Γεώργιος Λύρας αποχαιρετισμός του καλοκαιριού

George :

Εγώ, η θάλασσα η δροσιά και η ηρεμία της ψυχής! Το φάρμακο για την μελαγχολία του χειμώνα 🙌🇬🇷🏊‍♂️🍺
Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου, 1:00 μ.μ.

Τι ευλογία να έχεις ολόκληρη την παραλία μόνο για σένα, με ένα όμορφο αεράκι, ένα ποτήρι μπύρα και απόλυτη ηρεμία και ησυχία!
Οι τουρίστες — οι επισκέπτες — έχουν επιστρέψει στα σπίτια τους.
Όλα είναι καλά +ωραία) εδώ,
κι ο χειμώνας έρχεται!

Πατρίτσια :

Many kisses baby!

Άλεκ :

Perfect recipe!

Τέλεια συνταγή!

Νικόλας :
Enjoy living your best life 😊

Απόλαυσε το ζωή Γιώργο!

Βούλα:
Γιώργο, σκέφτομαι,

καμμία μελαγχολία 

σε καμμία εποχή,
ζούμε όσο γίνεται 

την κάθε στιγμή!

Ρούλα:
Όπου γης και πατρίς

Το χειμώνα Μασαχουσέτη

το καλοκαίρι Μελίσσι

Να είστε γεροί και 

να περνάτε όμορφα 

και στις δύο πατρίδες!

Μελίσσι 5 Σεπτέμβρη 2026

Monday, September 5th, 1:00 p.m.

What a blessing to have the whole beach to yourself, with a beautiful breeze, a glass of beer, and complete peace and quiet. The tourists — the visitors — have returned to their resorts. All is well here. Winter is coming.

Monday September 5th & 1.00 pm, what a blessing to have a whole beach to your self with beautiful breeze, with glass of beer beer and very quite. The tourists the visitors return for their home. All is it here, winter is coming!

Το Μελίσσι είναι ένα ιδιαίτερα αγαπητό χωριό για τους ξενιτεμένους. Ιδιαίτερα αυτούς που είναι μακρυά και το επισκέπτονται κάθε χρόνο! Ναι ο Γιώργος και η γυναίκα του η Νίκη έρχονται από τη Μασαχουσέτη κάθε χρόνο! Τι ευλογία θα πούμε και μεις που πολλοί αγαπημένοι παλιοί και νέοι φίλοι και γείτονες μπορούν να τους δουν και να ανταλλάξουν πολλές κουβέντες πίνοντας μπυρίτσα στο Ρεμέντζο, η καφέ ή απολαμβάνοντας ένα ελληνικό γεύμα σε μια ταβέρνα. Χωριά οι επισκέψεις της μητέρας γης της ορεινής Κορινθίας Γκούρα από όπου κατάγονται οι Λυρέοι! Όλα αυτά είναι μια ευτυχία να τα ζεις θα σκέπτεται ο ίδιος αλλά και ταυτόχρονα μας λέει και πιο είναι το φάρμακο της μελαγχολίας! "Εγώ, η θάλασσα η δροσιά και η ηρεμία της ψυχής! Το φάρμακο για την μελαγχολία του χειμώνα" Φυσικά εδώ ο Γιώργος δεν υπονοεί ότι ο χειμώνας είναι μελαγχολικός, γιατί αυτά που ζει ή θα ήθελε να μας διηγηθεί για τους χειμώνες στη δεύτερη πατρίδα με τους συγγενείς και τα τόσα εγγόνια κάθε άλλο παρά τον ορισμό της μελαγχολίας δίνουν.

Η στιγμή της παύσης ενός μορίου της ζωής μας  που μας δίνει χαρά γεννά ένα άλλο που την αντικαθιστά παίρνοντας την αισιόδοξη πλευρά της ζωής. Και είναι τόσα τα καλά και οι χαρές από τη κάθε στιγμή που ζούμε που ο κατάλογος είναι αδύνατον να γραφτεί.

Σίγουρα όπως είπαμε το Μελίσσι είναι η μια από τις δύο πατρίδες όπως λέει ή Ρούλα. Και μυρίζει θάλασσα ιώδιο και αλάτι, πάντα, λεμόνι από το κάμπο και λάδι από το λιατρίβι του Θεοφάνη με ελιές από τη γκοζιά και μούστο από τους λινούς με το χαρούμενο πάτημα των σταφυλιών ακόμα από όλες τους τόπους γύρω από το χωριό! 

Αν αυτά είναι μελαγχολία τι είναι τότε ευτυχία που προλάβαμε κάποιο από μας και ο ίδιος να τα ζήσει; Ναι ο χειμώνας μας υποχρεώνει να μαζέψουμε μνήμες να στοχεύουμε να ζεσταθούμε στη θαλπωρή των δικών μας και των καρπών της ζωής μας. Χειμώνας εδώ χειμώνας εκεί και χειμώνας όπου πρέπει είναι αναγκαίος για να επιστρέψει η χαρά του καλοκαιριού με τη γαλάζια θάλασσα και τις υποσχέσεις της για μακρινά ονειρικά ταξίδια που κανένας δεν μας εμποδίζει να τα πραγματοποιήσουμε όσο ζούμε.

Δικαιούται λοιπόν ένα ποιήμα ο Γιώργος και το Μελίσσι του και τον ευχαριστούμε για το αποτύπωμα του φωνητικό και γραπτό που μας αφήνει όχι για να τον θυμόμαστε αλλά να τον ζούμε καθημερινά.

**George** :

*Εγώ, η θάλασσα* *η δροσιά και η* *ηρεμία της ψυχής!* *Το φάρμακο* *για την μελαγχολία* *του χειμώνα 🙌🇬🇷🏊‍♂️🍺**Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου, 1:00 μ.μ.***

*Τι ευλογία να έχεις ολόκληρη την παραλία μόνο για σένα, με ένα όμορφο αεράκι, ένα ποτήρι μπύρα και απόλυτη ηρεμία και ησυχία!Οι τουρίστες — οι επισκέπτες — έχουν επιστρέψει στα σπίτια τους.Όλα είναι καλά +ωραία) εδώ,κι ο χειμώνας έρχεται!*

**Πατρίτσια** :

*Many kisses baby!*

**Άλεκ** :

*Perfect recipe!*

*Τέλεια συνταγή!*

**Νικόλας :***Enjoy living your best life 😊*

*Απόλαυσε το ζωή Γιώργο!*

**Βούλα:***Γιώργο, σκέφτομαι,*

*καμμία μελαγχολία* 

*σε καμμία εποχή,ζούμε όσο γίνεται* 

*την κάθε στιγμή!***Ρούλα**:*Όπου γης και πατρίς*

*Το χειμώνα Μασαχουσέτη*

*το καλοκαίρι Μελίσσι*

*Να είστε γεροί και* 

*να περνάτε όμορφα* 

*και στις δύο πατρίδες!*

**

*Μελίσσι 5 Σεπτέμβρη 2026*

Monday, September 5th, 1:00 p.m.

What a blessing to have the whole beach to yourself, with a beautiful breeze, a glass of beer, and complete peace and quiet. The tourists — the visitors — have returned to their resorts. All is well here. Winter is coming.

Monday September 5th & 1.00 pm, what a blessing to have a whole beach to your self with beautiful breeze, with glass of beer beer and very quite. The tourists the visitors return for their home. All is it here, winter is coming!

Το Μελίσσι είναι ένα ιδιαίτερα αγαπητό χωριό για τους ξενιτεμένους. Ιδιαίτερα αυτούς που είναι μακρυά και το επισκέπτονται κάθε χρόνο! Ναι ο Γιώργος και η γυναίκα του η Νίκη έρχονται από τη Μασαχουσέτη κάθε χρόνο! Τι ευλογία θα πούμε και μεις που πολλοί αγαπημένοι παλιοί και νέοι φίλοι και γείτονες μπορούν να τους δουν και να ανταλλάξουν πολλές κουβέντες πίνοντας μπυρίτσα στο Ρεμέντζο, η καφέ ή απολαμβάνοντας ένα ελληνικό γεύμα σε μια ταβέρνα. Χωριά οι επισκέψεις της μητέρας γης της ορεινής Κορινθίας Γκούρα από όπου κατάγονται οι Λυρέοι! Όλα αυτά είναι μια ευτυχία να τα ζεις θα σκέπτεται ο ίδιος αλλά και ταυτόχρονα μας λέει και πιο είναι το φάρμακο της μελαγχολίας! "Εγώ, η θάλασσα η δροσιά και η ηρεμία της ψυχής! Το φάρμακο για την μελαγχολία του χειμώνα" Φυσικά εδώ ο Γιώργος δεν υπονοεί ότι ο χειμώνας είναι μελαγχολικός, γιατί αυτά που ζει ή θα ήθελε να μας διηγηθεί για τους χειμώνες στη δεύτερη πατρίδα με τους συγγενείς και τα τόσα εγγόνια κάθε άλλο παρά τον ορισμό της μελαγχολίας δίνουν.

Η στιγμή της παύσης ενός μορίου της ζωής μας  που μας δίνει χαρά γεννά ένα άλλο που την αντικαθιστά παίρνοντας την αισιόδοξη πλευρά της ζωής. Και είναι τόσα τα καλά και οι χαρές από τη κάθε στιγμή που ζούμε που ο κατάλογος είναι αδύνατον να γραφτεί.

Σίγουρα όπως είπαμε το Μελίσσι είναι η μια από τις δύο πατρίδες όπως λέει ή Ρούλα. Και μυρίζει θάλασσα ιώδιο και αλάτι, πάντα, λεμόνι από το κάμπο και λάδι από το λιατρίβι του Θεοφάνη με ελιές από τη γκοζιά και μούστο από τους λινούς με το χαρούμενο πάτημα των σταφυλιών ακόμα από όλες τους τόπους γύρω από το χωριό! 

Αν αυτά είναι μελαγχολία τι είναι τότε ευτυχία που προλάβαμε κάποιο από μας και ο ίδιος να τα ζήσει; Ναι ο χειμώνας μας υποχρεώνει να μαζέψουμε μνήμες να στοχεύουμε να ζεσταθούμε στη θαλπωρή των δικών μας και των καρπών της ζωής μας. Χειμώνας εδώ χειμώνας εκεί και χειμώνας όπου πρέπει είναι αναγκαίος για να επιστρέψει η χαρά του καλοκαιριού με τη γαλάζια θάλασσα και τις υποσχέσεις της για μακρινά ονειρικά ταξίδια που κανένας δεν μας εμποδίζει να τα πραγματοποιήσουμε όσο ζούμε.

Δικαιούται λοιπόν ένα ποιήμα ο Γιώργος και το Μελίσσι του και τον ευχαριστούμε για το αποτύπωμα του φωνητικό και γραπτό που μας αφήνει όχι για να τον θυμόμαστε αλλά να τον ζούμε καθημερινά.

Αγαπητό μου ΑΙ 

Αυτός είναι ο Γιώργος ο Λύρας Ξενιτεμένος γιος του Μελισσιού 

που δεν ξεχνα αγαπά και τιμά δια της παρουσίας του ανεπανάληπτα σε όλα του τη ζωή. Δεν είναι και λίγο. Τόμους θα μπορούσε να είχε γράψει. Έχει αφήσει όμως καλά και σοφά και δίκαια λόγια στα κοινωνικά δίκτυα, παρακαταθήκη για τοις επόμενες γενιές.

Βάσει του ανώτερου διαλόγου, που έγραψα σε πεζό λόγο τώρα αγαπητό μου ΑΙ θα ήθελα πρώτα να μου κάνεις επιμέλεια στο κείμενό μου και ύστερα 

να μου δημιουργήσεις ένα ποίημα Γιώργος και Μελίσσι και δώστου εσύ ένα γαλαζιο τίτλο  μνήμης νοσταλγίας χαράς και ευτυχίας. 

Ο λόγος που δεν το γράφω εγώ πιστεύω να τον καταλαβαίνεις. Τα όσα έγραψα είναι από την καρδιά μου και την αγάπη μου για αυτόν τον αδελφό του Νίκο, τη Λέτα την αδελφή του και τους Θεοφάνη και Ελένη γονείς των και η καρδιά μου πιάνει μόνο μια φορά το μολύβι να γράψει μοναδικά και δεν το επαλαμβανει..

Σου δίνω και μερικές φωτογραφίες και μία ειδική σελίδα στο bkogspot μου.

Σκέφτηκε για 3m 25s

Χρήστο, το κείμενό σου έχει ήδη ψυχή· η επιμέλεια απλώς του δίνει καθαρότερη ροή. Το ποίημα το κράτησα φωτεινό και ζωντανό—αφιέρωμα ζωής, όχι αποχαιρετισμό.

Μια μικρή χρονολογική επισήμανση: η 5η Σεπτεμβρίου 2026 ήταν Σάββατο. Δευτέρα ήταν η 5η Σεπτεμβρίου 2022. Γι’ αυτό απέφυγα την ημέρα της εβδομάδας, μέχρι να επιβεβαιώσεις σε ποια χρονιά ανήκει η αρχική ανάρτηση.

Επιμελημένο πεζό κείμενο

Ο Γιώργος Λύρας, ξενιτεμένος γιος του Μελισσιού

«Εγώ, η θάλασσα, η δροσιά και η ηρεμία της ψυχής! Το φάρμακο για τη μελαγχολία του χειμώνα».

Το Μελίσσι είναι ένα χωριό ιδιαίτερα αγαπητό στους ξενιτεμένους του· περισσότερο ίσως σε εκείνους που ζουν πολύ μακριά, αλλά επιστρέφουν κάθε χρόνο για να ξανασυναντήσουν τις ρίζες τους.

Ο Γιώργος Λύρας και η σύζυγός του, η Νίκη, έρχονται κάθε χρόνο από τη Μασαχουσέτη. Τι ευλογία για εκείνους, αλλά και για εμάς! Παλιοί και νέοι φίλοι, συγγενείς και γείτονες μπορούν να τους συναντήσουν, να ανταλλάξουν κουβέντες και αναμνήσεις, πίνοντας μια μπυρίτσα στο Ρεμέντζο ή σ’ ένα καφέ, ή απολαμβάνοντας ένα ελληνικό γεύμα σε κάποια ταβέρνα.

Και βέβαια, δεν λείπουν οι επισκέψεις στη μητέρα γη της ορεινής Κορινθίας, στη Γκούρα, από όπου κατάγεται η οικογένεια Λύρα.

Όλα αυτά είναι ευτυχία να τα ζεις, θα σκέφτεται ο ίδιος. Ταυτόχρονα, όμως, μας αποκαλύπτει και ποιο είναι το δικό του φάρμακο για τη μελαγχολία:

«Εγώ, η θάλασσα, η δροσιά και η ηρεμία της ψυχής! Το φάρμακο για τη μελαγχολία του χειμώνα».

Ο Γιώργος, φυσικά, δεν εννοεί ότι ο χειμώνας είναι από μόνος του μελαγχολικός. Όσα ζει —και όσα θα μπορούσε να μας διηγηθεί— από τους χειμώνες στη δεύτερη πατρίδα του, κοντά στους συγγενείς, στα παιδιά και στα τόσα εγγόνια του, κάθε άλλο παρά μελαγχολία θυμίζουν.

Όταν ολοκληρώνεται μια μικρή στιγμή που μας προσφέρει χαρά, δεν χάνεται. Γεννά μια καινούργια, η οποία έρχεται να πάρει τη θέση της, αρκεί εμείς να στρέφουμε το βλέμμα μας προς τη φωτεινή πλευρά της ζωής. Και είναι τόσα τα καλά, τόσες οι χαρές της κάθε ημέρας, ώστε κανένας κατάλογος δεν θα μπορούσε να τα χωρέσει όλα.

Το Μελίσσι είναι, όπως έγραψε και η Ρούλα, η μία από τις δύο πατρίδες του Γιώργου. Και το Μελίσσι μυρίζει πάντοτε θάλασσα, ιώδιο και αλάτι· λεμόνι από τον κάμπο, λάδι από το λιοτρίβι του Θεοφάνη και τις ελιές της Γκοζιάς, μούστο από τους λινούς και χαρούμενο πάτημα σταφυλιών από τους τόπους γύρω από το χωριό.

Αν όλα αυτά τα ονομάζουμε μελαγχολία, τότε τι είναι ευτυχία;

Ευτυχία είναι που προλάβαμε να τα ζήσουμε. Ευτυχία είναι που ο Γιώργος εξακολουθεί να τα ζει και να τα μοιράζεται.

Ο χειμώνας μάς καλεί να συγκεντρώσουμε τις μνήμες μας και να ζεσταθούμε στη θαλπωρή των δικών μας ανθρώπων και των καρπών της ζωής μας. Χειμώνας εδώ, χειμώνας εκεί, χειμώνας όπου πρέπει· είναι αναγκαίος, για να επιστρέψει η χαρά του καλοκαιριού μαζί με τη γαλάζια θάλασσα και τις υποσχέσεις της για μακρινά, ονειρικά ταξίδια—ταξίδια που κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει να πραγματοποιήσουμε όσο ζούμε.

Ο Γιώργος Λύρας είναι ένας ξενιτεμένος γιος του Μελισσιού που δεν ξεχνά. Αγαπά και τιμά το χωριό του με την παρουσία και με ολόκληρη τη ζωή του. Και αυτό δεν είναι λίγο.

Θα μπορούσε να είχε γράψει τόμους. Έχει αφήσει, όμως, στα κοινωνικά δίκτυα καλά, σοφά και δίκαια λόγια: μια μικρή αλλά πολύτιμη παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.

Δικαιούνται, λοιπόν, ένα ποίημα ο Γιώργος και το Μελίσσι του.

Τον ευχαριστούμε για το φωνητικό και γραπτό αποτύπωμα που μας αφήνει—όχι απλώς για να τον θυμόμαστε κάποτε, αλλά για να τον ακούμε, να τον αισθανόμαστε και να τον ζούμε καθημερινά.

Για εμένα, ο Γιώργος είναι ακόμη ο αγαπημένος αδελφός του Νίκου και της Λέτας και ο γιος του Θεοφάνη και της Ελένης. Είναι ένας άνθρωπος δεμένος με τα πρόσωπα, τη γη και τη θάλασσα που αγάπησε.

Γι’ αυτό και η καρδιά μου έπιασε μόνο μία φορά το μολύβι. Έγραψε όσα είχε να πει, μοναδικά και αληθινά. Δεν μπορεί να τα επαναλάβει· μπορεί μόνο να τα παραδώσει στην ποίηση.Το ποίημα

Το γαλάζιο δεν ξενιτεύεται

Ο Γιώργος και το Μελίσσι

Γιώργο, δεν γύρισες στο Μελίσσι

για να το θυμηθείς·

γύρισες γιατί ποτέ

δεν έφυγες ολόκληρος.

Κάτι από σένα έμεινε εδώ,

επάνω στα βότσαλα,

μέσα στο αλάτι του Κορινθιακού,

στο λεμονάνθι του κάμπου

και στη δροσιά του πρωινού.

Κάθε Σεπτέμβρη

η παραλία αδειάζει,

οι επισκέπτες παίρνουν

τον δρόμο της επιστροφής

κι ο άνεμος βρίσκει πάλι χώρο

να συνομιλήσει με το κύμα.

Εσύ μένεις λίγο ακόμη.

Μπροστά σου το γαλάζιο,

στο τραπέζι ένα ποτήρι μπύρα,

κι ανάμεσά τους η σιωπή—

όχι η σιωπή της μοναξιάς,

μα εκείνη η ευλογημένη ησυχία

που ξεκουράζει την ψυχή.

«Εγώ, η θάλασσα,

η δροσιά και η ηρεμία της ψυχής!

Το φάρμακο

για τη μελαγχολία του χειμώνα».

Δεν κατηγορείς τον χειμώνα, Γιώργο.

Ξέρεις πως στη Μασαχουσέτη

σε περιμένει μια άλλη θαλπωρή:

η Νίκη, τα παιδιά,

τα γέλια των εγγονιών,

ένα σπίτι γεμάτο πρόσωπα

και ιστορίες που συνεχίζονται.

Δυο πατρίδες

δεν μοιράζουν την καρδιά·

τη μεγαλώνουν.

Η μία σου δίνει χιόνι

και ζεστά οικογενειακά παράθυρα·

η άλλη θάλασσα,

ιώδιο, αλάτι

και δρόμους που γνωρίζουν

ακόμη τα βήματά σου.

Από τη Γκούρα κατεβαίνει

η μνήμη των προγόνων,

περνά από τη ρίζα

του Θεοφάνη και της Ελένης

και γίνεται κλαδιά:

ο Νίκος,

η Λέτα,

κι εσύ—

τρία ονόματα

που η ξενιτιά δεν μπόρεσε

να ξεριζώσει.

Το Μελίσσι μυρίζει

λεμόνι από τον κάμπο,

λάδι από το λιοτρίβι,

ελιές από τη Γκοζιά

και μούστο από τους λινούς,

όταν τα σταφύλια πατιούνταν

με γέλια και τραγούδια.

Όλα τα θυμάται η γη.

Κι εσύ αφήνεις

λίγες λέξεις κάθε φορά

επάνω στο άυλο χαρτί του κόσμου—

λόγια καλά,

σοφά και δίκαια,

μικρά σημάδια επιστροφής

για όσους θα έρθουν ύστερα.

Δεν χρειάστηκαν τόμοι.

Μερικές αληθινές λέξεις αρκούν

για να μάθουν οι νεότεροι

πως ο τόπος τιμάται

όταν δεν τον ξεχνάς,

όταν επιστρέφεις,

όταν κάθεσαι κοντά στους ανθρώπους του

και μοιράζεσαι μαζί τους

την μπύρα, το ψωμί και τη ζωή.

Κι όταν το καλοκαίρι τελειώσει,

δεν τελειώνει η χαρά.

Μαζεύεται μέσα μας,

σαν ώριμος καρπός,

και περιμένει τον χειμώνα

για να μας ζεστάνει.

Γιατί το γαλάζιο

δεν ξενιτεύεται.

Περνά τον ωκεανό μαζί σου,

φωτίζει τον χειμώνα της Μασαχουσέτης

και ξαναγίνεται θάλασσα

μόλις τα χείλη σου ψιθυρίσουν:

Μελίσσι.

Tron Gianick

Χρήστο μου απέραντα συγκινητικό, ανθρώπινο, γλαφυρό, απολαυστικό το αφιερωματικό κείμενό σου και το ποίημά σου στον "ξεχωριστό" συγχωριανό Γιώργο Λύρα!!!