Ντοκυμαντέρ για τον Αργύρη Μπακιρτζή.
Τραγούδι.
Συγκίνηση βούρκωσε όμορφα η ❤️ καρδιά μου.
Η ιστορία ενός τραγουδιού που μόλις γύρισε ο Αργύρης από το Παρίσι και το έγραψε για ένα παιδάκι
Κασέτα και μπαγλαμαδάκι
Ο Ισίδωρος ήταν εξαιρετικός
Στοιχεία του κάθε μέλους της μπάντας σε κάθε τραγούδι
Ανιδιοτέλεια σεβασμός αλληλεγγύη
Έτσι διαμορφώθηκε το συγκρότημα.
Τραγούδι
Πρώτος δίσκος τα πρώτα όργανα
Σιγανίδης αφηγείται..
Πρώτη συνάντηση με Αργύρη
Του πρότεινα μπάσο
Μπακαλιάρος σκορδαλιά και μπάσο σε .. ταβέρνα!
Πολυζωίδης νέος καλλιτέχνης
Συναυλίες με λόγο και λόγια
.. η Μαρία θα συζεί με άλλον
Όταν θα γυρίσεις
Δεν θα σε αναγνωρίζει κανείς.
Φωτογραφίες αφιερώματα
Η φωνή του Αργύρη..
55/120 mp
Φωνή που ξεπερνά τα δεδομένα
"Τώρα που παντρεύεσαι" τραγουδι το λέει και το αισθάνεται. Λέει ο Αργύρης.
"Η φωνή μου κάνει την αδικία να ξεχαστεί"..
Στάσιμος με λίγα στοιχεία μουσικής πολλά χρόνια
Στο Μπιτ Μπαζάρ αγόραζε δίσκους με παλιά τραγούδια.
Λόγος και μουσική μαζί έρρεαν
Τραγούδι. "Πόλεις και χωριά ψάχνω να να σε βρω"
Παπάζογλου Ισίδωρος μαζί άρχισαν να παίζουν Η πένα του Ισιδώρου έπεφτε βαριά
Αρχίσαμε να γράφουμε
Διηγούνται η Άλκηστις..
Ο Χαρίλαος Σαρρής..
Ζήσαμε και εποχή που παντρεύονταν
"Φτωχές με πλούσιους
Υπήρξε και εποχή που κάποιος ζούσε μέσα στα σκουπίδια
Απόκρυφα σημεία του σώματος που συντηρούσαν ψείρες .. κουβέντα που έγινε τραγούδι
Ο Αργύρης βιώνει την καθημερινότητα με επική διάθεση
Ότι και αν βιώνουμε αν δεν το μεταφέρουμε με μοναδικότητα και επική διάθεση δεν πιάνει..
...
"Με τους ψήλους κάθεσαι".. τραγούδι
Ο πρώτος δίσκος Οκτώβρης του ογδόντα ένα.
Οι γυναίκες επιθυμούν..
Η Αργύρης της άρνησης στην άρνηση.
Μισογυνισμός με τη λατρεία του
Τραγούδι:
"Έφτασε ο καιρός των τραγουδιών .. όμορφη κοπέλα:
...
Μπάντα της Φλώρινας μικρό ιστορικό
οι μπάντες εξέφραζαν το στοιχείο της γιορτής αυτό έπαιρνε ο Αργύρης.
€Αν και χειμερινοί κολυμβητές
Ξεχάσαμε τα μαγιό!"
Είχε υλικό για το δεύτερο δίσκο
Νέες σκοτούρες νέες τάσεις
Παιδικό όνειρο οι χειμερινούς κολυμβητές
1984 Διονύσης η πρώτη εμφάνιση μέσα από αρκουδοτόμαρο με τη φωνή του Αργύρη
Ο νευρολόγος που ήτανε νεκρολόγος
Τραγουδι. "Μικρό καφέ εδώ στη Μυροβόλο"..
Συνεργασία με τη "λύρα"
Παρέα σαν οικογένεια ημασταν άνθρωποι πολιτισμένοι ευγενικοί..
"Το χαμόγελο σου .. στο φως"
"Είμαστε οι χειμερινοί κολυμβητές που δεν σταματήσαμε να κολυμπάμε!
Με το μπάρμπα Σταύρο βγάλαμε ένα δίσκο που κυκλοφόρησε στη Κορέα και την Ιαπωνία με τρομερή επιτυχία οι δακοκτόνοι..
"Όλοι εμείς οι δακοκτόνοι είμαστε δολοφόνοι"
"Ωραίος ο καφές ωραίος και μπουφές
ωραία και η κυρία που σερβίρει,
τραγούδι να της κάνουμε Αργύρη"!
"Ο Μπαρμπα Σταύρος έφτιαξε τραγούδι
για τη Βουλγάρα που τον σέρβιρε
και της έγραψε τραγούδι γιατί
νόμιζε ότι ακόμα περνάει η μπογιά του"!
Η ενορχήστρωση γίνεται ομαδικά
Εγκεκριμένο από τον κάθε εαυτό, του
κάθε μέλους της παρέας συγκροτήματος ..
"Το αυτοκίνητο με αριθμό ΥΑΕ 9567 εμποδίζει παρακαλώ ο ιδιοκτήτης του να το πάρει..
Συγνώμη έχουμε κάποιο τεχνικό πρόβλημα"
Από τις αμέτρητες ατάκες του..
Ο Αργύρης φαίνεται μπροστά αλλά δεν είναι.
Δύσκολο να ελέγξεις ανθρώπους φτασμένους όμως αυτός το κατόρθωνε..
Υποδυόταν μια μορφή ταπεινότητας για να το πετύχει μέσα στην ομάδα του
Ορατές και οι δυσαρέσκειες
στη διαφωνία στη αμηχανία ..
Η σχέση τους με την πιάτσα και μέσα και έξω
Γι'αυτό επιβίωσε το συγκρότημα λέει ο Σιγανίδης..
"Έπιασα πουκάμισο δεν έχω μανταλάκια" ατάκα Σιγανίδη
Την Πέμπτη θα παίξω
Αυτό μου δίνει ζωή ανάσα όνειρο
Αργύρης ισορροπιστής
Ο ήχος είναι μοντέρνος όταν ανοίγει δρόμο.
Να είσαι κρυφά μοντέρνος.
Τραγούδι. "Είσαι γυναίκας Τύπος που πρέπει κάποιος πάντα να σε προσέχει"
Ο μπαμπάς η μαμά .. με ρόλους ..
Εμείς τα παιδιά και αυτοί το μπαμπά
και τη μαμά..
Παπάζογλου .. κουφάθηκαν οι άνθρωποι
από τα τραγούδια!
Από το πάρκο στη Μυροβόλο
"Καλό είναι κάτι μου λέει"
Και ο Αργύρης πιανότανε από τα
λόγια και έγραφε έπαιζε
Τα σουρεαλιστικά τα έβλεπε όλα ωραία.
"Και την αγάπησε πολύ νόμιζε ότι θα του έμενε πιστή!" Τραγούδι.
Η συμβιβάζεται ή γίνεσαι επαναστάτης! Λέει κάποιος.
Κάποιος ήθελε μια ιδιαιτερότητα στα τα του Μπακιρτζή ..
Ο καλλιτέχνης αν δεν είναι και λίγο αλήτης..
Κάναμε ωραία πράγματα μαζί του..
Πολλά διδάχτηκα..
Λέει κάποιος συνεργάτης του..
Οι παρέες δημιουργούνται στις παρέες
εγώ εκεί την ημέρα έκλαιγα
Στην αγορά εκείνο το βράδυ..
Να καίγεσαι στην αγκαλιά και να στενάζεις ..
Παίζουμε στο εργατικό κέντρο
Τι γίνεται ρε υπέροχοι;
Ακούγεται συνεργάτης του στη σκηνή.
Μουσική, πενιά, πενιές ..
Αν αλλάζεις πλάνο μέσα στο τραγούδι
ανεβαίνεις μέτρα ψηλά!
Μιλάνε τη μουσική γλώσσα...
Ποιο είναι το ύφος του τραγουδιού;
Να έχει χαρακτήρα..
Εγώ μιλάω στις συναυλίες
Με κατηγορούσαν και ο Σαββόπουλος
Μιλάει ο Αργύρης.. αλλά εγώ δεν τους
άκουγα!
Όλη η βραδιά κρεμόταν στον Αργύρη
που μιλούσε πολύ και δεν δίσταζε
να διακόψει τους μουσικούς
για να μιλήσει
Τραγούδι. "Της μοίρας ήτανε γραπτό ήτανε γραπτό
στο αεροπλάνο στέκι να κατέλθ"
Δεν έχουμε καμμιά τύχη να πούμε μια ιστορία μπροστά στον Αργύρη έλεγαν τα άλλα μέλη της ορχήστρας
Ιστορίες καθώς ο Αργύρης μιλούσε
Σαξόφωνο, κλαρίνο, πνευστά..
Για τον κύριο Ρέμο..
Οι αντιδράσεις στέλνουν μηνύματα..
λέει ο Φλώρος..
Με Σταύρο Τσιώλη ηθοποιός σε ταινία του.
Κάτι καλό έφερε η ταινία
Ύστερα από 200 χρόνια..
Δεν θα ζω εγώ αλλά δεν πειράζει..
Αυτοί που ονειρεύονται
Αυτοί είναι τρελοί οι άνθρωποι
Αύριο αν σε δω το ίδιο κάνει ..τραγούδι
Αφήγημα με νόημα..αυτό αξίζει .
Ο Μπακιρτζής βρίσκει τρόπους
να πει ένα καινούργιο τραγούδι.
"Στου Καραβά τα υψίπεδα της Ανατολής"
Ένας ασίκης της Ανατολής..
Δεν κάνουμε πρόγραμμα
Μας προσβάλετε..
Όσο υπάρχουν άνθρωποι
Δεν υπάρχουν πρόσφυγες
Όλοι οι άνθρωποι είναι καλοδεχούμενοι!
"Παλιοζωη μας ρημάξες σε αυτή τη κοινωνία
και γω τους δρόμους παίρνω η σκυλα η μάνα της,ωπήγε .. να την φιλοξενήσει και αυτή
και έριξε στο γαμήσει..
Τα τραγούδια του Αργύρη
είναι σαν τις παλιές φωτογραφίες
που έχουν κιτρινίσει και μόλις
τις κοιτάμε μας πιάνουν τα κλάσματα
Έχουμε τύχη να μας θυμηθούν
οι αρχαιολόγοι του μέλλοντος
Ήμαστε ή δεν ήμαστε
Με κάποιο τρόπο συνδιαζόμαστε.
Όποιος δεν ταιριάζει αποχωρεί.
<<Σπίτι κλεισμένοι;
Στο έλεος των γυναικών μας>>
Λέει ο Αργύρης
Να είστε καλά
Κουράγιο σε αυτές και αυτούς
που το χρειάζονται.
Κλείνει η βραδιά
Για την αποτύπωση
Χρήστος Ρουμελιώτης
Σεπτέμβρης 2026
Η άδεια θέση δίπλα μου δεν ήταν άδεια
Μια βραδιά με τους Χειμερινούς Κολυμβητές — ντοκυμαντέρ
Για εμάς μνήμη Γιάννας
Παγκράτι, 10 Σεπτεμβρίου 2026.
Στον θερινό κινηματογράφο «Όασις», κάτω από τον ανοιχτό αθηναϊκό ουρανό, προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ των Γιάννη Αγγελάκη και Ανδρέα Σιαδήμα:
«Το Πολλαπλό σου Είδωλο. Χειμερινοί Κολυμβητές».
Δεν παρακολούθησα απλώς μια κινηματογραφική προβολή. Άκουγα μουσικές, ιστορίες, ατάκες, πενιές και φωνές, ενώ ταυτόχρονα έγραφα βιαστικά στο κινητό ό,τι προλάβαινα να συγκρατήσω.
Δεν κρατούσα πρακτικά.
Μάζευα μικρές σπίθες μνήμης.
Μια κασέτα, ένα μπαγλαμαδάκι, η βαριά πένα του Ισίδωρου Παπαδάμου, μια αυθόρμητη πρόταση του Μιχάλη Σιγανίδη για μπάσο — κάπου ανάμεσα σε μπακαλιάρο και σκορδαλιά — και ένας νέος μουσικός, ο Δημήτρης Πολυζωίδης, που μπήκε στην παρέα.
Έτσι γεννιούνται μερικές φορές οι αληθινές μπάντες: όχι με σχέδια και συμβόλαια, αλλά γύρω από ένα τραπέζι, με μια κουβέντα, μια μελωδία και την ανάγκη των ανθρώπων να βρεθούν μαζί.
Ήταν δύο, έγιναν τρεις και ύστερα έγιναν πολλοί.
Ο πρώτος δίσκος κυκλοφόρησε το 1981. Από τότε οι Χειμερινοί Κολυμβητές δεν έπαψαν να κολυμπούν — άλλοτε σε ήρεμα νερά και άλλοτε σε δύσκολες, παγωμένες θάλασσες.
Κάθε μέλος πρόσθετε στο τραγούδι το δικό του στοιχείο. Η ενορχήστρωση γινόταν συλλογικά. Υπήρχαν συμφωνίες, διαφωνίες, αμηχανίες και δυσαρέσκειες. Όλα όμως φαίνονταν να συγκρατούνται από κάτι βαθύτερο:
ανιδιοτέλεια, σεβασμό, αλληλεγγύη και αγάπη για τη μουσική.
Ο Αργύρης φαινόταν μπροστά, αλλά δεν ήταν μόνος. Ήταν ο αφηγητής, ο ισορροπιστής και ο άνθρωπος που μπορούσε να πιαστεί από μια τυχαία κουβέντα, μια πινακίδα, έναν αριθμό αυτοκινήτου, έναν καφέ, έναν έρωτα, μια καθημερινή αδικία — και να τα μετατρέψει σε ιστορία και τραγούδι.
Βίωνε την καθημερινότητα με επική διάθεση.
Γιατί όσα ζούμε, αν δεν βρούμε έναν μοναδικό τρόπο να τα μεταφέρουμε, κινδυνεύουν να περάσουν απαρατήρητα. Ο Αργύρης έβρισκε αυτόν τον τρόπο: με μια φωνή έξω από τα συνηθισμένα, με λεπτό χιούμορ, σουρεαλισμό, αυθορμητισμό και μια κρυφή νεωτερικότητα.
Όπως ακούστηκε στη βραδιά:
«Ο ήχος είναι μοντέρνος όταν ανοίγει δρόμο».
Ίσως γι’ αυτό ο Αργύρης παρέμεινε κρυφά μοντέρνος. Δεν επιδίωξε να αποδείξει ότι είναι πρωτοπόρος. Άφησε απλώς τα τραγούδια και τις ιστορίες του να ανοίξουν τον δικό τους δρόμο.
Μέσα στην προβολή ήρθαν η «Αρζεντίνα», το «Τώρα που παντρεύεσαι», το «Μικρό καφέ», το «Από το πάρκο στη Μυροβόλο», οι «Δακοκτόνοι» και τόσα άλλα. Μαζί τους επέστρεψαν φωτογραφίες κιτρινισμένες, παλιές αγορές, ταβέρνες, μουσικές παρέες, ξεχασμένοι άνθρωποι, έρωτες, χωρισμοί και προσδοκίες.
Και ξαφνικά, μέσα από την «Αρζεντίνα», ακούστηκε εκείνη η συγκλονιστική εικόνα:
«Ο ζων-νεκρός της μνήμης μας…»
Τότε η καρδιά μου βούρκωσε όμορφα.
Γιατί εκείνο το βράδυ στο «Όασις» δεν ήμουν μόνος.
Μαζί μου ήταν η Γιάννα.
Η Γιάννα Χρήστου, η σύζυγός μου και μητέρα του Σπύρου, του Χρήστου και του Ιάσονα. Η γυναίκα που αγαπούσε ιδιαίτερα τον Αργύρη Μπακιρτζή και είχε γεμίσει την ατζέντα της με χειρόγραφα τραγούδια του.
Άλλοι άνθρωποι συλλέγουν δίσκους.
Η Γιάννα συνέλεγε τραγούδια με το χέρι.
Η ατζέντα της ήταν ένας δικός της, μυστικός δίσκος. Κάθε σελίδα και μια μελωδία· κάθε χειρόγραφος στίχος και μια μικρή κατάθεση ψυχής. Η φωνή του Αργύρη είχε βρει θέση όχι μόνο στα αυτιά της, αλλά και στη γραφή της.
Λίγες ημέρες πριν φύγει από τη ζωή, στις 14 Ιουλίου 2022, τα παιδιά κάλεσαν τον Αργύρη και τους μουσικούς του. Κι εκείνοι ήρθαν και έπαιξαν για χάρη της.
Δεν χρειάστηκε μεγάλη αίθουσα.
Δεν χρειάστηκαν εισιτήρια, πρόγραμμα ή δυνατά χειροκροτήματα.
Ήταν μια συναυλία-δώρο για έναν άνθρωπο που είχε ανάγκη να ακούσει την αγαπημένη του μουσική. Μια πράξη τρυφερότητας, σεβασμού και αλληλεγγύης — από εκείνες που δεν διαφημίζονται, αλλά μένουν χαραγμένες βαθιά στην οικογενειακή μνήμη.
Απόψε, τέσσερα χρόνια αργότερα, ένιωσα σαν να συνεχιζόταν εκείνη η μικρή συναυλία.
Η μεγάλη οθόνη του θερινού κινηματογράφου έγινε παράθυρο. Οι παλιές φωτογραφίες ξαναζωντάνεψαν. Οι μουσικοί μιλούσαν, γελούσαν, θυμούνταν, διαφωνούσαν και έπαιζαν. Κι εγώ, ανάμεσα στις μορφές τους, αναζητούσα τη δική σου εικόνα, Γιάννα.
Την εικόνα που είναι μοιρασμένη στις γωνιές των σπιτιών μας και εξακολουθεί να μας κοιτάζει.
Δεν ξέρω αν εσύ θα ονόμαζες τη βραδιά αυτή «εκδήλωση μνήμης». Ίσως να χαμογελούσες με τη σοβαρότητα της διατύπωσης. Ίσως να άνοιγες πάλι την ατζέντα σου και να αναζητούσες το σωστό τραγούδι.
Για μένα, όμως, ήταν ένα άτυπο μνημόσυνο με μουσική, χιούμορ και ανθρώπινη ζεστασιά. Ένα μνημόσυνο όπως ίσως θα σου ταίριαζε: χωρίς επισημότητες, αλλά με φίλους, ιστορίες και τραγούδια.
Η φωνή του Αργύρη δεν μπορεί να διορθώσει την αδικία του θανάτου. Μπορεί, όμως, να την κάνει για λίγο πιο υποφερτή.
Οι καλλιτέχνες δεν νικούν τον θάνατο.
Μαθαίνουν στη μνήμη να αναπνέει.
Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που τραγουδούν, που θυμούνται, που ανοίγουν τις πόρτες τους στον άλλον και θεωρούν όλους τους ανθρώπους καλοδεχούμενους, οι απόντες δεν χάνονται εντελώς.
Παραμένουν μέσα στις λέξεις, στις φωτογραφίες, στα παιδιά τους, σε μια παλιά ατζέντα γεμάτη χειρόγραφα τραγούδια.
Τι να πούμε;
Τι να θυμηθούμε;
Να θυμηθούμε πως κάποτε μια γυναίκα που αγαπούσε πολύ τη μουσική άκουσε, λίγο πριν φύγει, τους αγαπημένους της μουσικούς να παίζουν για εκείνη.
Να πούμε πως τέσσερα χρόνια πέρασαν, αλλά δεν έφυγε ποτέ από μέσα μας.
Να πούμε πως απόψε, μέσα στο πλήθος των ειδώλων της οθόνης, εμφανίστηκε πάλι και το δικό της.
Γιάννα, η άδεια θέση δίπλα μου δεν ήταν άδεια.
Σε αγαπούμε.
Σε θυμόμαστε.
Για την αποτύπωση
Χρήστος Σ. Ρουμελιώτης
Σπύρος Ιάσονας Χρίστος
Οι λεβέντες της
Παγκράτι, Σεπτέμβριος 2026
Αγγελάκης - Σιαδήμας
Πρόκειται για δύο Θεσσαλονικείς δημιουργούς με μακρά συνεργασία στον κινηματογράφο και ιδιαίτερη σχέση με τη μουσική.
Γιάννης Αγγελάκης — προσοχή, όχι ο μουσικός Γιάννης Αγγελάκας. Ξεκίνησε από τα μαθηματικά και εργάστηκε ως DJ και ραδιοφωνικός παραγωγός. Στη συνέχεια πέρασε στον κινηματογράφο ως μοντέρ, παραγωγός και ειδικός στην επεξεργασία εικόνας και χρώματος. Ίδρυσε το 2005 τη Fractal Productions. Στο «Πολλαπλό σου Είδωλο» συνυπογράφει σενάριο και σκηνοθεσία, ενώ έχει αναλάβει και τον ήχο.
Ανδρέας Σιαδήμας — σκηνοθέτης και διευθυντής φωτογραφίας με εμπειρία άνω των είκοσι ετών. Σπούδασε οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και στο Πανεπιστήμιο Greenwich, αλλά στράφηκε στην οπτικοακουστική δημιουργία. Ίδρυσε στη Θεσσαλονίκη την Dangerous Productions, έχει συνεργαστεί με BBC και Channel 4 και έχει διδάξει στο Τμήμα Κινηματογράφου του ΑΠΘ. Στο συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ συνυπογράφει σενάριο και σκηνοθεσία και έχει τη διεύθυνση φωτογραφίας.
Δεν είναι η πρώτη συνεργασία τους. Στο ντοκιμαντέρ «Μουσικό Χωριό» ο Σιαδήμας ήταν σκηνοθέτης και ο Αγγελάκης παραγωγός.
Η δική μου ανάγνωση είναι ότι λειτουργούν συμπληρωματικά: ο Σιαδήμας φέρνει κυρίως την κινηματογραφική ματιά και τη φωτογραφία, ενώ ο Αγγελάκης τη βαθιά γνώση του ήχου, του μοντάζ και της μουσικής παραγωγής. Γι’ αυτό και το ντοκιμαντέρ δεν μοιάζει με ένα απλό βιογραφικό του Μπακιρτζή· μοιάζει περισσότερο με ζωντανό αναδρομικό περίπατο μέσα σε μια μουσική οικογένεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου