8 mars

8 mars

O Πασκάλ Ζαρτί είναι Συγγραφέας, σημαίνουσα

δημόσια προσωπικότητα της πόλεως Μπορντώ

και Λάτρης της Ελληνικής Ιστορίας και Χώρας.

Τον καλέσαμε να τοποθετηθεί για την ημέρα της

γυναίκας και μας έστειλε το παρακάτω μύνημα:

8 mars... Journée de la femme.

8 mars seulement ?

C'est chaque jour qui passe

Que nous devons honorer la beauté

De celle qui est la complémentarité de l'Homme.

Parce que nous ne faisons qu'un avec l'être cher

Dans une alchimie vivante et magique,

Donnons des accents d'éternité à l'Amour.

Il est permis à chacun de nous d'espérer...

Espérons, Espérons...

EVEIL

Je dors sur son sourire

Qui berce mon coeur d'enfant

Je crois l'entendre dire

Qu'il brillera longtemps

Il anime mes rèves

Des clichés savoureux

D'un Amour qui se lève

Pour tutoyer les cieux

Chimères de l'irréel

Donnez corps à la vie,

Créez de l'éternel

Pour deux êtres unis.

Pascal Jarty

Bordeaux le 8 Mars 2009

LA VERSION GRECQUE DE LA COMMENTAIRE

ET DU POEME DU PASCAL JARTY POUR LE 8 MARS

8 Μαρτίου... Ημέρα της γυναίκας.

8 Μαρτίου μόνο αυτή την ημέρα;

Γιατί η Ημέρα της Γυναίκας είναι η Κάθε Μέρα.

Γιατί καθημερινά πρέπει να τιμούμε την ομορφιά της

που είναι αναπόσπαστο στοιχείο αυτού που λέμε Άνθρωπος.

Και μέσ' στην αλχημεία της ζωής ας δώσουμε την πρέπουσα

σημασία στη Αγάπη και την αιωνιότητά της

για να ελπίζουμε, ελπίζουμε, ελπίζουμε...

ΤΑ ΔΥΟ ΕΝΑ ΚΑΙ TO ENA ΔΥΟ ΜΑΖΙ

Νιώθω ζεστό το πρόσωπό της

Να με νανουρίζει απαλά

Σαν να ακούω το μιλητό της

Να μου... φέγγει τη καρδιά

Ζωγραφίζει τα' όνειρά μου

Με νόστιμες πινελιές

Μιας Αγάπης που πλανιέται

Στους απέραντους ουρανούς

Ω Χίμαιρες της Ουτοπίας

Δώστε επί τέλους Αιώνιο Σώμα

στη Ζωή. Κάντε τα Δύο Ένα

Και το Ένα Δυό Μαζί

Pascal Jatry/Μπορντώ στις 8 Μαρτίου 2009

8 Μάρτη

Σε είδα καθώς περπατούσες

Στην άκρη του λιβαδιού

Και κίτρινα στα μαλλιά φορούσες

Άνθη του χωρισμού

Σε είδα καθώς κατέβαινες

Την κοίτη του ποταμού

Κι άστραφταν στα μάτια σου

Οι σκιές του δειλινού

Σε είδα καθώς κοιτούσες

Του πελάγους την απλωσιά

Κι από μένα τι ζητούσες

Ακόμη μιαν αγκαλιά

Σε είδα σε είδα να περπατείς

Μέσ' στων ονείρων μου τη καταχνιά

Και να ξανάρχεσαι ευθύς

Φορτωμένη με δάκρυα και φιλιά

Χρήστος Ρουμελιώτης

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009

8 Μάρτη

Στις 8 Μάρτη η γυναίκα έχει την τιμητική της.

Στα ξενοδοχεία θα είναι πελάτισσα ή εργαζόμενη.

Να μια αξιοπρόσεχτη ευκαιρία για τους σεβαστούς ξενοδόχους !

Εμείς εδώ κάναμε το ελάχιστο

δηλ. υπενθύμιση, ψηφοφορία, στίχο ό,τι μπορέσαμε

Εσείς;

Να της προσφέρετε ένα λουλούδι

Να της κάνετε ένα έξυπνο δώρο

Να της γράψετε ένα στίχο

Μια ηθική αμοιβή

Τίποτα από τα παραπάνω

Λουλούδι είπα στο πέτο σου να βάνω

Ή ένα έξυπν' δώρο να σου κάνω

Μα να! ένας Στίχος ήρθε εμπρός μου !

Σαν Εσύ ταχιά μπήκες στο μυαλό μου !

Christos Roumeliotis

Athens 03/03/09

Η πιο οικουμενική τέχνη

Η πιο οικουμενική τέχνη «Οι ποιητές είναι ανένταχτοι και αμφισβητίες. Εκφράζονται με γέλιο αγέρωχο, με αυθάδεια και όχι με συγκατάβαση. Είναι απόστολοι της ελεύθερης σκέψης και δράσης. Θέτουν υπό κρίση τους κοινωνικούς δεσμούς που βασίζονται σε σχέσεις επικυριαρχίας. Αρνούνται να είναι εξαρτώμενοι από τις οποιεσδήποτε εξουσίες. Σε περίοδο κρίσης είναι πιο ουσιώδεις από ποτέ». Τα λόγια αυτά ανήκουν στον καλλιτεχνικό διευθυντή της «Ανοιξης των Ποιητών» (02-15/03/2009)Ζαν Πιερ Σιμεόν, «ψυχή» της εκδήλωσης. Χάρη στις δικές του προσπάθειες ο θεσμός μπήκε στο πολιτιστικό ημερολόγιο. «Στην αρχή φαινόταν σαν "ούφο", σαν αξιοπερίεργο», μας λέει. «Σήμερα έχει αποκτήσει πλατιά διάδοση. Επιδιώκω το να γίνει αντιληπτή η ποίηση σαν κοινωνικός δεσμός ανάμεσα σε γενιές, εθνικότητες, κοινότητες, πολίτες. Δεν υπάρχει τέχνη πιο οικουμενική. Παρά τις διαφορετικές γλώσσες, το ποίημα είναι διεθνές λεξιλόγιο. Στα γαλλικά, αγγλικά ή κινεζικά, μιλάμε την ίδια γλώσσα όταν μιλάμε με ποίηση». Πηγή: www.enet.gr

Louise de Coligny-Châtillon

 Louise de Coligny-Châtillon

Απίστευτο, καταπληκτικό συναντήσαμε (*) τον Γιάννη Σκαρίμπα (1893-1984) λίγο πριν το έβγα του πολέμου του 1918 μαζί με τους «πυροβολητές του Απολλιναίρ» ως εθελοντή περιπολάρχη της «Ζ» στα χαρακώματα του Μακεδονικού να μάχεται και ανάμεσα στα κακαρίσματα των πολυβόλων «να κρατάει αβέρτα κατά τις εμπνεύσεις της στιγμής, σημειώσεις για τον ανώφελο θάνατο αυτών που έφτασε γρήγορα και ακύρωσε το μετάλλιο... «εξαίρετων πράξεων» - φόνου, τις εμπειρίες του από μια τραγωδία τις εντυπώσεις απ' την κομμένη φωτεινή αλυσίδα χιλιάδων σβυσμένων ονείρων» Και σαν τον ρώταγαν τι έγραφε έλεγε ότι έγραφε ραβασάκια στη Αγλαΐα του ! Ίσως ... Οι Τεύτονες νικήθηκαν ο Απολλιναίρ (1880-1918) δεν πρόλαβε να χαρεί τη νίκη ο Σκαρίμπας δεν γνωρίζουμε (;) αν τότε τον ...γνώριζε...

LIX

C'est la réalité des photos qui sont sur mon cœur que je veux. Celle réalité seule elle et rien d'autre. Mon cœur le répète sans cesse comme une bouse d'orateur et le redit a chaque battement. Toutes les autres images du monde sont fausses. Elles n' ont pas d' autre apparence que celle des fantômes. Le monde singulier qui m'entoure métallique végétal souterrain. O vie aspire le soleil matinal. Cet univers singulièrement orne d'artifices. N'est-ce point quelque œuvre de sorcellerie comme on pouvait l'étudier autrefois a Tolède ou fut l'école diabolique la plus illustre. Et moi j'ai sur moi un univers plus précis plus certain fait à ton image.

Ότι η καρδιά μου κρύβει μέσα της για σένα είναι μια εικόνα μια αλήθεια.

Αυτή υπάρχει για μένα και μόνο αυτή.

Η καρδιά μου σε κάθε κτύπο της το λαλεί έτσι όπως ένας τελάλης.

Όλες οι άλλες εικόνες του κόσμου για μένα είναι ψεύτικες, φανταστικές.

Ο κόσμος γύρω μου φαίνεται τόσο μονότονος, ψυχρός, υποχθόνιος.

Ω ζωή απόλαυσε την ομορφιά του πρωϊνού ήλιου.

Αυτό το σύμπαντο είναι πολύ τυχερό που δέχεται ως διακόσμημα την ευεργεσία του !

Ω ναι σίγουρα κάποια μαγεία πλανιέται πάνω του.

Η ίδια ίσως με κείνη που απέδιδε το σχολείο του Τολέδο !

Και γω τώρα ζω σε ένα κόσμο πιο χειροπιαστό πιο βέβαιο όμοιο με την εικόνα σου !

LXX

Lorsque deux nobles cœurs se sont vraiment aimes

Leur amour est plus fort que la mort elle-même.

Cueillons les souvenirs que nous avons semés

Et l'absence après tout est rien lorsque l' on s' aime

Δυό καρδιές δυό καρδιές που αγαπιούνται

Η αγάπη τους είναι πιο δυνατή και από το θάνατο

Ας δρέψουμε τους καρπούς των σπόρων που σπείραμε

Και δεν πειράζει που δεν βλεπόμαστε εφ' όσον αγαπιόμαστε...

Εδώ λοιπόν παίρνει τέλος μια βαθιά ερωτική αλληλογραφία του Απολλιναίρ με τη Louise de Coligny-Châtillon ή Lou κατ' αυτόν μια εξαίσια ύπαρξη από την Nice (Νίκαια) που η καρδιά του επέλεξε ν' αγαπήσει λίγο πριν αναχωρήσει για το πόλεμο 1914-1918 ως εθελοντής ! (*) Στη βιογραφία του από τον Γιώργο Παπαστάμο

Αγιος Βαλεντίνος

 Αγιος Βαλεντίνος

Φλεβάρη δέκα τέσσερα. Ο έρωτας έχει την τιμητική του και πάλι. Πρωί πρωί βγήκε βόλτα στην πόλη να τσεκάρει αν όλα πάνε καλά. Όντως οι βιτρίνες είναι φορτωμένες με υποσχέσεις για μια τέλεια μεταμεσονύχτια ερωτική πράξη. Μια κορασίδα ντυμένη με σοκολάτα... περιμένει. Ένα ζευγάρι έχει κλείσει τραπέζι στο εστιατόριο των Τιτάνων (Hotel Titania) με αφροδισιακά εδέσματα. Η Λαϊς η Κορινθία η Βασίλισσα του Έρωτα όλων των εποχών είναι στο πόστο της. Σήμερα δεν χρειάζεται να ρίξει τίποτα άλλο στο κατάλευκο κορμί της παρά μόνο το περιδέραιο με τα πολύτιμα πετράδια που σχηματίζουν τ' όνομά της περιμένοντας το Μύρτο της ! Είναι δικιά του η σημερινή νύχτα. Ο Απολλιναίρ είναι κανονικά στη σκηνή του και συμπληρώνει την απόδοση στα Ελληνικά του κύκλου των ερωτικών ποιημάτων του προς τη Λου. Δεν γνωρίζει πως κάποτε θα γίνουν φύλλο και φτερό στο διαδίκτυο. Τέλος ο ‘Έρωτας θα συναντήσει τον Αλκίνο Ιωαννίδη και ο τελευταίος θα τον επαναβεβαιώσει μέσα από τους στίχους του Ηλία Γισδάκη και τη μουσική του Ηλία Λιούγκου ότι θα παραμένει τρυφερός και με φτερά... στο τραγούδι "μπαρκάρουμε εθελοντές"

Χρήστος Ρουμελιώτης

Αθήνα, Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2009

14/2/2009 7:50:17 πμ

Όνειρα ...ηλίου

Όνειρα ...ηλίου

Έγειρα στον ήλιο

Και αποκοιμήθηκα

Είναι Δευτέρα

Λου σ' αγαπώ

Και στο ξαναλέει

Το ποιματάκι αυτό

Πόσο σ' αγαπώ

Λου Λουλάκι

Αχ πως με κοιτάζει

Αυτό το μικρό λυκάκι

Θέλει θέλει νάρθει

Και να δεί

Πως τρέχει

το μολύβι

Πάνω στο χαρτί

Το μολύβι που

Μιαν ηλιαχτίδα

ζηλεύει

Που τη Λου

χαιδεύει...

Λου Λουλάκι

Πριν σ' αφήσω

Σου στέλνω

ένα φιλάκι...

Αηδόνι

Αηδόνι

Σ' ένα αηδόνι κάνει έκκληση ο Απολ-λιναίρ εν μέσω φωτιάς μεσο-πολέμου; και χρωστικής λαύρας ηλίου [ηλιοβασίλεμα] να στείλει μια ωδή στην αγαπημένη του. Βρισκόμαστε στην XL αστείρευτη προσπάθεια του ν' αντλεί από τη φύση το πάθος του για τη ζωή μέσα από το πρόσωπο της ΛΟΥ....
Αηδόνι βαθειά ερωτευμένο
Άγνωστο που είναι καθισμένο
Ταίρι έχει και νταλκά
Και για αυτό τραγουδά
Όσο γίνεται πιο μελωδικά
Αχ αηδόνι μου γλυκό
Σ' ακούω ζηλεύω και πάω να τρελαθώ
Και καθώς ο ήλιος κυλά στεφανωμένος
Μια ωδούλα θέλω πριν πέσει να ψάλεις ο καημένος
Για τη ΛΟΥ μου έτσι που'μαι αποκαμωμένος...
Για τη πολυάκριβη μικρούλα μου
Που είναι η ΛΟΥ ΛΟΥ η ma chère καρδούλα μου

Για την ελεύθερη απόδοση Χρίστος Ρουμελιώτης
Αθήνα, Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2009

Y-a-t-il un dieu?

Y-a-t-il un dieu?

Il' y a un huit qui est parti

Il' y a un pourquoi qui n' est pas repondu

Y-a-t-il un espoir a exister

Et a faire le massacre cesse?

Le 2008 est gravement blessé

Les couleurs sont ensanglantés

Les enges sont/seront enterres

L' an 2009 se sent honteux

Y-a-t-il un espoir a exister ?

Y-a-t-il moral dans la guerre ?

Y-a-t-il un dieu a decider ?

Qui a tort ou raison et comment il va le trouver ?

Christos Roumeliotis / Athenes le 12 Janvier 2009

'Αρωμα Χρόνου, 'Αρωμα Μελισσιού

'Αρωμα Χρόνου, 

'Αρωμα Μελισσιού

Μια φορά και ένα καιρό ο Χρόνος καθώς κυλούσε είδε το Μελίσσι. Το Μελίσσι είναι ένα χωριουδάκι στα βόρεια παράλια της Πελοποννήσου 115 χιλιόμετρα από την Αθήνα. Είναι ενταγμένο στο Δήμο Ξυλοκάστρου και η ιστορία του χάνεται μακριά στα χρόνια των πειρατών που έλκονταν από ένα άγριο μελίσσι στις ρίζες ενός απότομου βράχου κοντά στη θάλασσα όπου ίσω δένανε και τα καράβια τους. Κοντοστάθηκε λοιπόν, θαύμασε την περήφανη σύγχρονη εκκλησία του Αγίου Δημητρίου έκανε το σταυρό του και τράβηξε για τα καφενεία μήπως και βρει κανένα να πει καμιά κουβέντα. Το μονοπάτι του κατηχητικού τον θυμήθηκε και του φιλοξένησε με χαρά τα βήματα. Ναι τι όμορφο και ανέπαφο παρέμενε έτσι ακριβώς όπως το θυμόταν. Από την αίθουσα του κατηχητικού ακουγόταν μια προσευχή από παιδάκια. Η πόρτα του Χήνου που αγνάντευε τη θάλασσα τον παρακάλεσε να της αγγίξει το πόμολο. Ο Χρόνος της χαμογέλασε γλυκά και της είπε πόσο χάρηκε που την είδε και της χάιδεψε το χέρι ! Το βήματα αθόρυβα στο χώμα μετέφεραν το Χρόνο μπροστά από το σπίτι του Γαρουφαλή, του σ. Κορδή, της σ. Όλγας της Μαμής και τον οδήγησαν στο κέντρο του χωριού. Στους δρόμους ή στα καφενεία ο Χρόνος συνάντησε και είπε μια κουβέντα τους εξής παρακάτω: Το κυρ-Γιάννη το Λιακόπουλο τον αδελφό του σ. Δημήτρη και λαδαδελφό της κυρά-Βάσως του Κορδή ο οποίος είναι πρόσωπο σοβαρό και πολύ σεβαστό στο χωριό. Τον Κυρ-Γιώργη το Μιχαλόπουλο άριστο μάστορα/χτίστη ο οποίος τώρα είναι άριστος ψάλτης. Τον κυρ-Χρίστο το Σπηλιόπουλο ένα αγαθό παληκάρι που δεν έχει βλάψει στη ζωή του ούτε μερμηγκάκι. Τώρα η μαγκουρίτσα του είναι το πιο πολύτιμο πράγμα στο κόσμο. Το κυρ-Στέλιο το Γαρουφαλή ένα πολύ σκληρό και άξιο δουλευτή της μάνας γης. Τον κυρ-Αριστείδη το Γκουράσα το γέροντα που από τότε που γεννήθηκε ο 19ος αιώνας, ο θεός τον φιλά και είναι πάντα καλά και ασταμάτητα περπατά περπατά... Τέλος συνάντησε και την Κυρά-Αντριάνα του Δημητρίου τη φίλη της Βάσως του Κορδή μία άριστη νοικοκυρά που ένα μαύρο σύγνεφο μπήκε απρόσκλητα μια φορά στο σπίτι της αλλά αυτή δεν το έβαλε κάτω. Ο Χρόνος συγκινήθηκε. Δυστυχώς όμως δεν είχε άλλο χρόνο στη διαθεσή του να τα πει με τους εξαιρετικούς αυτούς ανθρώπους. Ένας φίλος του Χρόνου που τον λέγανε «Άρωμα» αποθανάτισε τις στιγμές με σύγχρονα ηλεκτρονικά μέσα, τους χάρισε λίγο άρωμα λεμονιού και τις άφησε να πετάξουν στο χρόνο...

Ω τι απέραντη χαρά !

Πόρτες παραθύρια κλειστά !

Το χρόνο αγκάλιαζαν σφιχτά

Και δώρο του κάνανε άρωμα

Από λεμόνια Μελισσίου γλυκά !

Ο Χρόνος τότε υπόσχεση έδωσε ότι θα ξαναπεράσει σύντομα 

και συνέχισε τη πορεία του στο άγνωστο...

Χρίστος Ρουμελιώτης

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 2008-12-23

Καλές γιορτούλες με βαθείς συλλογισμούς

Απολογισμούς και αγαθές δημιουργίες !

Τα πρόσωπα της γραφής και τα ονόματα είναι εικονικά... !!!