Οι φίλοι: Καζαντζάκης Σικελιανός

ΚΑΖΑΤΖΑΚΗΣ - ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Φωτό : Ελευθεροτυπία

Με αφορμή το άρθρο του Επιμ. Βασίλη Ρούβαλη στην Ελευθεροτυπία 21/06/06

για τη φιλία Σικελιανού - Καζαντζάκη και με δεδομένο το θαυμασμό

για το έργο των δύο αυτών λογοτεχνών,

θέλω να επαναλάβω τα ποιητικά αποσπάσματα του Ν.Καζαντζάκη

για την απώλεια του Σικελιανού στις 19 Ιουνίου 1951

και να προσθέσω λίγες μέρες μετά την επέτειο αυτή

λίγες σταγόνες στο αθάνατο νερό τους...

«Στις 19 Ιουνίου, ημέρα Τρίτη, κατά το δειλινό, πέθανε ο φίλος μου,

κι από τη μέρα εκείνη κρατώ στην αγκαλιά μου το πτώμα του

και περπατώ και κοιμούμαι και ξυπνώ και δε βρίσκω ησυχία·

και μονάχα όταν είμαι μόνος, σκύβω απάνω του και κλαίω.

Τα αιώνια, χωρίς απάντηση ερωτήματα έρχουνται πάλι

και ξεσκίζουν το νου μου

και δε μπορώ πια ν' ανεχτώ τη ζωή και την αδικία·

ένα σωρό διανοητικοί πίθηκοι ζουν και καλοζούν και μολεύουν την Ελλάδα

κι ο Σικελιανός πέθανε.

Αν υπάρχει Θεός, μια μέρα πρέπει να μας δώσει λόγο...».

Νίκος Καζαντζάκης

«Πώς Αϊ-Δημήτρης του Αϊ-Γιωργιού τον τράχηλο αγκαλιάζει

καθείς τους ανεβαίνοντας σε ψυχερό φαρί

το δρόμο που μυρίζεται μεκρύ κι αναγαλλιάζει

και το 'να είναι σιδέρικο και τ' άλλο είναι ψαρί

όμοια κ' εγώ, ως ξεκίναγα για το μεγάλο δρόμο

και συ 'σουνα στο πλάγι μου γι' άλλο στρατί να πας

ακόμα πάνω στ' άλογο σού αγκάλιασα τον ώμο

κ' είπα: Ο Θεός στις στράτες σου, και συ να μ' αγαπάς!».

Νίκος Καζατζάκης

Οι Φίλοι

Είστε τώρα και οι δύο εδώ

19 του Ιούνη αντίο το στερνό

Ψάχνω άρωμα μάταια να βρω

Μες σε βάτα από το (μπετό)(καιρό)

Είστε τώρα και οι δύο εδώ

Δίπλα μου Πατέρες Σας θωρώ

Καβάλα σε άτι αψηλό

Του Αι – Γιώργη «Σιδερί-κό»

Φορτωμένο με στίχους «ψυχερούς»

Μαστίγιο για «πιθήκους» σιχαμερούς…

«Αν υπάρχει θεός» ας εξηγήσει αυτός

Ποιος γέννησε την αδικία

Ποιος τον πόλεμο και την κακία

Γιατί τόση αηδία και λειψυ-μετρία

Αν υπάρχει θεός….

Γιατί υπάρχει θεός…

Μέσα στου Οδυσσέα τη ψυχή

Μέσα στο λόγο στη γραφή

Που μαστιγώνει τους κακούς

Και κατά-κεραυνώνει τους ψευδο-πολιτικούς

Που λόγο δεν κρατάν και μας παραπλανάν

Και κάθε τέσσερα χρόνια μας πονάν !

Ακόμα κι αν δεν υπάρχει θεός…

Υπάρχει ο Νίκος και ο Σικελιανός

Που αντάμα θησαυρούς αρχαίους έφεραν στο φως

Ναχει να λάμπει για πάντα η Ελλαδίτσα και ο Ουρανός!

Ευτυχώς !

Χρήστος Ρουμελιώτης

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2006 – Κοκκώνι Κορινθίας

1 Μάη

1 Μάη

Μουσκέψανε τα ρόδα

Από τη βροχή του Μάη

Γιατί έδωσε την ευχή του ο Απρίλης:

«Ποτέ να μην μαραθούν» !

Βράχηκε η μπουκα-μ-βίλια

Για να βγει φωτογραφία !

Στολίσανε τα ρόδα (της Ελένης)

Το ορφανό το βάζο...

Άσπρισε η θάλασσα

Από την ίλη του Ασωπού

Βουτήξανε λαίμαργα οι γλάροι

Στα νερά του Κορινθιακού...

Δεν φάνηκε ο ήλιος

Από τα Γεράνια το πρωί…

Ξεκίνησε η μέρα

Με ψιλή-ψιλή βροχή

Άνοιξη Άνοιξη «σ’ αγαπώ πολύ»

Έλεγε και ξανά-λεγε ένα πουλί…

Πως ένιωθε αίσθημα βαθύ

Για ένα θηλυκό στο διπλανό κλαδί !

Λουλούδιασε η ομπρέλα (της Ελένης)

Γιατί δεν πρόλαβε ν’ ανθίσει το λουλούδι…

Λύγισε η παπαρούνα το κεφαλάκι της

Από τη βροχή … του Μάη

Αχ Μάη μου βρόχινε Μάη μου!

Χρήστος Ρουμελιώτης

Κοκκώνι Κορινθίας

Πρωτομαγιά Δύο χιλιάδες έξι

Οι στίχοι συνοδεύονται από φωτό...

Ευτυχία

Ευτυχία

Άστα φύλλα να πετάνε

Όπου θέλουνε ας πάνε

Με του ανέμου τα φτερά

Έχουν να πουν πολλά…

Άστα φύλλα να πετάνε

Σαν των αγγέλων τα μαλλιά

Ελεύθερα να τριγυρνάνε

Εδώ και κει σαν τα πουλιά…

Κοίτα τα φύλλα που πετάνε

Και σιγο-τραγουδάνε

Μέσα απ’ των δέντρων τα κλαδιά

Πως για όλους η ζωή έχει αγαθά…

Άστα φύλλα να πετάνε

Και άχρηστα για άλλους νάναι

Καφετιά ή χρυσαφιά

Των (ζω)(φωτο)γράφων πάντως είναι,

μοντελάκια ζωντανά…

Άστα φύλλα να πετάνε

Μες της νιότης την ξεγνοιασιά

Εδώ και κει να σταματάνε

Και να Σου στολίζουν τα μαλλιά…

Φύλλα φύλλα φύλλα

Πράσινα χλωρά ή κίτρινα ξερά

Πάσης φύσεως χλωρο-φιλικά…

Καραβάκια Ευ-τυχίας περαστικά….

Χρίστος Ρουμελιώτης

Κοκ-κώνι Κορινθίας

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2006

10:59:42 μμ

8 Μάρτη

(Γιάννα Περσάκη κοπέλα με ψάρια)

Κοίταξα έξω από το παρά-θυρό μου

Με γυμνόν τον οφθαλμόν μου

Οχτώ Μάρτη σε είδα ξανά εις το ημερο-λόγιον μου

Και τρεμό-παιξε το μυο-κάρδιό μου !

Κοίταξα έξω από το σκεπτικό μου

Είσαι πάντα πίσω απ’ το μυαλό μου

Οχτώ του Μάρτη γράφει ξανά το δάχτυλό μου

Εις τον ηλεκτρονικό μονό-λογό μου !

Κοίταξα έξω από το γραπτό μου

Σου χαρίζω σήμερα το μετρικό μου

Οχτώ του Μάρτη είσαι το θαυμα-στικό μου(!)

Άρωμα εις το τετρά-στιχό μου !

Οχτώ του Μάρτη και φέτος σε βλέπω σκεφτική

Κατά-πίεση στο πλανήτη γη ακόμα ρέει πολύ

Με αντρική αλλά και θηλυκή VIP συμ-βο(υ)λή

Οχτώ του Μάρτη Εσύ είσαι η Κραυγή

Που θα διώξει τα «γεράκια» απ’ αυτή τη Γη!

Χρήστος Ρουμελιώτης

Αμάρυνθος Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2006

'Ολυμπος Ερετρίας

Ολυμπος Ερετρίας

Η Φύση ο,τι κάνει το κάνει σοφά.

Τον χειμώνα ντύνει στα λευκά…

Το Κοτύλαιον πάγωσε κάτω από το χιόνι

και η Φύση έστειλε την κόρη της την Ομίχλη να το αγκαλιάσει…

Το βουνό χάθηκε μέσα στο φόρεμά της…

Όρος Όλυμπος Ερετρίας (υψόμετρο: 1172 μ.)

Πέρασαν χρόνια πολλά..

Τελευταία φορά που είδα τον Δία ήταν όταν ανέβαινε α

πό την Ολυμπία στην Κωνσταντινούπολη…

Όρος Κοτύλαιον Ανω Βάθειας (υψόμετρο: 775 μ.)

Τα τελευταία χίλια χρόνια φιλοξενώ

ένα πολύ πολύ συμπαθή γέροντα-πλάτανο…

και μαζί μ’ αυτόν και έναν κυνηγημένο από τους πειρατές Άγιο…

Χρήστος Ρουμελιώτης

Το κείμενο συνοδεύεται από φωτογραφίες του όρους Ολύμπου Ευβοίας

21/01/06

Πικρούνες Κατσιγρίου, Κώστας Χρήστου και άλλοι φίλοι και συγγενείς, Τάμπασης Κώστας

ΠΙΚΡΟΥΝΕΣ ΚΑΤΣΙΓΚΡΙΟΥ

Μια καθιερωμένη επίσκεψη

Παρασκευή εφτά πρώτου

δύο χιλιάδες έξι (των Φώτων)

Αθήνα, Δερβενάκια, Κατσίγκρι, Ανάπλι…

Ο Κολοκοτρώνης χάρηκε που μας είδε !

«Που και που κανένας ξεστρατίζει

και’ ρχεται να με δει εδώ στη μοναξιά !

Τα παιδιά με αγαπάνε !

Ο κάμπος είναι καφε-πράσινος

Τα χωριά γιομάτα ελ-ευ-θερία!

Χαιρετίσματα στον Στάϊκο»!

Οι πικρούνες με τη μυζήθρα του μπάρμπα Κώστα

ήσαν τρυφερές και νόστιμες!

Η θεία Γωγώ άκουσε χωρίς ενθουσιασμό την ιστορία

του θείου Κώστα με την Ευ-ανθία το παπά και το …νόμο!

Το χταπόδι του Τάμπαση ήταν …ζωντανό!

Η Κωνσταντίνα tην έχει στημένη στη πόρτα του κάστρου

περιμένοντας τον πρίγκιπά της…

«Μαμά γιατί αργεί»;

Κατσίγκρι:

Χρήστος & Γιάννα Χρήστος & Ιάσονας

Βαγγέλης & Γιάννα Κώστας Χρήστου

& Γωγώ, Κώστας Τάμπασης & Μιμή,

& Αγγελική, Νίκος & Σοφία

(Φίλοι του Βαγγέλη Μπριόλα)

Ανάπλι: Δημήτρης Χρήστου & Σοφία & Μαρία

και Ευγενία και Κωνστα-ντίνα.

Guest Star: Σωτήρης Μπρούλης (ΣΤΕΡ 71-73)

ΧΡ Σάββατο, 6 Ιανουαρίου 2006

Ποίηση

H Καρδιά είναι μια ποίηση

Δεν ελέγχεται…

Πλησιάζοντας

Λογοτεχνικά

Τον θάνατο (Pinter)

Βρίσκεις

Πολύ ενδιαφέρουσα τη ζωή

Ένα ποίημα δεν έχει ποτέ τέλος

Ο χορός είναι ποίηση

Αν έχεις να πεις ΚΑΤΙ

Το λες με το σώμα

Η μητέρα μου έδωσε τη ποίηση

Και ο πατέρας μου την εργασία

Ποίηση = το αλατοπίπερο της ζωής

Χρίστος Ρουμελιώτης Kατά καιρούς

Πατρικά τοπία Άγιος Ανδριανός, αφιερωμένο στο Χρήστο Χρήστου του Δημήτρη

ΠΑΤΡΙΚΑ ΤΟΠΙΑ

Γίδες κότες και γαλιά

Βοσκάγαν στα βουνά

Τη ζέστη δεν αντέχαν

Θέλαν ίσκιο και δροσιά

Στις γούρνες πίναν τα μουλάρια

Στα κουρούπια τα γαλιά

Στη ξερόβρυση φυτεύαμε καπνά

Στους ασπράδες στάρι και καμιά ελιά

Και έτσι κύλαγε η ζωή

Χέρι χέρι με τη "Καρκανιώ" μαζί

Χρόνια στρογγυλά

Τράβηξαν την ανηφοριά

Πήρανε μαζί

Όνειρα παιδικά

Τοπία πατρικά

Δύσκολες στιγμές

Αναμνήσεις γλυκές

Τώρα αγναντεύουν από ψηλά

Την απέεεραντη πράσινη ομορφιά!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2005

Περγα-μοτιά μου πράσινη

και αρχοντο-αναθρεμμένη

νοικοκυρά γλυκο-μάγισσα

Χριστούγεννα σε περιμένει !

Περγα-μοτιά μου δώσε της

Και φέτος «μούσκουλα» χρυσά

Και κουταλάκια πολλά – πολλά

Να γλυκάνει με υ-περ-γλυκά

τον Χριστο-χειμώνα απ’ το Χέλι…

Αη-Βασίλη Μάγους και παιδιά !

ΧΡΟΝΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Αφιερωμένο στον πεθερό μου Χρήστο Χρήστου

Εικόνες του άλλοτε

Κυψέλη φανταστικός περίπατος

Φανταστικός

προ-Χριστουγεννιάτικος

περίπατος στο πρώην ρέμα

του Λεβίδη (Φωκίωνος Νέγρη)

Κυριακή Είκοσι Νοεμβρίου δύο χιλιάδες πέντε Κυκλάδων είκοσι 2
Πολλές κατοικίες με νούμερα,σαν περιστερώνες, ζώνουν το δρόμο.
Πολλές ρόδες αυτό-κινήτων, τυλίγουν ασφυκτικά τα πολύ-ακίνητα.

Κυριακή Είκοσι Νοεμβρίου δύο χιλιάδες πέντε Φωκίωνος Νέγρη.
Στην “όχθη” του Λεβίδη ένα νέο-κλασσικό αντιστέκεται στην κατ-εδάφιση.
Ο τερα-κοτένιος δήμαρχος ευχαριστεί τη δημιουργό

και τους φίλους του.
Μια πολύ όμορφη γυναίκα απλώνει τα χέρια της ν’ αγκαλιάσει τ’ όνειρο.
 Ένας απελπισμένος γλύπτης γράφει στα πόδια της το όνομά του.
Μια πηγή κάλεσε σε βοήθεια το μηχανικό να διαιωνίσει την εκ-ροή της.
 Ένα περιστέρι διάλεξε την θαλπωρή μιας ψηφιακής φωτογραφίας.
Μια μαυροφορεμένη δέχτηκε με ανακούφιση την καλοσύνη ενός πάγκου.
 Ένας νέος πρόσκοπος συνδέει με μολύβι το κάποτε με την προσδοκία.
 Ένας ασπρομάλλης αφήνει το τώρα να κυλήσει ανάμέσα στις χάντρες.
Τα φύλλα του φθινοπώρου ανέλαβαν την διακόσμηση μιας τοπικής λιμνούλας.
Ένα μπουμπουκάκι παρακαλεί τον χειμώνα της γειτονιάς να είναι φέτος πιο γλυκός.

Ένας ευ-κάλυπτος υπερηφανεύεται για την επικοινωνία του με τον …θεό.
 Ένας δημοτικός φανός αισθάνεται χαρούμενος που φοράει τα γιορτινά του.
Ο Κανάρης εγκατέλειψε την Ερέτρια και εγκαταστάθηκε στην πλατεία Κυψέλης.
Μια βάρκα που τη λένε ελευθερία πλέει αμέριμνη(;) σε …πολύ-εθνικές συνοικίες.
 Ένας σκύλος και ένα λιοντάρι προβληματίζονται γιατί …μαρμάρωσαν !!!.

Και ο Σπύρος Μερκούρης απολαμβάνει τις πρόσφατες δάφνες
της Αθήνας του 2 χιλιάδες 4 στη μεταθανάτια Τρίτη δημαρχία του!

Κυριακή είκοσι Νοεμβρίου 2ύο χιλιάδες πέντε τέλος περιπάτου !

Περιμένοντας τα Χριστούγεννα

Κίτρινα φύλα στο π. ρέμα πεσμένα

Χέρια σε μια μαγκούρα ακουμπισμένα

Πρόσωπα με το χρόνο συμφιλιωμένα

Περιστέρια στον φανό κουρνιασμένα

Πλατάνια από ουρανό και γη γαντζωμένα

Café-bar με φυλές και νιάτα θερμά μονιασμένα

Σπίτια με παράθυρα γιορτινά στολισμένα

Όλα στη γειτονιά μου αόρατα συν-δεμένα

Εύχονται τα φετινά Χριστού-γεννα

Να είναι χαρούμενα και μαγεμένα

Ειρηνικά και καλο-μαγειρεμένα !

Χρήστος Ρουμελιώτης (52)

Κυψέλη Αθήνα

Και η οικογένειά του Γιάννα Χρήστου-Ρουμελιώτη

Σπύρος (17) Ιάσων (15) Και Χρίστος (15)

Σημείωση: Η Φωκίωνος Νέγρη όπου κοντά ζούμε από το 1986 ήταν κάποτε ρέμα γνωστό ως ρέμα του Λεβίδη. Ο τερακοτένιος δήμαρχος είναι ο Νίκος Κοντζιάς και η δημιουργός του περιπλανώμενη ρομαντική γλύπτης Λουκία Γεωργαντή. Ο δημιουργός του γυναικείου γλυπτού είναι ο Μιχαήλ Τόμπρος σημαίνων καλλιτέχνης που φιλοτέχνησε μεταξύ άλλων και μινιατούρα της Νίκης του Παιωνίου κατ’ εντολήν του Ε. Βενιζέλου! Ο μαρμαρωμένος σκύλος είναι κατά πάσα πιθανότητα ο άγνωστος αφανής ήρωας που καταπολέμησε με τη θυσία σου την πείνα στην κατοχή!

Λάμπρος

Λάμπρος

Από αρνί το κεφαλάκι

Και πατσά με πολύ μεράκι

Φίλε σαν θέλεις να γευθείς

Τον Λάμπρο να επισκεφθείς!

Γιορτή κάθε μέρα έχ’ εκεί

Ήχο γλυκό από μπουζούκι κλαρίνο και βιολί

Και του Καζαντζίδη η μετ’-α-φυσική φωνή

Βράδυ αργά βγαίνει από της Ρένας το σιντί!

Στων Καμαρών τα μέρη

Είναι του Λάμπρου το Χειμέρι

Χοίροι, τράγοι, γάλλοι και κοκκόροι

Απ’ την κατσαρόλα φρέσκοι, περνούνε όλοι!

Κι αν κάποιος παραπονεθεί

Ό,τι νόστιμο δεν είναι το φαί

Τιμωρία σκληρή θε να τον βρεί

Τζάμπα να τρώει απ’ το βράδυ ως το …πρωί!!!

Μπάρμπα Λάμπρο, Μπάρμπα Λάμπρο

Στο κουτούκι σου ΜΟΝΟ φίλοι βρίσκουνε απάγκιο

Στο ποτήρι θύμισες και πόνοι πιάνουν άσπρο πάτο

Και η κοιλιά γιατρειά θέλει, μ’ αρνάκι λεμονάτο!

Ε φίλοι χωριανοί!

Ε και σεις περαστικοί!

Γάλλοι του Κάποτε και Ελβετοί!

Μη ξεχνάτε ότι στου Λάμπρου το μαγαζί

Η Κουτάλα είναι ζωντανή!

Και σας περιμένει με γνήσιο φαΐ ΕΣΑΕΙ!

Χρήστος Ρουμελιώτης, Λαμπίρι Αιγίου, Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2005

Χαρισμένο μαζί με τις φωτογραφίες στο μπάρμπα Λάμπρο