Anniversary Ιωάννα Χρήστου σαν σήμερα

ΓΙΆΝΝΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ

Τέσσερις δεκάτου

Τραγούδι θέλει

Η χείρα μου να γράψει

Μα δεν μπορεί

Δεν την αφήνει η καρδιά

Με δάκρυα λιώνει τα χαρτιά

 

Τέσσερις δεκάτου

Σήμερα παρούσα

Σε ατζέντες

Κολλητών τα κινητά

Συγγενών τα σταθερά

Χωρούσε άπειρη αγάπη

Η δική σου η ❤️ καρδιά

Χρίστος ρουμ.

4/10/2024 αγ.αδρ.

Σημ.:

Η Γιάννα σε ανταπόδοση

ευχών που έστελνε

Σε γιορτές και επετείους,

λάμβανε στα γενέθλια της

και τη γιορτή της πάνω από

διακόσιες (200) κλήσεις 

Γιάννα - Gianna

Γεννήθηκα στον Άγιο Αδριανό
Εκεί αισθάνθηκα πρώτα από όλα, τα αρώματα από τα κυκλάμινα και τα βότανα των χωραφιών του και τα ζουμπούλια. Την αγωνία της επιβίωσης των γονιών μου που φορτωμένοι από τον μόχθο της πάσης φύσεως χειρωνακτικής δουλειάς τίμιας και από αλμυρό ιδρώτα ποτισμένη καταφέρναμε να τα βγάζουμε πέρα..

Εκεί ένιωσα τις πρώτες συστολές της

 σχολικής δημοτικής  ζωής τα πρώτα μαθησιακά και καρδιακά κεντρίσματα, έκανα τα πρώτα σχέδια και τα πρώτα παιδικά όνειρα. Το οικογενειακό και σχολικό μου περιβάλλον με κανόνες, μαθήματα και υποχρεώσεις τύλιγε πιεστικά αλλά προσεχτικά και προστατευτικά τη ζωή μου. Σύντομα οι γονείς μου μόλις διαπίστωσαν πρώιμη ωριμότητα (;) και ευθύνη διαχείρισης αριθμών και συναλλαγών μου φόρτωσαν μια βάρδια μετά μελέτης παρακαλώ στο μαγαζί περίπτερο του χωριού..

Εκεί γνώρισα την αγάπη των συγγενών μου των θείων μου Τάκη και Κώστα Χρήστου  και των εξαδέλφων μου Μιμής,  Γιάννας, Δημήτρη, Γιώργου και άλλων από διπλανά χωριά, πόλεις.

Θυμάμαι ακόμη την επίπληξη για διαφυγή εσόδων του μαγαζιού από κάτι πανέξυπνα  πιτσιρίκια που με είχαν βάλει στο μάτι και αφαιρούσαν προϊόντα από τα εξωτερικά ράφια του περιπτέρου, εκτός οπτικού μου πεδίου. Παθήματα μαθήματα..

Η μνήμη μου περιέχει άπειρες αθώες στιγμές και όμορφες ιστορίες που τύπωσαν μέσα μου πολύχρωμους πίνακες που βρήκαν έκφραση στο χόμπυ μου τη φωτογραφία και στο ταλέντο του υιού μου Χρήστου που εξελίχθηκε σε έναν χαρισματικό ζωγράφο.

Αργότερα ζήτησα από τους αγγέλους μου και τους χορικούς μου να μιλήσουν για μένα με αφορμες διάφορες φωτογραφικές στιγμές της ζωής μου στο χωριό. 

Άγγελος:

25 Μάρτη: Εθνική γιορτή

Στολή στο χέρι κεντημένη

Σε μπαούλο καλοδιπλωμένη

Οικογένειας κειμήλιο ιερό

Βγαίνει κάθε εθνική γιορτή 

Η παράδοση πάντα ζει 

Μέσα σου, στο χωριό 

Τη πόλη στη ζωή 

Ο πατέρας κ μητέρα 

Περήφανοι πολύ. 

Μια μέρα πάρθηκε η μεγάλη απόφαση. Το ξερίζωμα από το πατρικό και η εγκατάσταση στην Αθήνα. Μεγάλο βήμα, μακρύς δρόμος, πολύ πόνος και αγωνία. Προσπάθεια προσαρμογής στη νέα άγνωστη ζωή σε μια τεράστια γειτονιά πόλη. Συγγενείς φίλοι φίλες επαφές σχέσεις από την αρχή. Χάος. 

Φάσμα ηλικίας 12-18. Κέρκυρας 140. Κυψέλη.

Άγγελος:

Εγώ φίλοι μου είμαι

ο κολλητός της Γιάννας.

Με έχουν ορίσει οι θεοί να 

την ακολουθώ αόρατος και να

την βοηθάω όπου είναι δυνατόν.

Τη βλέπω να παλεύει 

για ένα καλύτερο κόσμο.

Η ζωή της μοιραία διασταυρώνεται 

με έντονες πτυχές 

της δημόσιας ιστορίας, 

της κοινωνικής γεωγραφίας,

και του αγώνα των λαών 

για ειρήνη και πρόοδο.

Η ζωή της είναι μέρος του αγώνα

για ανθρώπινες συνθήκες

του λαού, για τα εργατικά δικαιώματα μακρυά από την αδικία και

την εκμετάλλευση.

Υπέρ της ανθρώπινης 

διεθνούς αλληλεγγύης των εργαζομένων 

Εμβληματικές φράσεις/πράξεις 

Δράσεις απο μαθητικούς, κοινωνικούς, εργατικούς αγώνες, κόμμα, σωματείο, συνδικάτο, απεργία, εθελόντρια, Κ.Ε.Φ.Ι.

Θέλω να εξαφανιστώ

Είμαι χάλια είμαι χάλια 

Δεν θα τη βγάλω καθαρή 

Κουφάλα νεκροθάφτη 

δεν θα σου κάνω τη χάρη 

Το πυρηνάκι της ΣΚΟΥΙΜΠ

Μη χ€σω!

Αγάπηηηηηη!

Μια μεγάλη αγκαλίτσα!

Χρήστος Ρουμελιώτης 

Σήμερα το βρήκα. 21/4/2024

Όλοι περιμένουμε μια ρεβάνς 

Απλά δεν ξέρουμε ακριβώς  

ποια είναι και πότε θα έρθει

και τι θα την κάνουμε..

Χρ.ρουμ.23/4/2024

Όλοι έχουμε ανεξόφλητα 

γραμμάτια από και προς..

Ένα ένα παίρνει σειρά..

Χρ.ρουμ.23/4/2024

Η Γιάννα μου δεν πέθανε

Πεθαίνει οποίος ξεχνιέται 

Γυναίκα με τις χαρές της

Ποτέ δεν λησμονιέται

Ζαχαρένια Βλαχάκη 

27/4/2024 Αθήνα.

27/4/2024

Μαρτυρίες όσων γνώρισαν την Γιάννα.

Βελόνα και κλωστή Fil et aiguille

ΒΕΛΌΝΑ ΚΑΙ ΚΛΩΣΤΉ 

Του Χρήστου Ρουμελιώτη 

Είσαι η βελόνα 

Είμαι η κλωστή 

Και όπου θέλεις 

Με πας Και πάλι 

από την αρχή!

÷

Είσαι η βελόνα 

και είμαι η κλωστή 

Κλώθει η μέρα 

τη νύχτα στην αυλή 

÷

Είσαι το βελόνι 

και είμαι το νήμα 

Έρχεσαι από την ανατολή

Και χάνεσαι μέσα στη ραφή

(των βουνοκορφών)

÷

Είσαι το βελόνι 

με τη μυτούλα τη λεπτή 

Είμαι η κλωστή 

Κάνε ο,τι θέλεις 

Αρκεί να είμαστε μαζί 

÷

Είσαι το βελόνι 

Είμαι η κλωστή 

Είσαι ελεύθερο πουλί 

Αγκαλιά ξυπνάμε το πρωί 

÷

Βελόνι χωρίς κλωστή 

Χορδή χωρίς μουσική

Λουλούδι χωρίς αυλή 

Βασιλοπούλα χωρίς βλατί*

Βλέπε: Ραφτάκι 

(*) Βιζυηνός 

Συνεχίζεται 

Εμπνευσμένο από πόνημα 

Paul Éluard 

October, have a good month, Οκτώβρης καλό μήνα!

Δικιά μου σύνθεση 

επί του πεζοδρομίου

Δεν μπορώ να μην πω καλό μήνα στον γλυκό Οκτώβρη. Όμως όσο και να έχω προσπαθήσει να τον καλλωπίσω με διάφορα συμπαθητικά επίθετα αυτός μένει ατάραχος στις συμπεριφορές του. Ηλιότροπος εδώ νεφότροπος αλλού. Ούτε κρύος ούτε θερμός μέτριος θα έλεγα και οικονομικός από πολλές απόψεις. Ωστόσο η καρδιά και νους σκέπτονται εν κινήσει και λένε:

Είσαι η ισορροπία της ζωής.
Είσαι μια βαρκούλα σωτηρίας.
Ο άνθρωπος τη χρειάζεται.
Θέλει να περάσει από τα δύσκολα
στα εύκολα από τη τρικυμία.
Το βλέμμα του διεισδύει στις
πιο ασήμαντες λεπτομέρειες
και ο νους τις μετατρέπει
σε τραγωδία ή κωμωδία ανάλογα
με τη παιδεία του τις πιο δύσκολες 

κοινωνικοπολικές καταστάσεις.
Κατά βάσει θέλει να είναι ευτυχισμένος

και κάνει ο,τι μπορεί γι'αυτό.

Οκτώβρης: μελαγχολία ή ευτυχία;
Οκτώβρης: πόνος ή χαρά;
Όλα είναι συνάρτηση του εγώ;
Δυνατό ή ασθενές; 

Ειλικρινές ή μη

Πληγωμένο ή υγιές; 

Ζωντανό ή νεκρό;
Ευτυχισμένο ή δυστυχισμένο;
Εσύ μόνο καθρέπτη μου γνωρίζεις.

Χρ.ρουμ.1/10/2024

Αγ.αδριανός

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΊΟΥ 

Δάκρυα χαράς, 

αλλά και λύπης, 

γιατί, μεγαλώσαμε.

Τέλεια λόγια !!

Δεν έχω λόγια 

να σου δώσω!

Τι όμορφα, 

είναι τα λεγόμενα σου!

ΓΚΙΟΛΗ ΒΟΥΛΑ

"Τόσο όμορφη η σκέψη 

και η φαντασία σου..

για τις ποιητικές σκέψεις σου 

για τον γόνιμο Οκτώβρη 

που κυοφορεί την Άνοιξη"

OCTAVIO PAZ

«Στους διαδρόμους 

του διάφανου φθινοπώρου, 

μπαίνω στο σώμα σου 

όπως στον κόσμο…»

Γκάτσος 

Αν κουραστείς απ' τους ανθρώπους

κι είν' όλα γύρω γκρεμισμένα,

μην πας ταξίδι σ' άλλους τόπους

έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Κι αν πέσει απάνω σου το βράδυ

με τ' άστρα του τ' απελπισμένα,

μη φοβηθείς απ' το σκοτάδι

έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Έλα και γείρε το κεφάλι

στα χέρια μου τ' αγαπημένα,

να ζήσεις τ' όνειρο και πάλι

έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Κι αν δεις καράβια να σαλπάρουν

κι αν δεις να ξεκινάνε τρένα,

μην πεις μαζί τους να σε πάρουν

έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Έχω μια θάλασσα σμαράγδια

μ' αγάπη κι ήλιο κεντημένα,

για την καρδιά σου που 'ναι άδεια

έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Έλα και κάθισε δεξιά μου

σαν ξεχασμένος αδερφός,

να μοιραστείς τη μοναξιά μου

και να σου δώσω λίγο φως,

έλα σε μένα, έλα σε μένα...

Νίκος Γκάτσος

Μιμή, Mimi

ΜΙΜΗ

Και ρώτησε ο θεός: Την κυρία αυτή τι όνομα να της δώσουμε;  Άγγελος: Όνομα "Δήμητρα" να την πούμε ωφέλιμο και πλούσιο πολύ είναι.  Θυμίζει τη σπορά, την εφορία και τη σοφία της φύσης.  Το κρατάμε για γραφή καθώς παραπέμπει στη πλούσια Αργολική πεδιάδα  και την ιστορία της. 

Ωστόσο το "Μιμή" για κάθε μέρα δεν είναι άσχημο. Παραπέμπει στη τρυφερότητα  την ευστροφία, την φιλοξενία,  τον έρωτα, την αγάπη,  το γέλιο, το χιούμορ,  την αισιοδοξία την αγάπη για τους οικείους το ευ ζειν κλπ.

Στη ορθογραφία θα του δώσω

Πλούσιο σε μ κ δύο διαφορετικά "ι"

ένα γιώτα λίγο προβληματισμένο

και ένα ήτα μακρύ και ευτυχισμένο!

Σε κάθε περίπτωση θα διαβάζεται 

αμφιδρομικά!

ΧΡ 22/9/2024

Μου επιτρέπεις να κλάψω; allow me cry

Διάλογος:

Χτες βράδυ σκοτεινιά

Στων Αγίων Αποστόλων τα οικεία νερά 

Σε είδα μέσα στην αστροφεγγιά 

Να τρεμοπαίζεις φωτεινή σκιά

Μου επιτρέψεις να κλάψω;

Σε ρώτησα φωναχτά

Στο δρόμο σπίτι μοναξιά

Σκόρπια τ' αναφιλητά

Μου επιτρέπεις να κλάψω;

Ναι αν με αγαπάς αληθινά!

Ναι αν δεν είσαι μακρυά..

Τα βλέπεις τα παιδιά;

Μου επιτρέπεις να κλάψω;

Ναι λέω σε βλέπω σκεπτικό 

Βουρκωμένο σκυθρωπό

Είμαι δω δεν σας ξεχνώ 

Μου επιτρέπεις να κλάψω;

Το ξέρω. Σου λείπει η χαρά

Σου λείπει αγάπη κι αγκαλιά

Σου λείπει το σπίτι τα παιδιά!

Έχουν περάσει δύο χρόνια

Και δυόμισι μήνες από τότε

Που μας άφησες μοναχούς

Αγκαλιά με τη δική σου σιωπή..

Σε αγαπούμε! ❤️ Σε σκεπτόμαστε!

Χρ.+χρ.+σπυρ.+ιασ.

Αγ.Απ.27/9/2024

Φρίντα Κάλο: 

«Μη χτίσεις ένα τείχος 

γύρω από τον πόνο σου, 

μπορεί να σε 

καταβροχθίσει 

από μέσα»

 

4/10 / Messenger

ΕΝΘΕΤΟ 

Σώμα γυναίκας 

(Πάμπλο Νερούδα, 

μετάφραση: Ζαφειράτος)

ΣΩΜΑ γυναίκας, 

κάτασπροι μηροί, 

κάτασπροι λόφοι,

καθώς μου παραδίνεσαι 

μοιάζεις ο κόσμος όλος.

Σώμα χωριάτη άγριου 

το σώμα μου σε σκάβει

κι ένα παιδί απ’ τα τρίσβαθα 

της γης ξαναγεννιέται.

Σαν γαλαρία έρημος, 

πουλιά με εγκαταλείπαν

κι η νύχτα έμπαινε μέσα μου 

βίαια και με χτυπούσε.

Και για να μείνω ζωντανός 

εσένανε έκανα όπλο,

πέτρα μες στη σφεντόνα μου, 

στο τόξο μου σαΐτα.

Μα η ώρα της εκδίκησης 

ήρθε και σ’ αγαπάω.

Δέρμα από γάλα, μούσκλια, 

δυνατό, άπληστο σώμα.

Ω, οι υδρίες του στήθους σου, 

ω τα γλαρά σου μάτια!

Ω, ηβικά τριαντάφυλλα 

κι ω στεναγμοί της θλίψης!

Ω, σώμα της γυναίκας μου, 

στη χάρη σου αντέχω.

Δίψα μου, πόθε απέραντε, 

αβέβαιέ μου δρόμε!

Κοίτες των ποταμών 

κρυφές που ρέει η αιώνια δίψα,

που ρέει η αιώνια κούραση, 

κι ο αστέρευτος ο πόνος.

Ώρα για φαγητό, τι θα φάμε σήμερα; Μιμή

Πέρασαν οι δυό

Έρχονται οι τρείς

τι ώρα θα φάμε

Εμείς οι τρεις;

(ή και η τέταρτη

που ζεί στο λόφο)

Ο ουρανίσκος

δεν κρατιέται

και το στομάχι

από τη πείνα

με φουέ χτυπιέται.

Κάντε κάτι φίλοι μου

μην τρυπήσουμε

από τη πείνα

Φέρτε έστω και

Λίγο άσπρη σάλτσα

Καρμπονάρα Χύμα!

Χρ.19/9/2024

Περνάει η ώρα

βασανιστικά

Η κοιλιά μ' γουργουρά

Δεν θέλει φουά γκρά

Δεν θέλει μουσακά 

Δεν θέλει τραχανά 

Δεν θέλει σκορδαλιά 

Δεν θέλει αυγά τηγανητά 

Δώστε και σώστε τη

μια φασουλάδα με 

Φασόλια από 

Τη Καστοριά 

Χρ.20/9/2024

Έχει σήμερα έναν υπέροχο ήλιο 

επισκέπτη της αυλής μου

μετά από μία νεφοσκεπή μέρα. 

Με τις γατούλες παρέα 

πήραμε πρωινό, αυτές γάλα

 και γω καφέ, στη χαρούμενη

ηλιόλουστη αυλή μου.

Χρ.συνεχίζεται επί

καθημερινής βάσεως 

Loudovikos Anogeion

 ΜΟΙΡΟΛΟΙ

Ο άνεμος εσήκωσε
κύματα και αλμύρα
είναι σκληρή η μοίρα
δεν δίδει μερτικό.

Μικρή ζωή μακρύς καημός
σε θάλασσα που καίει
μια μάνα που σε κλαίει
σε άδειο σπιτικό.

Τη μέρα που η άνοιξη
θα άλλαζε το κόσμο
με γιασεμιά και δυόσμο
και θ’ άνοιγε πανιά
άλλαξες γνώμη κι έφυγες
'κείνο το μαύρο βράδυ
κι έμεινε το σκοτάδι
κι αυτή η ερημιά.

Luise Glück, Πρωινή Προσευχή, διασκευή

ΠΡΩΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Επουράνια πατέρα 

κτίστη του παραδείσου
δημιουργέ της ομορφιάς.
Συγχώρεσε μας που δεν σταθήκαμε 

ικανοί να εκτιμήσουμε την ομορφιά
και παρεκτραπήκαμε.
Εσύ όμως φάνηκες γενναιόδωρος
και μας έδωσες ακόμη μια ευκαιρία.
Και πάλι σε αγνοήσαμε και σε πληγώσαμε.
Δάκρυσες και απο τη σάρκα σου έτρεξε διαμαντένιο αίμα.

Μας συγχώρεσες και άφησες την τελευταία σου πνοή στο παράδεισο που εσύ δημιούργησες.
Απέδειξες ότι η αγάπη και η ομορφιά δεν έχουν ανταλλάγματα.
Ελεύθερη απόδοση χρ.ρουμ. 

Σελίδα 35 Άγριες ίριδες Luise Glück.

H rodia η ροδιά

Η ροδιά:

Στην άκρη του δρόμου

Αγκαλιά με μια ακακία

Φέτος άνθισε και έδεσε

Ροδιά χωρίς προστασία *

Κανείς δεν την ενοχλεί 

Τον χώρο σέβεται πολύ 

Και τον καθένα που την

Κοιτά, ευγενικά χαιρετά 

Τα ρόδια μου είν' ακόμα 

Άγουρα αλλά υπομονετικά 

Χειμώνα περιμένουν 

Χρώμα να αποκτήσουν 

Και να μοσχομυρίσουν

Οι άνθρωποι τ' αγαπάνε 

Για να καλό περνάνε 

Ντεκόρ αγάπη τύχη και

Υγεία με ροδάδα κερνάνε

Φίλοι μου όλοι πιείτε 

Μια Tequila Sun Rise 

Με Grenadine

Αναστηθήτε ή 

Τουλάχιστον 

Αντισταθείτε

Χρ ρουμ.11/9/2024

(*) Τα αγκαθάκια της ροδιάς