Μάνα Βασιλική
Είχα κι εγώ μια μάνα,
τη λέγανε Βασιλική.
Χωρίς βιβλία μόνο μουσική
Δε γεννήθηκε αριστερή.
Δεν ήξερε από θεωρίες,
ούτε μεγάλες ομιλίες·
μα είχε το δίκιο στην ψυχή
και την αγάπη φυλακή.
Πέρασαν χρόνια σκοτεινά,
Μεταξάς, πόλεμος, κατοχή,
Γερμανοί κι εμφύλιος μετά,
Κι όμως εκείνη σιωπηλή,
με την καρδιά συμπονετική,
κρατούσε όρθιο το σπιτικό
με χέρι τίμιο, αγροτικό.
Η τσέπη πάντα αδειανή,
μα η αγκαλιά της ζεστή·
κι αν έλειπε το ψωμί,
περίσσευε η υπομονή.
Γράμματα λίγα είχε μάθει,
χωρίς σχολειό και δάσκαλο,
μα ήξερε όσα δεν χωρούν
σε νόμο και κατάλογο:
σπίτι, λάτρα, μαγειρική,
νοσοκομείο και αυλή,
αργαλειός και ραπτική,
φουφού, καζάνι και στοργή.
Φούρνος, κάψιμο, καρβέλια,
Κυριακές με ταψιά γεμάτα,
κι ένα σταυρό στα εικονίσματα
για του πατέρα τα βάσανα.
«Να γίνει καλά και να γυρίσει»,
ψιθύριζε κάθε αυγή·
κι η προσευχή της γέμιζε
το σπίτι μας με αντοχή.
Κάτω απ’ την κεραμοσκεπή
της Βάσως του Κορδή – Ρουμελιώτη,
του Χρήστου και της Αναστασίας,
άνθιζε αγάπη κι ανθρωπιά.
Όλοι στο χωριό ακόμα λένε
για τη Βασούλα τη γλυκιά,
με το φουλάρι, το χαμόγελο
και την ανοιχτή αγκαλιά.
Κένταγε στο μπαλκόνι ήσυχα,
σαν να κεντούσε τη ζωή,
κι όποιος περνούσε χαιρετούσε
με μια κουβέντα τρυφερή.
Κι εγώ, παιδί μιας άλλης εποχής,
τώρα το καταλαβαίνω:
πως η μεγάλη Αριστερά
γεννιέται με πόνο στη καρδιά
Από γυναίκες σιωπηλές
που κράτησαν τον κόσμο όρθιο,
χωρίς σημαίες και φωνές,
με ένα “να φάτε” μόνο.
Σήμερα που οι άνθρωποι
μετριούνται πάλι με λεφτά,
θυμάμαι τη μάνα Βασιλική
και παίρνω δύναμη ξανά.
Γιατί η αγάπη η αγνή,
η ανθρωπιά κι η υπομονή,
είναι σημαία ζωντανή
σε τούτη τη σκληρή εποχή.
Χρ. & Δημ. Ρουμελιώτης
Τα δύο αδέλφια
10 Μαΐου 2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου