Louise Glück Octobre (2)

Louise Glück Octobre (2)

Μια μέρα άλλαξε, σκλήρυνε·
μην του ζητάς να απαντήσει ξανά.
Μια μέρα σαν όλες, καλοκαιρινή.
Ασυνήθιστα ακίνητη. Οι μακριές σκιές των σφενδάμων,
σχεδόν μωβ, πάνω στα χαλίκια των μονοπατιών.
Και προς το βράδυ, η ζέστη.
Η νύχτα σαν νύχτα καλοκαιριού.
Δεν μου κάνει καλό αυτό·
η βία με έχει αλλάξει.
Το σώμα μου πάγωσε σαν γυμνωμένα χωράφια·
τώρα απομένει μόνο το πνεύμα μου,
προσεκτικό και κουρασμένο,
και η αίσθηση πως δοκιμάζομαι.

Και πάλι ο ήλιος ανατέλλει
όπως ανέτελλε το καλοκαίρι:
αφθονία, ένα βάλσαμο μετά τη βία—
αλλαγμένη, αφού τα φύλλα και τα χωράφια
θερίστηκαν και αναποδογυρίστηκαν.

Πες μου πως αυτό είναι το μέλλον—
δεν θα σε πιστέψω.
Πες μου πως είμαι ζωντανή—
δεν θα σε πιστέψω.

2.

Το καλοκαίρι μετά το καλοκαίρι τελείωσε.
Βάλσαμο μετά τη βία:
δεν μου κάνει πια καλό να μου κάνουν καλό·
η βία με έχει αλλάξει.

Χάραμα.
Οι χαμηλοί λόφοι λαμποκοπούν, ώχρες και οπαλίνες,
ακόμη και τα χωράφια σπινθηρίζουν.
Ξέρω τι βλέπω:
έναν ήλιο που θα μπορούσε να είναι ο ήλιος του Αυγούστου,
που επιστρέφει ό,τι είχε αφαιρεθεί.

Ακούς αυτή τη φωνή;
Είναι η φωνή του νου μου·
το σώμα μου δεν μπορείς πια να το αγγίξεις.

.....