Εικόνα ύστερα από αίτημα στο ChatGpt
Είναι μια καρυδιά (*) στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας μας. Μας ανοίκει αναλογικά ένα ελάχιστο ποσοστό από τα 50 περίπου διαμερίσματα. Όμως η Σοφία άξια, ικανή και δίκαια διαχειρίστρια τον αγαπά πολύ και αφιερώνει τα δέοντα να είναι καθώς πρέπει.
Στο κέντρο του και δίπλα σε μια πανάρχαια μάντρα της δεκαετίας του 1962 τότε χτίστηκε δεσπόζει μια καρυδιά. Το γλυκύτατο και απλόχερο αυτό δένδρο παλεύει παντοιοτρόπως απλώνοντας δεξιά και αριστερά και όρθια τις κλάρες του να ξεφύγει από το σκότος ή τουλάχιστον την πολύωρη σκιά που του φορτώνουν οι γειτόνισσες του οι πολυκατοικίες δηλαδή και τραβά αρκετό ύψος. Τότε όλο και κάποιος καλοθελητής βρίσκεται και την περιορίζει. Δεν πειράζει. Εγώ την καταλαβαίνω και την παρηγορώ. "Μην το βάζεις κάτω καλή μου εσύ τη δουλειά σου τράβα για τον ουρανό να θρέψεις τα γλυκά στρογγυλά κ αυγουλωτά παιδάκια σου". Όπως και να το κάνεις είναι μια καλή πράσινη παρεούλα. Όταν ανοίγω τη μπαλκονόπορτα το πρωί τσουπ μου λέει καλημέρα. Παλιότερα 2-3 χρόνια είχαμε και παρέα μια γλάστρα στο μπαλκόνι με κυκλάμινα της Γιάννας. Τα είχε φέρει από το Λαμπίρι Αίγιου τη περιοχή που ήταν το ξενοδοχείο Achaia Med όπου εργαζόμουν. Ωστόσο ύστερα από 3 χρόνια δεν θέλησαν να ξαναδούν το φως. Οι βολβοί μείναν στη γλάστρα και δεν άνθισαν.
