22 Νοεμβρίου 2006

Εν Αμαρύνθω

Εν Αμαρύνθω

φωτό: Χρίστος Ρουμελιώτης
18-03-2006 Σύλλογος Αγάπης Αμαρύνθου
ΕΝ ΑΜΑΡΥΝΘΩ (*)
Δεν ήξερεν(*) η δόλια μάνα τι την περιμένει…
Δεν φαντάζονταν ποτέ πως εν ριπή «κινητού» μια «κλειστή κοινωνία»
Θα ήταν εις το πAν-ελλήνιον τόΟόσο «ανοιχτή» !
Δεν γνώριζε πως η τηλε-αρπακτικότητα απαιτεί καθημερινά μια νέα Ιφιγένεια
στο βωμό του sex των ώτων και των οφθαλμών κάποιου κοινού
και της τσέπης ορισμένων καναλαρχών !
Εκείνο που ήξερε ήταν ότι το «αλφαβητάρι» και η εργασία
σε συνδυασμό με τη θέληση ήταν οι χάρες της για επιβίωση και υπερηφάνεια.
Και οπλισμένη με αυτές αυτή και η μονάκριβη της κόρη είπαν:
ΟΧΙ στην ταπείνωση ΟΧΙ στο φόβο ΟΧΙ στις μάσκες.
ΟΧΙ στη ζούγκλα, ΟΧΙ στο χαρακίρι… ΟΧΙ στo κτήνoς.
ΝΑΙ στα όνειρα, ΝΑΙ στην Αγάπη, ΝΑΙ στη ζωή
ΝΑΙ στο «πράσινο το παράξενο και την ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ» !
ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ(*) τώρα η βιο-πάλη…
Χρίστος Ρουμελιώτης
Αθήνα Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2006
Σημ.
Στοιχεία για το ανωτέρω ποίημα ελήφθησαν από δημοσιεύματα
κυρίως της ελευθεροτυπίας .
Η νεαρά κόρη είναι άριστη μαθήτρια του 20, αγαπά το πράσινο
της αρέσει το παράξενο και όνειρό της είναι να μπεί στην αρχι-
τεκτονική.
(*)= καβαφική φόρμα.

31 Οκτωβρίου 2006

Το θαλασσολούλουδο

Το θαλασσολούλουδο

Στην άκρη του Κορινθιακού είμαι σπαρμένο
Από τύχη ή αέρα ή πουλί ευλογημένο
Πέρασα ακόμη ένα καλοκαιράκι κουρνιασμένο
Κάτω από χαλίκια, με αρμύρα ποτισμένο.

Και ήρθε το φθινόπωρο
Και συνάμα ο κυρ-χειμώνας
Με τα γλυκά τους τα νερά
Και ήπια και εχόρτασα
Και το κορμάκι μου ξανά όρθωσα
Και άνοιξα τα κίτρινα φτερά μου
Και γύρω γύρω τα παιδιά μου...
Και τα φυλαράκια η γειτονιά μου...

Και ο ήλιος τα πρωϊνά
Με ξυπνά κατά της εφτά
Και του λέω καλημέρα
Καλωσόρισες Ω θεία μέρα
Καλώς ήλθες καλέ μου χειμώνα
Σ' αγαπώ με όλο μου το σώμα
Εδώ είμαι παρέα να σου κάμω
Κι αν θές, λίγο χρώμα να σου βάνω...

Είμαι το θαλασσο-λούλουδο
Που κανέναν δεν ζηλεύω
Και τίποτα από κανέναν δεν ζητώ
Απ΄τον άνθρωπο στο περιβάλλον μόνο, λίγο σεβασμό
Και δεν έχω άλλο να πω, παρά στην φύση και θεό
Για την ύπαρξήν μου ένα μεγΑΑΑλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !

Χρήστος Ρουμελιώτης
Το αφιερώνω στην κυρία Φλώρα Αργυρού
η οποία το άκουσε (τηλεφωνικά) πρώτη
Κοκκώνι Κορινθίας, Τρίτη 31/10/2006

29 Οκτωβρίου 2006

Ξύλο σίδερο νερό

Ξύλο σίδερο νερό

Τα θαλασσό-γλυπτα αυτά ξυλο-πτηνά
ευρέθησαν στην ακροθαλασσιά.
Ένα θαλασσο-λούλουδο θέλησε να διεκδικήσει τη συμπάθειά τους
και μπήκε ανάμεσα τους...
Ένα πλαστικό γατάκι απολαμβάνει τον πρωινό ήλιο.
Μια σκουριά διεκδικεί μαζί με το φακό μια(ν) υπερ-αξία.
Χρήστος Ρουμελιώτης Κοκκώνι Κορι(ν)θίας
Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2006

25 Οκτωβρίου 2006

Μπλε, στην Γιάννα, Ιωάννα Χρήστου, Κοκώνι

 Μπλε

Σήμερα και χτες και προχτές 
είναι μια μπλε ημέρα.
Η θάλασσα έκλεψε 
το γαλάζιο του ουρανού
και το φόρεσε με τη 
βοήθεια του ήλιου.
Ούτε μια στιγμή όλη 
την ημέρα ο ήλιος,
με τη βοήθεια του ουρανού, 
δεν θέλησε να την απογοητεύσει…
Η Ήρα από το Ηραίον (απέναντι) 
και ο Ποσειδών την θαύμαζαν.
Οι άνθρωποι την λαχταρούσαν.
Πέρα δώθε από το πρωί διέσχιζαν 
με φανερή ταχύτητα
την οριζόντια γραμμή που την 
χώριζε από τα βουνά.
Ρουφούσαν την αύρα της.
Σήμερα χτες προχτές ε
ίναι μια μπλε ημέρα.
Σήμερα αύριο είναι μια καλοκαιριάτικη 
ελπιδοφόρα μέρα.
Χρίστος Ρουμελιώτης
Αφιερωμένο στη Γιάννα 
να γίνει γρήγορα καλά.
25/10/2006 7:20 μμ

24 Οκτωβρίου 2006

Ρουμελιώτης Χρήστος, Χρόνος, γενέθλια, βιογραφικά,

Γρήγορα περνάν τα χρόνια…

Είκοσι πέντε Οκτωβρίου 1953
Είκοσι πέντε Οκτωβρίου 2006
Βαρκούλες πενήντα τρεις …
Βιαστικές αμέτρητες κωπηλασιές
Αύριο Σήμερα Χτες μία δύο τρεις …
Χτες σήμερα αύριο τρεις δύο μία και άλλες ποιος ξέρει…

Είπα να γράψω ένα ποίημα όπως συνηθίζω τα τελευταία χρόνια στα γενέθλια μου. Πήρα ένα τίτλο που μ’ άρεσε, από τον Ελύτη ο οποίος βρέθηκε στο νέο δίσκο της Αρβανιτάκη – Ξυδάκη που τραγουδά Σαπφώ(*) «γρήγορα η ώρα πέρασε» τον παρα-ποίησα σε «γρήγορα πέρασαν τα χρόνια» και βάλθηκα να μαζεύω υλικό για να γράψω.
Η αρχή δεν ήταν και τόσο δύσκολη. Υλικό μπόλικο από τη ζωή μου. Έλα όμως που με τίποτα δεν συμπυκνωνόταν για να βγει μια ομοιοκαταληξία της προκοπής! Μετά διαπίστωσα πως εκείνο το «πέρασαν» δεν σήμαινε τίποτα. «Πέρασαν» τα χρόνια και που πήγαν; Από πού ήρθαν; Και με μένα θα ασχολούνταν; Τόσοι και τόσοι πάνω στη γη ποιόν να πρωτο-κοιτάξουν; Μήπως τα χρόνια ΜΟΥ; Και καλά δικά μου μόνο είναι; Μήπως με τα χρόνια θέλω να πω η ΖΩΗ; Και σαν ρευστοί που είμαστε, φαίνεται ότι χρειαστήκαμε ένα χρονο-κάλουπο να μπούμε μέσα για να φανούμε (στεραιο-ποιηθούμε) τέλος πάντων. Και με μεγάλη αν-υπομον-η-σία αρχίσαμε να καταναλώνουμε πάσης φύσεως υλική και ά-υλη τροφή για να αποκτήσουμε -χάριν της- την τέλειαν μορφή προκειμένου να βγούμε να ξεφύγουμε από την α-συμετρία και να παρουσιάσουμε μια αξιόπιστη «γεμάτη» με όλα τα «καθώς πρέπει» ΖΩΗ ! Νάτη λοιπόν. Και όποτε μας συμφέρει την προβάλουμε, την μετράμε, την υμνούμε, την …. Και όποτε δεν μας συμφέρει αν και ακριβοπληρωμένη την «θάβουμε» ! Μάλλον εγώ ανήκω στη βήτα κατηγορία γιατί αύριο ή σήμερα δεν θέλω απλώς να γιορτάσω τα γενέθλια μου. Όχι από mar (κούραση). Όχι. Το χρονο-καλουπό μου άβολο δεν είναι. Οποιαδήποτε στιγμή το ανοίγω και βγαίνω. Κάνω μια βόλτα και ξαναμπαίνω. Καλά Χρήστο είσαι εκεί μέσα. Χαμός γίνεται έξω. Δεν βλέπεις; Να μην τρελαθούμε τώρα ! Στο χέρι σου είναι να μην εισπράττεις ό,τι σερβίρεται από δω και από κει διάλεξε. Διαλέγω λοιπόν όχι γενέθλια. Κάποτε τα γιόρτασα έτσι όπως ήθελα. Σήμερα κάτι διάβασα συμπτωματικά στην “LE MONDE DIPLOMATIQUE” και μου έκανε φοβερή εντύπωση. 25 Οκτωβρίου 1956 : Κάποιοι εργάτες και φοιτητές (και σήμερα δάσκαλοι και μαθητές) ξεκινούσανε να δίνουνε φως στη Βουδα-πέστη, στο κόσμο (μέσα από τα conseil de pouvoir – για αληθινή δημοκρατία) και γώ μάλλον –καθ-υπόδειξη- προσπαθούσα να σβήσω δύο φτωχές τρομο-παίζουσες φλογίτσες ! Αν βέβαια τα κηρία συμβολίζουν τα χρόνια (ΖΩΗ) και η φλόγα τα (την) καίει τότε «ορθώς» προσπαθούμε συμβολικά καίγοντάς τα να καθυστερήσουμε τη διαδικασία της φθοράς. Η αντίφαση βέβαια είναι στο ότι τα χρονάκια δεν καίγονται είναι τα ίδια φλόγες… και στο κάτω κάτω να τα κάψουμε από δύο χρονών; Ή πενήντα τριών γιατί; Δεν είμαστε καλά… Αλλού λοιπόν είναι το πρόβλημα. Κάτι άλλο πρέπει να βρούμε να γιορτάσουμε, να υμνήσουμε, να υπογραμμίσουμε έστω… Ίσως πρέπει να ρωτήσουμε τα ίδια τα «χρόνια» δηλ. την «ΖΩΗ» να μας πει ή ίδια ανεπηρέαστα τι είδε και τι της άρεσε από ΜΑΣ και αυτό θαρρετά να το γιορτάσουμε με την πρώτη ευκαιρία πχ στα πλαίσια ενός δείπνου με ασύρτικο κρασί και δέκα επιδόρπια τυριά!
Τέλος μετέτρεψα εκείνο το πέρασαν σε περνάν...

Και τότε τα «Χρόνια» θα πούν: Χρίστο,

Σε γνωρίσαμε αθώο παιδί
Να μη χορταίνεις της μάνας το φιλί
Να παίζεις βόλους στου σπιτιού σου την αυλή
Να μοιράζεσαι με πατέρα κι αδελφό ένα κομμάτι ψωμί

Σε γνωρίσαμε ήσυχο παλικαράκι
Τα θρανία τα βιβλία εντύπωση σου κάνανε λιγάκι
Χώμα πέτρα, δένδρο και νερό, η φύση το χωριό:
Ένα γίνονταν με το παιδί αυτό.

Σου γνωρίσαμε συγγενείς και φίλους συναρπαστικούς
Πλούσιους σε αισθήματα και αξίες, διδακτικούς
Εκτίμηση σου έχουμε λοιπόν πολύ
Γιατί αγάπη για αυτούς τρέφεις πολύ.

Σε είδαμε στα ξένα από περιέργεια να τριγυρνάς
Εικόνες ν’ αποκτάς και πίσω να γυρνάς
Και να ασπάζεσαι με αναφιλητό
Της Ελλαδούλας μας θαλασσίτσα και βουνό

Σε είδαμε στους δρόμους
Με σημαία και παιδί στους ώμους
Τα δίκια σου με πείσμα να διεκδικείς
Και λευτεριά για τον Μαντέλα να ζητείς

Σε είδαμε, σε βλέπουμε εδώ και κεί
Σπίτι λίγο, στη φύση πολύ και στο «μαγαζί»
Ασχολείσαι βλέπουμε και με την …κηπουρική
Τα ίχνη σου αφήνεις και στο ηλεκτρονικό κουτί
Και όποιος τώρα περισσότερα να δει, επιθυμεί
Ελεύθερος είναι ας μπει! Blog: http://dokimos.over-blog.com

Επί-γενέθλειον

Χρόνια χρόνια αθώα
Χρόνια ελεύθερα διεκδικητικά
Χρόνια χρόνια δημοκρατικά
Χρόνια της αγάπης θα σας αγαπώ παντοτινά…

Χρίστος Ρουμελιώτης Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2006 Κοκκώνι Κορινθίας 5:33:48 μμ
(Αφιερωμένο στη Γιάννα να γίνει γρήγορα καλά)

(*) Βλέπε ποίημα «Η Εύα η Χιονάτη και η Σαπφώ»
Την βάρκα την έλεγαν "ΕΙΡΗΝΗ"
Οι πίνακες είναι του Jean Fautrier :
Τete du partisan Budapest 1956
και του Κλαύδιου

10 Οκτωβρίου 2006

Ντέρεκ Ουόλκοτ

foto: enet.gr

ΝΤΕΡΕΚ ΟΥΟΛΚΟΤ

Οι στίχοι του Ντέρεκ Ουόλκοτ είναι ευκρινείς.Διακρίνονται από διάθεση στοχασμού, ο λυρικός τόνος τους αυξομειώνεται, η εικονοποιία του διαθέτει ορίζοντα, ενώ αναλόγως το ποιητικό εγώ, ως πομπός, εξακτινώνεται για να αγγίξει τον οποιονδήποτε ευαίσθητο δέκτη του.
Βασίλης Ρούβαλης 17/10/06 Ελευθεροτυπία
«Στην ποίηση δεν χρησιμοποιούνται λέξεις όπως ψυχή, δεν υπάρχουν θαυμαστικά, δεν μιλάει από τη θέση ενός ιεροφάντη. Εχω διαβάσει Ελύτη, Σεφέρη και Ρίτσο. Συμπεραίνω ότι έχουμε τα ίδια συμφραζόμενα, τελικά. Ξεκινάμε από τον τόπο, τα ποιήματα σχετίζονται με τη φύση». Ενώ, στην ερώτηση για τη δυσκολία να γράφει κανείς ποίηση σήμερα, προτιμάει να εστιάσει στους νέους Ελληνες ποιητές. Χαμογελάει προτού πει ότι «είναι δύσκολο να είσαι ποιητής στην Ελλάδα καθώς η προσπάθεια να σηκώσεις την πένα σου στο χαρτί μοιάζει με το να σηκώνεις έναν κίονα...».
Ντέρεκ Ουόλκοτ 17/10/06 Ελευθεροτυπία
..."Η ποίηση είναι ένας βράχος
Που έκατσε στον βυθό
Κάτω από το γκρίζο το νερό …
Τώρα πια τίποτα δεν της ζητώ …
Μόνο ένα αίσθημα αληθινό
Κανέναν οίκτο, καμιά φήμη, κανένα γιατρικό
Σιωπηλή αγαπημένη μου
Ας κοιτάξουμε μαζί κάτω από το γκρίζο το νερό
Της ζωής της πλημμυρισμένης το βυθό …
Το γεμάτο μετριότητα και σκουπίδια.
Βράχοι εμείς να σταθούμε στη ζωή" …
Για τη μετά-τάξη των λέξεων και των στίχων
του από μετάφραση αποσπάσματος ποίηματος του Ντ.Ουόλκοτ
Χρήστος Ρουμελιώτης 07/10/06

Βροχή

 Μια βρόχινη μέρα :

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2006
10:53:10 πμ
φωτο:enet.gr "Κράτησα τη ζωή μου"
Ζάτουνα Μίκης Κολοκοτρώνης
Σολωμός Χρυσό σπαθί Ελευθερία
«Βροχή: θεία υπόκρουση»
Βρόχινη μέρα: θείο φόντο
Χαρούμενων ανθέων
Και επι-φυλασσομένων …
Η προ-φυλασσομένων ….
Παιχνιδιάρικων δροσο-σταλίδων
Αναπαυομένων επί-φυλλίδων
Αγνώστων εις το ευρύ κοινόν
Ερωτευμένων μεγα-φύλλων
Με τη μητέρα φύση μάνα γή
Ανυπόμονων χορτο-3-φυλλων
Διψασμένων ανεμο-γερμένων πευκο-κορμών
Χαμένων μονο-πατιών

Ω θεία Μ-ουσ-ική
Της ελευθερίας υπόκρουση
Των ψιλο-ορέων άκουσμα
Των ορνέων ανατριχίλα
Της ψυχής μου ανάταση
Μου λείπεις …
Έλα αυτή τη δακρυσμένη ημέρα
Τη λυπημένη
Τη χαρούμενη
Την ελεύθερη
Την απελπισμένη...

Το ποίημα αυτό έχει γραφεί
τη μέρα αυτή με αφορμή τη βροχή
και ρεπορτάζ της Ελευθεροτυπίας 09/10/06
από τη Ζάτουνα Αρκαδίας
"Διεθνές Κέντρο Μίκης Θεοδωράκης"
και συνοδεύεται από πλήθος φωτο-λουλουδιών
και φωτο-φύλλων της εποχής

Χρήστος Ρουμελιώτης
Κοκκώνι Κορινθίας την ως άνω ημερομηνία και ώρα

31 Ιουλίου 2006

Καλοκαίρι στη ΤΖΙ-ΤΖΙ-ΚΟΥ-ΠΟΛΗ… (τζιτζικούπολη)

Καλοκαίρι στη ΤΖΙ-ΤΖΙ-ΚΟΥ-ΠΟΛΗ… 

(τζιτζικούπολη)

Και έπεσεν ο άνεμος
Κι ηρέμησεν η θάλασσα
Και οι «άνθρωποι» κει κάτω εις την παραλία
Πρωί απόγευμα ένιωθαν - κολυμπώντας – ευτυχία !

Και ήλθε η «κάψα» του καλο-καιριού
Συνάμα με του Αϊ-λιά το πανηγύρι
Κιτρίνισε η ρόγα μες το πράσινο σταφύλι
Πλημμύρησε ο ουρανός με ερωτικό τριφύλλι…

Και έγειρεν ο ήλιος
Και ήρθε ξανά το βράδυ
Κ’ εσίγησεν η χορωδία
Εις την απέραντη τη τζιτζι-κούπολη για μία νύχτα ακόμα μία… (αγία)*

Και άκουγεν η Ερατώ τα τιμητικά τα μέλη**
Των ανθρωπο-τζιτζικιών μάζευε τα ερωτικά τα βέλη
Και όλη νύχτα με μουσική τα έπλαθε και μέλι
Στους αγαπημένους της με την αυγή, να τα προσφέρει!

Και συνέλεγεν των τζιτζικιών την μουσική την εμπειρία…
Για να κατασκευάσει - η Ουρανία - την πιο ωραία φιλοσοφία…
Στων τζιτζικιών τη τεχνό-πόλη
Δεν υπάρχει αργία ούτε απραξία…
Μόνο τέρψη και μέχρις «σκασμού» τζι-τζι…μελωδία!

Χρίστος Ρουμελιώτης, Κοκκώνι Κορινθίας
Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2006 Τζι-τζι ώρα: 15:57:40

* Φιλονικία δύο λέξεων για το ποία θα καταλάβει το ποιηματό-χωρο.
** Μέλος = τραγούδι. Η Ερατώ και η Ουρανία είναι δύο από τις 9 μούσες πολύ γνωστές για την αγάπης τους στους ανθρώπους. Υπάρχουν στοιχεία μέσα στο ποίημα που βασίζονται στο μύθο για τα τζιτζίκια διατυπωμένο από το Σωκράτη και ανιχνευμένο από το Ν.Ξιδάκη.

25 Ιουλίου 2006

Lebanon

Lebanon

foto www.enet.gr
Οι καρδιές μας βομβαρδίζονται και πάλι μέσα από το γυαλί
Εικόνες τραγικές καταστροφών πόλεων και χωριών
(Tromo-kratia ex-ouranon)
Ανθρώπινων πολύχρονων κόπων και θυσιών
Θύματα με το στίγμα του πολέμου ανεξίτηλο στα μάτια και στο σώμα
Παιδιά ντυμένα με επιδέσμους και ερωτηματικά
Τα πάθη και πάλι δίνουν την αφορμή
Τα αίτια και πάλι βαθιά μέσα στη γη…
Γη πολύπαθη τα παιδιά σου χτυπάνε τα σωθικά σου…
Έμποροι τρίβουν τα χέρια τους με ικανοποίηση …
Ψεύτικα δάκρυα στάζουν δολάρια ή ευρώ ή …
Και γω καθισμένος αναπαυτικά στη πολύ-θρόνα μου
Αισθάνομαι ανίκανος ν’ αντιδράσω…
Περιμένοντας το …αποτέλεσμα…
Πληρώνοντας κάτι παραπάνω για το «θέαμα»
Και αναμένοντας τα ανταποδοτικά … οφέλη …
Μέσω των πολιτικών μας … ίσως

Όχι όχι δεν τα θέλω
Να σταματήσει τώρα ο πόλεμος… υπάρχουν λύσεις …
Guerr-eurs et guerr-ilas stop the war NOW !
Peaceful solutions can be found !

Tuesday, July 25, 2006
18:04:42
Christos Roumeliotis – Greece

18 Ιουλίου 2006

Karavas Village Kokoni

KARAVAS VILLAGE ΚΟΚΩΝΙ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

ΜΙΑ ΦΩΤΟ-ΙΣΤΟΡΙΑ !

Κάθε γραμμή της παρακάτω ιστορίας αποτελεί και μια λεζάντα των εν συνεχεία φωτογραφιών που αρχικά συμπεριελήφθησαν στο blog αλλά τελικά λόγω όγκου αφαιρέθησαν. Παραμένουν έτσι οι λεζάντες.... που στη σειρά σχηματίζουν μια ιστοριούλοφωτογραφία.

1-Δεμένοι ... με το χώρο 2-Δεμένο... με πέτρα 3-Ενας Ανοιξιάτικος μολοχ-ανθός χαμογελά ! 4-Η είσοδος που δεν θέλει να λέγεται έξοδος ! 5-Η πέτρα που το περι-τοιχίζει 6-Πηγαίνοντας για το σταυρό του ... 7-Και χάρισεν το φως ... ο πρωϊνός ο ήλιος 8-Στην μπουκαμβίλια 9-Και χύθηκεν το Γεράνειο φως 10-Εις τον Κορινθιακό 11-Και άνοιξεν η όρεξη 12-Εκεί κάτω στο πέτρινο... εστιατόριο 13-Απόλαυση ο ναι-σ-καφές 14-Και ήλθεν η Ελένη 15-Να φροντίσει την κάμαραν 16-Με τα γαλαζο-καλυμένα κρεβάτια 17-Και να ποτίσει τα χωνάκια 18-Κάτω από τα πεύκα 19-Και ψήνονταν οι άνθρωποι τη μέρα 20-Και τα καλαμπόκια το βραδάκι 21-Και ζήλεβεν ο Σίσυφος την ωραία παραλία 22-Και την γαλάζια την πισίνα 23-Με τους φοίνικες που της κάνανε παρέα 24-Και πάσχιζεν ο ήλιος να στεγνώσει την μπουγάδα 25-Και να εισέλθει εις τα στενά σοκάκια 26-Και ζήσαν τα γατάκια χάρις στους Menard ! 27-Και ο ποτάμιος θεός Ασωπός μόλις έφθασε στον Κορινθιακό 28-Λίγο πιό κάτω από το ξενοδοχείο... 29-Μια πελάτισσα... 30-χαμογελά... 31-Οι γείτονες: Ο (το) Καραβάς και η (το) Άντζελα !

Όχι μακριά από του Ασωπού την εκβολή
Και πιο κάτου απ’ του Σίσυφου τη πηγή (ποινή)
Νεράντζα και Κοκκώνι λέν μια περιοχή…
Γωνία αυτού, KARAVAS βιλάζ (village), λοιπόν είν’ το μαγαζί…

Σαράντα τέσσαρες έχει κάμαρες
Μέσα σε κήπο πράσινο ήρεμο πυκνό
Μια παπαρούνα φέτος 1η Μάη κέρδισε το διαγωνισμό
- Για τη σεμνότητα - με το κεφαλάκι της σκυφτό.
Γκιώνηδες και κουκουβάγιες
Καρδερίνες και τζιτζίκια
Του τά-δωσε η φύση προίκα…

Στου KARAVAS σαν ρθείτε
Τρία αστέρια θε να βρείτε
Να φωτίζουν νύχτα μέρα από ψηλά
Τα σοκάκια του τα παραδοσιακά !

Γερμανοί και Ιταλοί
Πολωνοί και Βρετανοί
Και άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί
Αγάπησαν τον ξενώνα αυτόν πολύ !

Μα απ’ όλους πιο πολύ η Βαγγελιώ
Εκεί συνάντησε τον Κορινθιακό….
(απέναντι από της Ήρας το Ιερό)
Και έβαλε τους στίχους της
Να χορέψουν στον αφρό…

Φέτος πάλι ήρθε και η Ευ-πραξία
Και έδωσε στο Hotel ακόμα μιαν –υπεραξία.
Την καλλίτερη που διάλεξε από τη φιλοσοφία
«Οντάρ παρά, οντάρ μπογιά»
(Ανάλογα με τα λεφτά
θα πάρεις και μπογιά)
Πρόβλημα έχει το φεγγάρι
σε ποια από τις δυό να κάνει χάρη
Στη Χρυσούλα να ποζάρει ή
Την Νίνα να φλερτάρει ; ! ;

Στου KARAVAS το χωριουδάκι
Τελέ, δροσούλα, ταρατσούλα ή μπαλκονάκι
διαθέτει το κάθε δωματιάκι
και αφεντικά με πολύ μεράκι !

Χρύσανθο και Αναστασία φωναχτά
Ο Χρίστος και η Βάσω από κοντά
Η Ελένη ο Νίκος και η Παρασκευή
Με τα μούτρα στη δουλειά νωρίς απ’ το πρωί…

Στου KARAVAS το μαγαζί σαν ρθείτε
Σαλόνι και χαμόγελο διαμπερές θα βρείτε
Και ρεσεψιόν από ξύλο πέτρα και όχι μπετόν θα δείτε
Και καταγάλανη πισίνα
Για ανέμελο κολύμπι φίνα !

Στου KARAVAS το μαγαζί σαν ρθείτε
Μην ξεχάσετε πρωί να σηκωθείτε
Στην ακρογιαλιά γρήγορα να βγείτε
Την Γεράνεια ανατολή να δείτε
Και μετά το καφεδάκι σας να πιείτε
Σαν σε καράβι στο ρεστό (ρεστωράν)
Που πλούσιο διαθέτει προς βρώσιν πρωινό !

Και τώρα Γάλλοι έρχονται πολλοί γκρουπαριστοί
Καθώς έχουνε εκτίμηση πολύ
Της αρχαίας Ελλάδας τους θησαυρούς να δούνε
και από δω donc περνούνε…
Ανάλαφρο όνειρο να δούνε
Και μια καράφα κρασί ροζέ δροσερό να πιούνε !

Ola la la Ola la la
Je suis d’accord avec toi !
Oui oui oui oui oui oui !
Cafe pour le plaisir !
Ouzo pour le ... delire !
Allez Allez Allez op
Bonjour-kalimera il fait beau
C’ est temps pour excursion !
Allez allez Allez opa
Πως είν’ καλά εδώ σας τώπα !

Χρίστος Ρουμελιώτης, Hotel Manager
KARAVAS Hotel, Κοκκώνι Κορινθίας,
Τρίτη, 18 Ιουλίου 2006, 11:16:19 μμ