Il y avait du vent ce jour-là, comme on le voit. Ce vent a été photographié. Au lieu d'éclairer la photographie, le vent l'a obscur-cie. On a été désemparé par le vent de la mer. Le vent a dû partir tout seul vers une destinée (προορισμό) restée secrète.
On ne l'a plus revu.
Tout à coup c'est devenu indiscret, le savoir sur le vent. Tout mouvement s'est échappé, qui venait de là. Alors on a attendu. Rien. Le vent ça fait ce que ça veut, comme les gens, comme les chiens.
On regardait, nous, c'est tout, assez long-temps, pour voir s'effacer toute trace de vie. Voir surgir tout à coup un tableau italien à portée de la main.
Alors on est parti. On voulait rien voler. On a rien volé.
Ça doit être encore là.
ΑΠΟΔΟΣΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΜΕ ΑΙ
Υπήρχε αέρας εκείνη τη μέρα, όπως φαίνεται. Αυτός ο αέρας φωτογραφήθηκε. Αντί να φωτίσει τη φωτογραφία, την σκοτείνιασε. Μείναμε αποσβολωμένοι από τον αέρα της θάλασσας. Ο αέρας πρέπει να έφυγε μόνος του προς μια κατεύθυνση (προορισμό) που έμεινε μυστική/μυστικός.
Δεν τον ξαναείδαμε.
Ξαφνικά έγινε αδιάκριτη η γνώση για τον αέρα. Κάθε κίνηση που ξεκινούσε από εκεί χάθηκε. Κι έτσι περιμέναμε. Τίποτα. Ο αέρας κάνει ό,τι θέλει, όπως οι άνθρωποι, όπως τα σκυλιά.
Κοιτάζαμε, εμείς, αυτό μόνο, για αρκετή ώρα, ώσπου να σβήσει κάθε ίχνος ζωής. Να δούμε ξαφνικά να αναδύεται ένας ιταλικός πίνακας σε απόσταση ενός χεριού.
Ύστερα φύγαμε. Δεν θέλαμε να κλέψουμε τίποτα. Δεν κλέψαμε τίποτα.
Πρέπει να είναι ακόμα εκεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου