Αν είχε μίλια η θάλασσα

Αν είχε μιλιά η θάλασσα

Δεν ξέρω αν ξημερώνεις
ή αν γέρνεις προς τη νύχτα.

Αυγή να σε ονομάσω;
Χάραμα, που ανοίγει σιγά
τα βλέφαρα του κόσμου;

Ροδαυγή θα σε έλεγα,
μα πού είναι τα ρόδα σου;

Μήπως γλίστρησαν απ’ τον ουρανό
και βούτηξαν στα νερά σου;
Μήπως έγιναν κοράλλια,
κοχύλια και μικρές ανεμώνες
στον μυστικό σου κήπο;

Και ποιος θα τα ανεβάσει πάλι στο φως;
Ένας ποιητής που ξέρει να βουτά
χωρίς να φοβάται τα βάθη;
Ή ο Διαγόρας–Αρίων,
το δελφίνι των δύο πατρίδων,
με ένα ρόδο στο στόμα
και δυο σταγόνες ήλιου στα πτερύγιά του;

Ίσως, πάλι, να είσαι δύση.
Λυκόφως —
εκείνη η εύθραυστη στιγμή
που η μέρα δεν έχει φύγει ακόμη
και η νύχτα δεν έχει φτάσει·
η ώρα που φως και σκοτάδι
συμφιλιώνονται στον ίδιο ορίζοντα.

Ή μήπως ο ήλιος, αφηρημένος,
άνοιξε για λίγο την παλάμη του
και του ξέφυγε ο χρυσός;

Έπεσε στη θάλασσα,
έγινε φωτεινό μονοπάτι
και τώρα με καλεί να το περπατήσω.

Αυτός είναι ο θαλάσσιος πλούτος:
όχι μονάχα όσα παίρνουμε από εσένα,
μα όσα αφήνουμε να ζήσουν —
τα ψάρια, τα φύκια, τα κοράλλια,
το αλάτι, το φως,
οι μνήμες και τα όνειρα των ανθρώπων.

Μου αρέσουν τα γαλανά νερά,
γιατί χωρούν μέσα τους ολόκληρο τον ουρανό.

Μου αρέσουν τα τιρκουάζ,
γιατί φανερώνουν τον βυθό
χωρίς να προδίδουν τα μυστικά του.

Μου αρέσουν τα γαλαζοπράσινα,
γιατί παντρεύουν τον ουρανό με τη γη
και μοιάζουν με υπόσχεση
πως όσα αγαπιούνται αληθινά
μπορούν να συναντηθούν.

Θα κολυμπούσα το πρωί μόνος,
για να ακούσω την ανάσα σου.

Το μεσημέρι,
για να με λούσει η αλήθεια του φωτός.

Το απόγευμα με παρέα,
γιατί η ομορφιά μεγαλώνει
όταν μοιράζεται.

Και το βράδυ μόνο με άνθρωπο αγαπημένο,
γιατί η σκοτεινή θάλασσα
θέλει εμπιστοσύνη και ένα χέρι κοντά.

Αν είχες μιλιά —
κι ας έχεις τόσα αμέτρητα μίλια —
θα μου έλεγες:

«Μη με αφήνεις μόνη τον χειμώνα.
Μη με θυμάσαι μόνο όταν λάμπω.

Εγώ φοράω συχνά το καλό μου για σένα:
γαλήνη,
απαλό κυματάκι,
ψιθύρους,
διάθλαση φωτός,
διαφάνεια.

Κάθε μέρα αλλάζω χρώματα
για να σε γοητεύσω.

Εσύ τι κάνεις για μένα;
Πώς θα με κερδίσεις;»

Κι εγώ θα σου απαντούσα:

«Θα έρχομαι και τον χειμώνα.
Θα ακούω τις σιωπές και τις φουρτούνες σου.
Δεν θα πληγώνω τον βυθό σου,
δεν θα λερώνω την αγκαλιά σου.

Θα φυλάω τα ρόδα σου
ώσπου να ξαναγίνουν ροδαυγή.

Και κάθε φορά που ο ήλιος
θα χάνει τον χρυσό του μέσα σου,
θα κάθομαι στην ακτή
και θα σου κρατώ συντροφιά.

Γιατί δεν είσαι μονάχα θάλασσα.

Είσαι πατρίδα,
ανάμνηση,
ταξίδι
και αγάπη μου.»

Χρήστος Σ. Ρουμελιώτης
Σεπτέμβριος 2026

Γιάννης Παπαθανασίου:

Φοβερά!!!! Λόγια!!!!!! με έκαναν και βούρκωσα από χαρά και από συγκίνηση τέλεια λόγια τέλεια!!!!!!