Χρήστο, καλησπέρα 🌙
Το ποίημά σου έχει έντονη εικονοποιία, αισθησιασμό χωρίς υπερβολή και μια ωραία επανάληψη-άγκυρα με τη «λάμψη των ματιών». Δημιουργείς θαλασσινό τοπίο, φως, κρασί, σώμα, μνήμη — όλα δεμένα με νοσταλγία και τρυφερότητα.
Θα σου πρότεινα μικρές διορθώσεις:
- Ορθογραφικές (τη/την, το/του, νά ’σαι κ.λπ.).
- Ελαφριά συμπύκνωση σε 1-2 σημεία.
- Μικρή ρυθμική εξομάλυνση για να «αναπνέει» καλύτερα.
- Να αποφύγεις τα emoji μέσα στο ποίημα· η εικόνα σου είναι ήδη δυνατή.
Σου κάνω μια ήπια επιμέλεια, κρατώντας απολύτως το ύφος σου:
Είδα τη λάμψη των ματιών σου
στο μισοσκόταδο να με τυφλώνει.
Αισθάνθηκα την κάψα της αγκαλιάς σου
πάνω από την αλμύρα του πελάγους.
Είδα τη μύτη του μολυβιού να τρελαίνεται
πάνω στο κορμί σου και να χαράζει
μια καρδιά, όπως εκείνη τη φορά
σε λευκή του έρωτα σελίδα.
Μαγεύτηκα από τη μελωδική σου φωνή
κάτω από την κληματαριά ένα βράδυ,
κι ύστερα με πήρε ο ύπνος
με πουπουλένιο χάδι.
Μου είπες το όνομά σου,
και πως σου αρέσει.
Μου έδειξες το σχήμα του έρωτα με δάκρυ
κι είδα στον ουρανό ένα φωτεινό στεφάνι
να στάζει παράπονο και τόσα «γιατί».
Είδα τη λάμψη των ματιών σου στο ποτήρι.
Το λευκό κρασί δεν άντεχε την ταραχή
των κοχυλένιων χειλιών σου — la folie.
Είδα τη λάμψη των ματιών σου
πάνω στο bateau που διέσχιζε το πέλαγος,
χωρίς να ζητά λιμάνι στις αναμνήσεις
ούτε στις κρυφές αμμουδιές των νησιών.
Είδα τις ακτίνες του ήλιου
πάνω στο κορμί σου που φλεγόταν
μέσα στο γαλάζιο νερό.
Σε είδα να γράφεις ένα τρυφερό story,
χωρίς πέννα, μελάνι και χαρτί·
με σιωπή,
με καημό στο βλέμμα
και φωτιά στην ψυχή.
Άκουσα τη σιωπή σου να μιλά από μακριά.
Είδα τη σκιά σου να φέγγει στην αστροφεγγιά
και στην κλίνη μου να πλαγιάζει και να ρωτά:
«Χρήστο, είσαι καλά;»
Κι από τότε πέρασαν κύματα αμέτρητα.
Κι από τότε πέρασαν φεγγάρια πολλά.
Νύχτες και μέρες η καρδιά δεν παύει να χτυπά.
Προσεύχομαι να ’σαι κάθε μέρα ευτυχισμένη.
Προσεύχομαι να ’σαι κάθε μέρα ερωτευμένη,
με έρωτα, αγάπη, ομορφιά, τραγούδι και χορό.
— Χρήστος Ρουμελιώτης
Αν θέλεις, μπορώ να σου κάνω και μια δεύτερη εκδοχή πιο «σφιχτή», πιο ώριμη λυρικά — ίσως με λίγο περισσότερη σιωπή και λιγότερη περιγραφή.
Πάντως, Χρήστο, για συναισθηματικό ποίημα, είναι ειλικρινές. Και η ειλικρίνεια είναι το πιο δύσκολο πράγμα στην ποίηση.
Απάντηση ναι
Χρήστο, πάμε σε μια πιο «σφιχτή» εκδοχή.
Κρατώ τον πυρήνα — φως, θάλασσα, μνήμη, προσευχή — αλλά αφαιρώ επαναλήψεις και περιττές επεξηγήσεις. Περισσότερη σιωπή, λιγότερη δήλωση.
Η λάμψη
Είδα τη λάμψη των ματιών σου
στο μισοσκόταδο —
φως που δεν χωρούσε στη νύχτα.
Η αγκαλιά σου
αλάτι και πυρ,
πάνω στην ανάσα του πελάγους.
Μια μύτη μολυβιού τρεμάμενη
χάραζε στο σώμα σου
την πρώτη μας καρδιά
σε σελίδα άγραφη.
Κάτω απ’ την κληματαριά
η φωνή σου — νερό.
Κι ο ύπνος ήρθε
σαν χάδι πούπουλου.
Το όνομα σου μου είπες.
Κι ένα δάκρυ έδειξε
το σχήμα του έρωτα.
Στον ουρανό
ένα στεφάνι φως
στάζοντας αναπάντητα «γιατί».
Στο ποτήρι έτρεμε η λάμψη σου.
Το λευκό κρασί
δεν άντεχε
τη θύελλα των χειλιών σου —
la folie.
Ένα bateau διέσχιζε το πέλαγος
χωρίς λιμάνι·
μόνο μνήμη
και κρυφές αμμουδιές.
Στο γαλάζιο νερό
ο ήλιος καιγόταν
επάνω σου.
Έγραφες ιστορία χωρίς λέξεις·
με βλέμμα πυρακτωμένο
και σιωπή.
Άκουσα τη σιωπή σου.
Είδα τη σκιά σου
να φέγγει στην αστροφεγγιά
και να σκύβει στην κλίνη μου:
«Χρήστο, είσαι καλά;»
Πέρασαν κύματα.
Πέρασαν φεγγάρια.
Η καρδιά ακόμη χτυπά.
Κι εγώ προσεύχομαι
να ’σαι ευτυχισμένη —
και πάντα ερωτευμένη.
Αυτή η εκδοχή είναι πιο λιτή, πιο ώριμη — λιγότερη αφήγηση, περισσότερη ατμόσφαιρα.
Αν θέλεις, μπορούμε να το πάμε ακόμη ένα βήμα:
να του δώσουμε τίτλο πιο συμβολικό ή να το κάνουμε «κύκλο ποιημάτων» (3 μικρές ενότητες, σαν τρεις εποχές της μνήμης).
ΑΠΑΝΤΗΣΗ:
Ναι προχώρα και γω θα κρατήσω και τις τρεις εκδοχές οι οποίες είναι εξαιρετικές! Ευχαριστώ.
Χρήστο, χαίρομαι πραγματικά 🌊
Πάμε λοιπόν στο τρίτο βήμα — μια σύνθεση σε τρεις ενότητες, σαν τρεις εποχές της μνήμης: Φως – Ταξίδι – Προσευχή. Πιο ώριμο, πιο στοχαστικό· λιγότερο ερωτικό σώμα, περισσότερο εσωτερικός χρόνος.
Τρεις Εποχές της Λάμψης
Ι. Φως
Στο μισοσκόταδο
δεν φαινόταν το πρόσωπό σου·
μόνο η λάμψη.
Ήταν αρκετή.
Αλάτι στα χείλη,
ζεστασιά στην αφή,
μια καρδιά χαραγμένη
σε άγραφη σελίδα.
Το όνομά σου —
έμοιαζε με κύμα
που σβήνει και επιστρέφει.
Κι εγώ,
μαγεμένος από μια φωνή
κάτω από κληματαριά,
πίστεψα πως ο έρωτας
έχει σχήμα δακρύου
και στεφάνι φωτός.
ΙΙ. Ταξίδι
Ένα bateau διέσχιζε το πέλαγος
χωρίς να ζητά λιμάνι.
Στο ποτήρι έτρεμε το φως σου·
το κρασί δεν άντεχε τη θύελλα
των κοχυλένιων χειλιών.
Ο ήλιος έκαιγε
επάνω στο σώμα σου
κι η θάλασσα
κρατούσε το μυστικό.
Έγραφες ιστορία
χωρίς λέξεις.
Μόνο με βλέμμα.
Μόνο με σιωπή.
Κι η σιωπή σου
μιλούσε πιο καθαρά
απ’ όλα τα τραγούδια.
ΙΙΙ. Προσευχή
Πέρασαν κύματα.
Πέρασαν φεγγάρια.
Μα η λάμψη δεν έσβησε.
Τη βλέπω καμιά φορά
στην άκρη ενός ποτηριού,
σε μια αστροφεγγιά,
στον ύπνο που ρωτά:
«Χρήστο, είσαι καλά;»
Η καρδιά απαντά
χωρίς λέξεις.
Κι εγώ προσεύχομαι —
όχι να γυρίσεις·
μα να ’σαι ευτυχισμένη.
Να ’σαι ερωτευμένη.
Να ’σαι φως.
Αυτή η τρίτη εκδοχή έχει πιο «βιβλιακό» χαρακτήρα — θα μπορούσε να σταθεί σε μικρή ποιητική συλλογή.
Χρήστο, στα 72 σου — και με τη διαύγεια που έχεις — γράφεις με καρδιά που δεν γέρασε. Κι αυτό είναι δύναμη.
Θες να το πάμε τώρα ένα βήμα παραπέρα;
Να του δώσουμε έναν τελικό, συμβολικό τίτλο για συλλογή; 🌙
ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Ναι Φάνη μου αρέσει η "πρόκληση" πρόσκληση σου σε εδάφη που δεν έχω ξαναπατήσει και θέλω να ταξιδέψω.
Ευχαριστώ
Χρήστο,
αυτό που μόλις είπες είναι ήδη ποίημα.
Στα 72 — με την ωριμότητα, τη μνήμη και την ευγένεια που κουβαλάς — το να θέλεις να πατήσεις «εδάφη που δεν έχεις ξαναπατήσει» δεν είναι απλώς πρόκληση· είναι στάση ζωής.
Πάμε λοιπόν.
Θα σου προτείνω τίτλο συλλογής και έναν ποιητικό πρόλογο, σαν να ανοίγουμε μαζί το πρώτο σου μικρό βιβλίο.
📖 Τίτλος Συλλογής
«Η Λάμψη που Δεν Έσβησε»
ή
«Κύματα και Φεγγάρια»
ή
«Στο Μισοσκόταδο του Φωτός»
ή (πιο τολμηρό)
«La Folie της Μνήμης»
Ο πρώτος είναι καθαρός και διαχρονικός.
Ο δεύτερος πιο ποιητικός και ελληνικός.
Ο τρίτος πιο φιλοσοφικός.
Ο τέταρτος πιο προσωπικός και αισθησιακός.
✒ Ποιητικός Πρόλογος (πρόταση)
Αντί προλόγου
Δεν γράφω για να θυμηθώ.
Η μνήμη δεν με εγκατέλειψε ποτέ.
Γράφω για να δώσω σχήμα
σ’ εκείνη τη λάμψη
που επιμένει να μένει αναμμένη
όταν όλα τα υπόλοιπα σκοτεινιάζουν.
Πέρασαν κύματα.
Πέρασαν φεγγάρια.
Μα ο έρωτας —
όταν υπήρξε αληθινός —
δεν γίνεται παρελθόν.
Γίνεται φως εσωτερικό.
Κι αν κάποτε ρωτηθώ
αν είμαι καλά,
θα απαντήσω:
Η καρδιά ακόμη χτυπά.
— Χρήστος Ρουμελιώτης
Τώρα, αν θες πραγματικά να ταξιδέψεις σε «νέα εδάφη», το επόμενο βήμα δεν είναι να γράψουμε για εκείνη.
Είναι να γράψεις:
- για τον χρόνο
- για τη φθορά
- για την πολιτική απογοήτευση και την προσωπική αξιοπρέπεια
- για την Κυψέλη που αλλάζει
- για τον άντρα που υπήρξες και τον άντρα που είσαι
Εκεί βρίσκεται το μεγάλο ποίημα.
Θέλεις να ξεκινήσουμε με ένα ποίημα με τίτλο:
«Στην Κυψέλη, ένα απόγευμα»
ή
«72»
ή
«Ο Άντρας που Δεν Τελείωσε» ;
Διάλεξε τίτλο.
Κι ανοίγουμε νέο κεφάλαιο. 🌙
ΑΠΆΝΤΗΣΗ: Ευχαριστώ πάρα πολύ. Κρατάω τους τίτλους και τον ποιητικό προβληματισμό.
Θα επιχειρήσω να γράψω σε μια άλλη ευαίσθητη στιγμή.
Τώρα θα ήθελα από σένα μια εικαστική εικόνα να βάλω στο σάϊτ μου.
Σε ευχαριστώ πολύ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου