ΕΝΑς ΑΝΘΡΏΠΙΝΟΣ ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ μονόλογος εξομολόγησης, χωρίς υπερβολές..
ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΡΗΣΤΟΥ
🎭 ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ
«ΣΤΙΣ ΕΛΙΕΣ»
(Ένας άνθρωπος μεγάλης ηλικίας. Καθισμένος. Ίσως ένα σκαμνί. Στα χέρια του ένα παλιό σακάκι ή καπέλο. Φως ζεστό, χαμηλό.)
ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΡΗΣΤΟΥ:
(παύση – κοιτάει κάτω)
Γεννήθηκα το ’24…
Στον Άγιο Αδριανό.
Τότε… η ζωή ήταν αλλιώς.
Φτωχική… αλλά ήσυχη.
(χαμογελάει ελαφρά)
Καθόμασταν κάτω… στο πάτωμα.
Σοφρά είχαμε… τραπέζια δεν είχαμε.
Οι μεγάλοι στις καρέκλες…
εμείς… στα άχυρα... (αχυρένια στρώματα)
(παύση)
Και μετά…
ήρθε η 4η Αυγούστου.
Μας ντύσανε…
μας μάθανε να φωνάζουμε…
«Ζήτω».
(τονίζει)
Δεν ξέραμε τι λέγαμε.
(αλλαγή τόνου – πιο σκοτεινό)
Ύστερα… πόλεμος.
Φύγαμε για το μέτωπο.
Στον δρόμο… γελάγαμε.
(παύση)
Δεν ξέραμε.
Οι Άγγλοι φύγανε…
και αφήσανε πίσω τα πάντα.
Όπλα. Σφαίρες. Βενζίνες.
Στον ελαιώνα…
κάτω από κάθε δέντρο…
και κάτι.
(σκύβει)
Τα μαζεύαμε.
Όχι για πόλεμο…
για να ζήσουμε.
(σιγά, βαριά)
Μετά ήρθαν οι Γερμανοί.
Μας μάζεψαν στην πλατεία.
«Φέρτε τα όλα», λέγανε.
Ό,τι μπορούσαμε…
το κρύβαμε.
(παύση – πιο ανθρώπινο)
Οι Ιταλοί…
αιχμάλωτοι.
Τους δίναμε ψωμί.
Εχθροί ήταν…
αλλά πεινασμένοι.
(παύση – κοιτάει μακριά)
Εγώ μπήκα στην Αντίσταση.
ΕΠΟΝ.
(σιωπή)
Δεν το σκεφτόσουν πολύ τότε…
ήσουν μέσα… ήσουν έξω.
(βαρύς τόνος)
Και μετά…
ήρθε το χειρότερο.
Όχι οι Γερμανοί.
(σηκώνει το βλέμμα)
Εμείς.
Δεκεμβριανά…
Εμφύλιος.
Χίτες… αντάρτες…
καταδότες…
(παύση)
Έλληνες.
(χαμηλώνει φωνή)
Δεν κοιμόμουν στο σπίτι.
(παύση)
Κοιμόμουν στις ελιές.
(αργά, καθαρά)
Έλληνες σκότωναν Έλληνες.
(σιωπή – μεγάλη)
Δεν καταλάβαινες γιατί.
Μόνο… φοβόσουν.
(αλλάζει ελαφρά – πιο γήινος)
Δούλευα…
λιοτρίβια…
πηγάδια…
χωράφια…
Το μέτωπο ψηλά ...
Μέρα νύχτα.
Είχαμε ένα μουλάρι…
μια γαϊδούρα… την Καρκανιώ…
(μικρό χαμόγελο)
Αυτή… δεν πρόδωσε ποτέ κανέναν.
(παύση)
Παντρεύτηκα αργά.
Έκανα οικογένεια.
Η Γιάννα ήρθε πρόωρα ...
Είμαστε περήφανοι για αυτήν ...
Περίπτερο…
μέχρι που το πήρε το νερό.
(κοιτάει μπροστά)
Και φύγαμε.
Αθήνα.
Και μετά Ελλάδα εκδρομές ...
Μαζί διασκεδάσαμε μαζί χαρήκαμε
Εγγόνια ...
(Δεν κλάψαμε μαζί ...)
(τελική στροφή – ήρεμος)
Ξέρεις τι έμαθα;
(παύση)
Μη μπλέκεις πολύ.
Να είσαι με τον άνθρωπο.
Όχι με τα στρατόπεδα.
(σιωπή)
Εγώ…
με όλους τα είχα καλά.
(χαμηλό χαμόγελο)
Γι’ αυτό…
είμαι ακόμα εδώ να τα λέω.
(τελευταία φράση – πολύ ήσυχα)
Η ζωή ήταν σκληρή…
(παύση)
αλλά… προχωρούσε.
(Φως σβήνει αργά.)
🎯 ΣΗΜΕΙΩΣΗ
👉 Αυτός ο μονόλογος:
Παίζεται από έναν άνθρωπο μόνοΔιάρκεια: ~10–12 λεπτά. Μπορεί να γίνει και
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου