Κρίνα-κρινάκια

ΑΓΧΕΣΜΙΑ(*) ΚΡΙΝΑΚΙΑ -
ΑΤΤΙΚΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Κρινάκια έκριναν 

σε βράχια να κατοικίσουν

Μέσα στο Σεπτ-ο-κτώβρη 

να πυκνα-ανθίσουν

Και το αττικό φθινόπωρο 

να στολίσουν !

Κανένας δεν τα ενοχλεί

Ούτε κράτος ούτε και δεή

Ούτε καν η αδιαφορία 

η περ(ι)-αστική !

Παρεούλα έχουν τον άνεμο 

και τα πουλιά

Τα σποράκια τους 

να μετα-φέρνουν μακριά

Σε άλλες πέτρες σε άλλα βουνά 

ν' ανθίσουνε κι' αυτά !

Τη βροχούλα δεν ξεχνάν 

να ευχαριστήσουν

Που με τα ρυάκια της 

τους βολβούς δροσίζει

Και μια ευαίσθητη καρδιά 

με άρωμα αγγίζει !

Κρινάκια έκριναν 

με τα βράχια να τα πούνε

Πως στα άνομα συμ-φέροντα 

θ' αντι-σταθούνε

Αυτά που την αττική γη 

κατά-κρεουργούνε !

Τον Ποσειδώνα και την Αθηνά 

λοιπόνε εκλιπαρούνε

Να επανα-θέσουν πέτρο 

και ελαία αν μπορούνε

Και να μάθουν τους αν-θρώπους

 πώς να μη μπετο-χαλούνε !

Χρήστος Ρουμελιώτης

Ερέτρια 13/10/2008 12:28 πμ

(*) Υψώματα πάνω 

από τη Κυψέλη = Τουρκοβούνια

Φωτό Χρίστος 😍 

αφιερωμένο στη Γιάννα
με πολύ αγάπη που της αρέσουν 

τα κρίνα τόσο πολύ
και που πήγαμε να τα συλλέξουμε 

με πρωτοβουλία της
κατά τη διάρκεια δύσκολων 

για την υγεία της καιρών.

Lettre a Lou XXΧVΙ

Lettre a Lou XXΧVΙ

Συνεχίζουμε το ταξιδάκι με τον Απολλιναίρ μέσα από τα γράμματα του [36] και είμαστε στη άκρη μιας ενότητας της Λου σχεδόν στη μέση του μικρού τόμου... Ανυπομονούμε βέβαια να περάσουμε στα Οινοπνευματώδη... «Alcools» όπου ποιος ξέρει τι μας περιμένει ! Η ιδιαιτερότητα στη παρακάτω υπέρ-φραστική προσπάθεια είναι η πρόκληση της ομοιοκαταληξίας ! Για να δούμε τι θα καταφέρουμε !

Πολυαγαπημένο μου Λου-λάκι

Aς πάρουμε τη ζωή σαν ένα θεατράκι

Ζώντας αγαπημένοι

Μ' ένα μυστήριο

Και οι διό τυλιγμένοι !

Ας πάμε μακριά

Πετώντας σαν αποδημητικά

Γεμάτοι ευτυχία

Σε ουρανούς εν αιθρία

Ω θεέ μου σαν σε Αριστοφάνη κωμω-δία !

Τα χέρια μου καθαρά

Αλλά η καρδιά βαριά

Θα σε συλλογιέμαι

Και μες στην αγκαλιά σου

Θ' αποκοιμιέμαι...

Ωραία ψέματα

Και αληθοφανή ονείρατα

Θα σε κρατούνε μαγεμένη

Νυχθημερόν - καθηλωμένη

Στο έπακρον εκστασιασμένη !

Ωριμα μυαλά

Ω Δαίμονα δεν τα' αντέχω πια

Ω αγνή αθωότητα

Που αστράπτεις ωραιότητα

Μες στου χλωμού καλοκαιριού την θερμότητα !

Και τρελαίνομαι καλή μου

Ποιος θα σε κερδίσει ευ-μορφή μου

Αλλά με τρόπο καλλιτεχνικό

Που καλά ξέρω μόνο ΓΩ

Από το παλιό εκείνο τον καιρό !

Και ολόφωτα άρματα

Πες ουράνια θαύματα

Θα σε οδηγούν σε ατελείωτους

Παραδείσους

Τους πιο ευλογημένους...

Και σου ορκίζομαι «μα το Δία»

Πως θα ζήσουμε μαζί την απόλυτη ευτυχία

Χωρίς χαζές δεσμεύσεις

Και πολλές πολλές υποσχέσεις

Που χαλούν των εραστών τις σχέσεις !

Και όπως οι άγγελοι αγνοί

Θα εξυμνούμε κάτω στη γή

Την θεϊκή σου ομορφιά

Με όλη μας τη καρδιά

Αληθινά !

Γλυκός αχ γλυκός που είναι ο πόνος

Απόψε σ' αγαπώ και είμαι μόνος

Καρδούλα μου ο χειμώνας μπαίνει

Κόλαση διαβολο-σταλμένη

Σίδερο και φωτιά φουντωμένη !

Η πληγή μου ακατάσχετα αιμορραγεί

Ο λόγος μου ασταμάτητα απαιτεί

Τα αισθήματα μου να είναι αληθινά

Και να γράφονται με λόγια απλά

Όπως λέμε Ο μ ο ρ φ ι ά !

Χρήστος Ρουμελιώτης

Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2008

Φθινόπωρο

Φθινόπωρο

Μéli mélo !!!!!

Sur le toit gris du ciel ,

les regards sont délavés

à percer les nuages de leurs yeux d'étincelles...

L'ange gardien de mes nuits,

a remué mes pensées ;

transformées en mots,

Enfin, l'ancre est levée...

Aujourd'hui, j'ai puisé sur les sons,

les images d'innombrables visions.

Sache ; qu'il y aura toujours une pluie d'automne

pour laver tes blessures...

Par Valérie Pinson publié dans : Poèmes,

Dimanche 14 septembre 2008

http://lesmotsdesmaux.over-blog.com

Ελεύθερη απόδοση

Ο ουρανός γίνεται γκρίζος

Τα σύγνεφα πυκνώνουν

Πνίγουν τη φλόγα των ματιών σου !

Ο άγγελος-ονειροφύλακας,

Αναδεύει τις σκέψεις μου

Και τις κάνει λέξεις...

Τελικά, η άγκυρα σηκώνεται...

Ακούω τον ...αγκομαχητό της αλυσίδας της...

Βυθίζομαι στο άπειρο των σκέψεών μου...

Μπαίνει και πάλι φθινόπωρο

Θα μπορέσει άραγε η βροχούλα

Να ξεπλύνει τις ανοιχτές πληγές μας;

Χρήστος Ρουμελιώτης

Ερέτρια, 16/09/08

Αύγουστος

Ζητήσαμε από τον Ελληνικό Αύγουστο

να μας παρουσιάσει τις προσφορές του (!)

"Εγώ φίλοι μου είμαι μήνας πάντα θερμός

Και εις την Ελλάδα ο πιο πιστός

Στην αγκαλιά μου την Παναγιά μ' αγάπη κρατώ

Και στις δεκαπέντε στην Τήνο την προσκυνώ

Είμαι γεμαάατος διακοπές ήλιο και χαρές

Τις πόλεις από ανθρώπους αφήνω αδειανές, και

Στις παραλίες οργανώνω φεγγαρο-βραδιές δύο φορές !

Διαθέτω τους καλλίτερους μαγείρους

Και τις πιο έμπειρες νοικοκυρές,

Γεμάτοι οι μπουφέδες μου με νοστιμιές !

Από φρούτα δεν κάνω τσιγκουνιές

Αχλάδια από απίθανες κοντούλες

Και ραζακιές ξανθιές, κορινθιακές,

Για κρουαζιέρες στο Αιγαίο είμαι μοναδικός

Γεμάτες όνειρα θερινής νυκτός ...

Και ο ...ευβοϊκός κόλπος ταλαντευτός !

.............................................

Α ναι φίλοι μου ακούω με λύπη δίπλα μου

Σκοτωμούς και πολεμικές κραυγές

(Όχι άλλες Κουροσάβα ραψωδίες)

Προσεύχομαι να μη ξαναγίνουνε ποτέ(ς)"

Χρήστος Ρουμελιώτης

Ερέτρια, Κυριακή, 24 Αυγούστου 2008

Τα κύματα της Σαντορίνης

 Τα κύματα της Σαντορίνης

Ερχόμαστε από μακριά

Παιδιά του αγέρα μια φυσηξιά

Με λαχτάρα φυσικιά

Να λιώνουμε αιώνια ποθούμε,

Στη θερμή σου αγκαλιά...

Με νοτούλες μας έχουνε ντυμένα

Κάτι ταξιδιάρικα πουλιά

Και μας παρακαλούνε

Να σου τραγουδάμε κάθε σούρωπο απαλά...

Καραβάκια και βαρκούλες

Μέσ' στα μπλε τα πελαγίτικα νερά

Που κουβαλάνε λένε ανθρώπους με καρδιά

Αγάπη γεννούνε... από το πουθενά !

Εμείς τα κύματα της Σαντορίνης

Που μας ακούτε τακτικά

Σας αγαπούμε όλους εξαιρετικά

Μα πιο πολύ, μα πιο πολύ

Την Σάντα Ρένα την θεά...

Χρήστος Ρουμελιώτης

Αφιερωμένο στη Κυρία Δάφνη Χρυσο-Σπάθη*

Ερέτρια, Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2008

(*) H κ. Χρυσοσπάθη είναι δημιουργός της μουσικής σε πιάνο με θέμα "τα κύματα της Σαντορίνης"

Εύριπος Χαλκίδος

Εύριπος Χαλκίδος

Με είπαν Εύ-ριπο

Δεν ξέρω το γιατί

Ίσως από το Ευ και τη ριπή

Γιατί όταν θέλω αλλάζω τη ροή (ζωή)

Με είπαν Εύ-ριπο

Δεν ξέρω το γιατί

Παίζω με Δύση και Ανατολή

Ζυγίζομαι στην ...Αττική

Με είπαν Εύ-ριπο

Δεν ξέρω το γιατί

Νερά «κατράμι» από δω και από κει

Κι ο Σκαρίμπας στην κορυφή

(του Forte Carabbaba)

Με είπανε Έγριπο «τρελό»

Μ' αγαπήσαν,άγνωστοι και γνωστικοί

Διαβάτες Χαλικιδαίοι και πλείστοι Βοιωτοί

Και δεκάδες λογοτέχνες ...ναυτικοί...

Και σαν Εύ-ριπος αρμενίζω

Στης Ιστορίας τα νερά

Για να υπογραμμίζω

Της αλός την αναποδιά ! (ομορφιά) (παραξενιά)

Χρήστος Ρουμελιώτης

Χαλκίδα, 28 Ιουλίου 2008

Σημ.1 Στη κορυφή του κάστρου του Καράμπαμπα

βρίσκεται το άγαλμα του Σκαρίμπα

Σημ.2 Αλός η θάλασσα στη καθαρεύουσα

Πορτοκάλια

Lettre a Lou XXXIV

(Συνέχεια του ταξιδιού στα ερωτικά γράμματα του Απολλ-ιναίρ)

Λου

Σήμερα μου ήρθε στο νου

Το καλαθάκι με τα πορτο-κάλια

Ήσανε πολύ όμορφα. Σαν τον έρωτά μας

Μοιάζανε αγγελικά δεν θέλησα να τα΄γγίξω...

Περνάνε οι μέρες. Τα έχω ακόμα απείραχτα

Θάθελα να πίναμε μαζί το ζουμάκι τους

Γιατί μου το έχεις τάξει. Πως θαρχόσουνα στη Νιμ...

Μαραίνονται τα φύλλα... τρέμει το φυλλο-κάρδι μου !

Ένα πορτο-καλάκι. Γλυκό πορτοκαλάκι

Μαραζώνει. Με παρακάλεσε να μην το πειράξω.

Του το υποσχέθηκα. Δεν θα το ξεχάσω.

Το γλυκό πορτο-καλάκι μέσα απ' το καλα-θάκι !

Και καθώς, οι οβίδες γύρω μου σφυρίζουν

Απολαμβάνω το νόστιμο το πορτο-καλάκι

Γιατί είναι η αγάπη μου, η ρίμα μου από την Νίμ

Γιατί είναι ο ήλιος μου, ο ερωτάς μου το μικρό πορτο-καλάκι....

Αλήθεια μήπως οι αναμνήσεις δεν μοιάζουν με ωραία φρούτα

Που μας παρακαλούν να μην τα πειράξουμε;

Πως μπορώ να ξεχάσω την φτωχή μου αγάπη από την Νίμ;

Πως μπορώ να αφήσω το άρωμά τους (της) να μην με κατακλύζει;

Λου, μη ξεχνάς το μικρό μικρό πορτο-καλάκι

Το τόσο γλυκό όσο και ένα φτωχό της Νιμ κοριτσάκι

Το τόσο γλυκό όσο και ο ερωτάς μας εκείνο τον καιρό

Αχ γλυκό - πικρό πορτο-καλάκι μου πόσο σ' αγαπώ !

Χρήστος Ρουμελιώτης

Αθήνα, Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2008

Με τα λόγια της θάλασσας ο Ιούλης

 Με τα λόγια της θάλασσας ο Ιούλης

Θελήσαμε να γράψουμε για τον Ιούλη.

Δυστυχώς και πάλι χτύπησε η γραφική ακαρπία

Μια φωτογραφία...

Παρακαλέσαμε τη θάλασσα να μας μιλήσει..

Έχω πάρα πολύ καλές σχέσεις με τον Ελληνικό Ιούλη.

Αυτός με τη θέρμη του και γώ με τη δροσιά μου

Δίνουμε νόημα στο καλό-καιράκι των ανθρώπων.

Τα κυματάκια μου τον Ιούλιο τεμπελιάζουν...

Επιτρέπουν όμως στα ιστιοφόρα να πλέουν

Με κατεύθυνση την Επιθυμία...

Τα νεράκια μου αλλάζουν χρώματα συχνά ανάλογα

με την ώρα και το αεράκι. Ξεκινούν το πρωί από αραιό γκρι

παίρνουν το άσπρο το φωτεινό το μεσημεράκι

Και όλο το απόγευμα απολαμβάνουν το ελληνικό αληθινό μπλε.

Ο ήλιος αργά το απόγευμα με φλερτάρει με τα χρυσαφικά του αλλά

Η νύχτα τελικά με κερδίζει...

Έχω πάρα πολύ καλή σχέση με την ελληνική ιστορία.

Από τον καιρό του Θεμιστοκλή και βάλε.

Το Ποσειδώνα την Αφρο-δίτη, τον Αίολο τους λατρεύω.

Βρέχω με τα νερά μου βυθισμένες πόλεις και κάστρα.

Κρύβω στα βάθεια μου ακόμα πολλούς θησαυρούς...

Προ(σ)καλώ...

Ο Ελληνικός Ιούλης είναι ο τέλειος μήνας.

Είναι το σκαλοπάτι του Αυγούστου.

Χωρίς αυτόν ο Αύγουστος θα έμενε χωρίς σταφύλια...

Και οι άνθρωποι χωρίς κρασί (*)...

Πολλά κύριοι και κυρίες θα ήθελα να σας πω

Όχι δεν θέλω να σας κουράσω με κοινοτοπίες...

Α ναι ! το εικαστικό ! παραλίγο να το ξεχάσω !

Συχνά - πυκνά βλέπω και ακούω στη τηλεόραση

τους εικαστικούς να προσπαθούν να με μιμηθούν...

Αχ πόσο θάθελα και γώ να κάνω το ίδιο !

Είμαι βαθειά Eρωτική

Καθοδηγώ την Επιθυμία

Είμαι μια ωραία Κυρία

Που με λένε Ου-τοπία !

Χρήστος Ρουμελιώτης

Ερέτρια & Αθήνα Τρίτη, 22 Ιουλίου 2008
(*) οινοπαρέα

Καλοκαίρι 2008

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΑΚΙ !

Ένα αθώο Χαμόγελο,

Μια ταξιδιάρικια Πλώρη,

Ένα ευτυχισμένο Καρπούζι,

Και μια υπομονετικιά Ομπρέλα,

Σας εύχονται καλό Καλοκαιράκι,

Και ένα ευχάριστο και ξεκούραστο Αύγουστο !

Καλή αντάμωση φίλοι μου και από Σεπτέμβρη πάλι !....

To χαμόγελο χαρίζει η μικρή Καλλιρρόη από τη Νέα Σμύρνη

και το καρπούζι διακοσμεί η Λίνα και ο Τάσος.

Ιούνης

O καλός ελληνικός Ιούνης

έφερε τη βροχή να ποτίσει τη διψασμένη γη.

Φούντωσαν οι μουριές οι καλο-κλαδεμένες

Πρασίνισαν τα μουρό-κλαρα από χαρά

Σαν ήπιαν του Ιούνη τα νερά...

Άφρισε κι η άσφαλτος από το ξαφνικό νερό*

Που κύλισε να ξεδιψάσει και το βυθισμένο Ιλισό !

Αντίο είπαν και οι μαργαρίτες, και οι παπαρούνες

και οι μολόχες και πολλοί άλλοι αγρο-ανθοί

Και ραντεβουδάκι δώσανε του χρόνου ανθισμένοι

σε Μιαν εξοχή. Και όλοι μαζί με μια φωνή

Τον καλό ελληνικό Ιούνη παρα-καλέσαν

Του Κωστή** μια καλημέρα να πάει να πει...

Χρίστος Ρουμελιώτης

13/6/2008 4:55:28 μμ

(*) H βροχούλα ήταν πανελλαδικιά

και έλαβε χώρα Δευτέρα εννέα Ιουνίου

(**) Κωστής Παλαμάς