το βάθος):
"Στο Παρίσι η καρδιά (του) σταμάτησε, μα η θάλασσα σηκώθηκε όρθια. Τα θαλασσοπούλια και τα στεργιόπουλα, από τα πέρατα της οικουμένης, άνοιξαν φτερά. Δεν ρωτούν πια 'ποιος έφταιξε'· ρωτούν 'πού θα τον κλάψουμε'. Ο προορισμός είναι ένας: Η Κρήτη. Η γη η αλμυρή, η ηρωική."
ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ:
Η Σύναξη των Πτηνών
(Το Θούριο της Ελευθερίας)
Εμβατηριακός ρυθμός. Τα "Θαλασσοπούλια" (Χορός Λευκοφορεμένων) σχηματίζουν με τα σώματά τους την πλώρη ενός πλοίου πάνω από το φέρετρο.
ΧΟΡΟΣ (Θούριο):
"Δεν σε κλαίμε, σε τραγουδάμε!
Στα χέρια κρατάμε τα σπαθιά του Σολωμού,
στις πλάτες υφαίνουμε τη γαλανόλευκη.
Είσαι το δέντρο που ριζώνει βαθιά,
η ελιά που δεν ζητά εκδίκηση,
παρά μόνο ειρήνη στο χρώμα του τιρκουάζ!"
ΗΜΙΧΟΡΙΟ (Τα Στεργιόπουλα):
"Σχηματίστε κύκλο ειρήνης πάνω από τον τάφο!
Ακούστε την κραυγή που μόνο ο Λευτέρης ακούει.
Η Ελλάδα δεν σκύβει το κεφάλι,
φυτεύει ελπίδα στις στάλες της βροχής
που γίνονται μύρο στα μέτωπα των προσκυνητών."
ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΧΟΡΟΥ:
Η Μάσκα της Ιστορίας (Το Ιδιώνυμο)
Μια μοναχική φιγούρα (το πουλί που ξεχωρίζει) βγάζει έναν παράξενο, θρηνητικό ήχο. Ο ρυθμός πέφτει, γίνεται σκοτεινός.
ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ
(Με τη μάσκα της Ιστορίας):
"Σιωπή. Ας μιλήσει η δίκαιη κρίση του μέλλοντος.
Για τους αδικημένους των νόμων, για το Ιδιώνυμο,
για τις χαμένες πατρίδες της Μικρασίας.
Ευχαριστούμε για την ευεργεσία,
μα πενθούμε για τη μοιραία απώλεια.
Ο χορός σωπαίνει... η Ιστορία θα γράψει τα υπόλοιπα."
ΕΠΙΛΟΓΟΣ:
Ο Νέος Ύμνος (Η Ανάσταση)
Κρεσέντο. Συμφιλίωση.
Άνδρες και γυναίκες (50-50),
λυράδες και ποιητές ενώνονται.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ:
(Ομαδικό Άσμα):
"Φέρτε τον Ρήγα, φέρτε τους νεκρούς των αγώνων.
Φέρτε τις μάνες τις γκρίζοφορεμένες.
Εδώ απαγγέλλονται τέσσερις νέες στροφές στον εθνικό μας Ύμνος. (Παρωδία)
* Στον ηγέτη που δεν πεθαίνει, αλλά οδηγεί.
* Στη μάνα που δεν κλαίει, γιατί το παιδί της έγινε ρίζα λευτεριάς.
* Στη θάλασσα που αγκαλιάζει τον μετανάστη και τον πεινασμένο.
* Στη Μεσόγειο που γίνεται αλυσίδα προστασίας και φιλίας."
ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ ΦΙΝΑΛΕ:
"Ειρήνη! Στο Αιγαίο, στην Αφρική, στη Μέση Ανατολή, στην Ασία, παντού.
Το καράβι της Ελλάδος ταξιδεύει στο φως.
Ελευθέριος... Ελευθερία!"
ΟΙ ΝΕΕΣ ΣΤΡΟΦΕΣ ΤΗΣ
ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗΣ
Στροφή 1η:
Ο Ηγέτης ως Πυξίδα
(Το πέρασμα στην Αθανασία)
> Δεν είναι χώμα η μορφή,
μήτε σιωπή ο τάφος,
> είναι η πυξίδα που τραβά
στο φως και στο γαλάζιο.
> Τους ηγεμόνες της ορμής
ο χάρος δεν τους κρίνει,
> ζουν μες στο κύμα το τρελό
που την Ελλάδα ορίζει. (κλείνει)
Στροφή 2η:
Η Μάνα-Γη
(Η θυσία που γίνεται Ρίζα)
> Μάνα μην κλαις,
μη σκύβεις πια το γκρίζο σου κεφάλι,
> το αίμα που ποτίστηκε,
λευτεριά θα βγάλει πάλι.
> Αν πέφτουν τα βλαστάρια μας
σε τίμιους αγώνες,
> γίνονται ρίζες του δεντρού
που αντέχει στους αιώνες.
Στροφή 3η:
Το Καράβι της Φιλοξενίας
(Αιγαίο & Μεσόγειος)
> Ανοίξτε τα σύνορα της καρδιάς,
του Αιγαίου τις αγκάλες,
> για τον τρεμόσβηστο αδελφό
που πνίγεται στις στάλες.
> Η Ελλάδα είναι μια αγκαλιά,
καράβι δίχως φράχτες,
> που σώζει από την πείνα
και τον πόλεμο τους ναύτες. (μετανάστες)
Στροφή 4η:
Ο Κύκλος της Ειρήνης
(Το Μήνυμα προς τους Γείτονες)
> Φυτεύουμε μιαν ελιά βαθιά,
στον βράχο, στην ερημιά μας,
> να γίνει αλυσίδα η φιλία,
να δέσει τα νησιά μας.
> Όχι σε όπλα και σπαθιά,
όχι σε μαύρο αίμα,
> η ειρήνη είναι το στέμμα μας,
της οικουμένης βλέμμα.
ΣΗΜΕΙΏΣΕΙΣ:
1/Το έργο συνδέει το 1936 ημερομηνία θανάτου του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Παρίσι με το σήμερα.
2/Η μεταφορά με τα "θαλασσοπούλια" και τα "στεργιόπουλα" ξεπερνούν τον διχασμό για να τιμήσουν τον ηγέτη.
3/Η αναφορά στο Ιδιώνυμο, τις σκιές του και στην μικρασιατική καταστροφή επιχειρούν να δώσουν στο κείμενο αντικειμενικότητα..
Χρήστος Ρουμελιώτης 31/3/2026
Ερασιτέχνης δημιουργός
(Amoureux λόγου και εικόνας)
και με τη βοήθεια του ΕΪ-ΑΪ
Το παρόν:
Δεν αναρτάται, δεν διαμοιράζεται..
στα media please, για ευνόητους λόγους..
Συνεχίζεται:

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστώ πολύ Κυρία Σταματίνα Μάρκου
ΔιαγραφήΈνα έργο που μετατρέπει το πένθος σε τελετουργία συμφιλίωσης. Με συμβολισμούς, χορό και ποιητική γλώσσα, το κείμενο γεφυρώνει το 1936 με το σήμερα και προσεγγίζει τον Βενιζέλο όχι ως πολιτική φιγούρα, αλλά ως σύμβολο πορείας και ενότητας. Μια δημιουργία με ευαισθησία και σκηνική φαντασία.
Διαγραφή