Πάνος Παναγιώτης ο Τρατάρης, Εύβοια, Πετριές, παλιός ψαράς, τρατάρης

ΤΡΑΤΑΡΗΣ...

Κάτω στις Πετριές στις βάρκες

τρατάρης πήρε τις στράτες

μετά από βάσανα πολλά,

και κύματα βουνά !

Δάκρυσαν τα γαλάζια τα νερά !

Χέρια στιβαρά, μάτια αλμυρά,

Βίρα τα κουπιά

κουράγιο ρε παιδιά να πιάσουμε στεριά

μας περιμένει μια κυρά!

Πάνο τρατάρη, αιγαιο-πελαγίτη

με την αλατόψημένη μύτη

σε μόλο έδεσες γερό

Των Αγίων Αποστόλων το γιαλό !

Πες μας μια ιστορία από το καΐκι

Μια ζωή στην αλμύρα και το φύκι !

Τι να πρωτοθυμηθώ φίλοι μου,

απ΄ τα πελάγη τα' άγναντα τα φρικτά ?

Τιμόνι κράτησα γερά μια φορά

Σκύρο - Κύμη με κουπιά !

Σκληρή είν' η ζωή !

Σε ψήνει ο ήλιος στη κουπαστή !

Κόντρα στο μπάτη το κουπί !

Ψαροτοπιά να βρει!

(ανάμνηση στρατιωτική).

Πάρε βήμα ρε στραβάδι!

Πάρε κύμα ρε τρατάρη!

Λοχαγέ μην δύσκολα μου βάζεις:

Δεν μου βγαίνει βήμα κι αλλαγή

Μπέρδεμα για μένα η ζωή

το στρατόπεδο και το χακί

Πονά η καρδιά χωρίς γοργόνα αγκαλιά

Δώσε μου κουπί σκληρό

δίχτυ, αγκίστρι, κούπα κρασί και φιλί γλυκό

Και πάρε κόκκινο τετράπαχο αστακό !

Γοργόνα μου καλή,

Ηρθες από την Ανατολή ;

Πως δεν σε είδα το πρωί ;

Με θάμπωσε ο ήλιος

Σήκωσε η θάλασσα αλμύρα θολή

Όχι δεν είναι δυνατόν.

Τα μάτια μου δεν βλέπουν όνειρο θαμπό !

Μπροστά μου έχω Σε,

Παναγιά και Βασιλικέ, Καπετάνιο και Οδηγό

Καφεδάκι στο όνομά σου πίνω. Ευχαριστώ.

Και Marlboro! Τύχη βουνό. Θέλω να σε ξαναδώ !

Alors capitaine Pano

Δεν είμαι οπτασία, όνειρο απατηλό

Πλεχτό σε αργαλειό ή σε μπροντερό

Από θάλασσα και γω... Πέρασα να σε δω...

Γιατί ξέρω ότι μ' αγαπάς. Και δεν με ξεχνάς

Πασχαλιά μωβιά δω πιο πάνω στα ριζιά,

και θυμάρι από βουνό μου πήραν το μυαλά

Αχ πόσο ωραία είναι η ζωή

Χόρτα, μπαρμπουνάκια, γέλιο και κρασί!

Τι τυχερός ! έριξες άγκυρα καλή

Πόσο ευτυχισμένος στη ζωή !

Πετριές 30/4/2002 10:35:09 πμ

Κόλλιας Βαγγέλης

Κόλλιας Βαγγέλης

Η Γη γερό βλαστό να δίνει

Χώμα αφράτο και λευκό

Μπουμπούκια και ανθό

Ανοιξη Ανοιξη Ανοιξη

Να βασιλεύει πάντα στο κήπο αυτό

«Βροχής νερό να βρίσκεται στους λάκκους»

Με τους πολλούς ...βατράχους

Για να ποτίζεται το λουλουδαρειό

Και να ξυπνάει άρον – άρον το ... Olympien χωριό`

Το ψαλίδι νάναι πάντα κοφτερό

Να κουρεύει το βλαστάρι στον αφρό

Ευθεία οι στραβοί, να βλέπουν το βουνό

Και της χοντρής ίσιο, το κώλο το βουβό

Ούζο και νερό, κατρούτσο και οφτό

Πάντα ν’ υπάρχει στο καπηλειό

Για το χοντρό το ναυτικό και το ράφτη το σοφό

Άνθη Άνθη Άνθη

Πάντα να ανθίζουν στο κλαμπ αυτό !

Χρίστος Ρουμελιώτης

21/03/02

ν. Ευαγγελισμός

Μολών λαβέ πέτρα

Μολών λαβέ πέτρα

Μιλτιάδη Μαραθωνομάχε νικηφόρε αρχηγέ

Λεωνίδα των Θερμοπυλών αιώνιε φρουρέ

Θεμιστοκλή της Ελληνικής ιστορίας θησαυρέ

Συγκάτοικοι στην ιστορία τυχαία δεν βρεθήκατε εσείς

Είκοσι οχτώ αιώνες άσβεστη μελάνη διαβάζουμε εμείς

Πως στην Ελλάδα δεν φυτρώνουν όνειρα ούτε λόγχες μηδικές

Λεωνίδα πατρίδας τιμή πατέρα γενναίων πολεμιστών

Ιδαλμα στρατηγών “ασπίδα-δόρυ-τόλμη” Σπαρτιατών

Εφιάλτη εποφθαλμιστών εθνικών ελευθεριών

Θεμιστοκλή σοφέ , του Αριστείδη άσπονδε εχθρέ

Ελλήνων ομόνοιας και ενότητας ναυπηγέ

Ήσυχη σήμερα κοιμάται η Ευρώπη χάρις εις Σε

Μιλτιάδη τετράξυπνε πρώτε των Μήδων νικητή

Στους φίλους του Ιππία είπες «μάχη και όχι υποταγή»

Δεν φοβήθηκες των εχθρών τον απέραντο στρατό

Αναπτέρωσες των Ελλήνων το πεσμένο ηθικό

Δάτης και Αρταφέρνης

Μαρδόνιος και Ξέρξης

Ιππίας και Εφιάλτης

Έλαβαν μάθημα γερό πως δεν πρέπει να βασίζονται στο χρυσό

Προσόντα όπως, υπερηφάνεια ανδρεία και σοφία, μυαλό και ηθικό

Σπάνια δεν είναι αλλά δεν τα διαθέτουν όλοι στον κόσμο αυτό

Χρήστος Ρουμελιώτης

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2002----07:49:35

Το ποίημα αυτό το αφιερώνω

στα παιδιά μου Σπύρο Ιάσονα και Χρίστο

όταν με συνεπήρε η ιστορία της 1ης Γυμνασίου

και 4ης Δημοτικού και φτερούγισα τόσο πίσω!

Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ (1)

Οταν οι πέτρες

Μέσα σε άδειο

πέφτουνε κεφάλι, πονούνε

Οταν οι πέτρες

Η μια πάνω στης άλλης

κάθεται το κεφάλι, ποιούνε

ΧΡ Φεβ 2002

Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ (2)

« Ο Λεωνίδας τότε πήρε μια πέτρα,

πήγε σ’ ενα σημείο

και την τοποθέτησε εκεί.

Σήκωσε μια δεύτερη

και την έβαλε δίπλα στην πρώτη.

Οι άντρες κοίταζαν σαν χαζοί το διοικητή τους,

που ήταν σίγουρα πάνω από εξήντα

να σκύβει και να παίρνει την τρίτη πέτρα.

Κάποιος γάβγισε:

«Πόσο σκοπεύετε να μείνετε έτσι,

ανόητοι , με το στόμα ανοιχτό;

Θα περιμένετε όλοι νύχτα

ενω ο βασιλιάς θα χτίζει το τείχος μοναχός του;»

Απόσπασμα από το ιστορικό μυθιστόριμα

του ΣΤΙΒΕΝ ΠΡΕΣΣΦΙΛΝΤ

«ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ»

Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ (3)

Τα πάντα στο κόσμο χρησιμεύουν σε κάτι

Ακόμη και μια πέτρα. Και τι άξία έχει;

Δεν ξέρω αλλά κάποια αξία έχει.

Αν ήταν άχρηστη, τότε τα πάντα θα ήταν άχρηστα.

Ακόμη και τα αστέρια

Τζελσομίνα/Ζαμπανό από το « La Strada» του Φελίνι

Το Βιβλίο ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ το διάβασα στις δύσκολες ώρες του Ευαγγελισμού 20-23/3/02 μου το σύστησε ο Χρύσανθος και μου τ’ αγόρασε η Γιάννα. Νάναι καλά. Έκλαψα για μια ακόμη ξεχασμένη ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟ. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ (4)

Το δίστιχο του Οδυσσέα Ελύτη

«Πέτρα πικρή, δοκιμασμένη, αγέρωχη

Ζήτησες πρωτομάρτυρα τον ήλιο»

είναι η απόλυτη έκφραση που μπορεί κανείς να σκεφτεί περνώντας από τη Μάνη, το πιο άγονο μα και συναρπαστικό κομμάτι της μοραΐτικης γης.

Service τραπεζοκόμος πελάτης

 Service τραπεζοκόμος πελάτης

Πελάτης:

«Την απόφασή μου πήρα

Και με ευρώ ουκ ολίγα

Στο γκρανμπλέ νάρθω

Διακοπές να μάθω

Πολλά και καλά χω ακούσει

Για το μουσακά και το κουσκούσι

Δικαίωμά μου είναι λοιπόν

Καλά να φάω και να πιώ

Και σέρβις νάχω εξαιρετικό»

Χαμογελοκόμος :

«Γάλλε φίλε απ’ τη Γαλλία

Που μας συνδέει ιστορική φιλία

Εδώ σαν διάλεξες ναρθείς

Σίγουρα θα ευχαριστηθείς

Νοστιμιά έχει η κάθε μαγεριά

Και μουσακά η Ελληνική βραδιά

Ο μάγειράς μας είναι Ερετριανός

Κι ο σερβιτόρος χαμογελαστός

Κι ο μετρ πολυεξυπηρετικός»

Χαμογελοκόμος :

«Σαλάτες κρύα πρώτα στη σειρά

Και ουκ ολίγα τα ζεστά

Ολα στο μπουφέ αραδιαστά

Φίλε μου σου συνιστώ

Μη βάλεις ένα σωρό

Στο πιάτο το λευκό

Ελα δυό και τρείς φορές

Κι εχει απ όλα ο μπαξές

Και στολίδια και μπουκιές»

Χαμογελοκόμος :

«Τραπέζια για όλους έχει αρκετά

Χωρίς διαμαρτυρίες

Ολοι ν’ αράξετε αναπαυτικά

Να φάτε και να πιείτε μέχρι σκασμού

Το τζουμπλέκι του Παριανού

Φαμίλιες με παιδιά

Ζευγάρια νεαρά

Μπουλούκια απαιτητικά

Ολοι θα τακτοποιηθείτε

πολύ προσεχτικά»

Χαμογελοκόμος :

«Σέρβις κλασσικό

Με κουταλοπήρουνο

Φαγητό σερβιριστό

Δεν σου προσφέρω γω

Από μπουφέ κρύο και ζεστό

Διάλεξε μεζέ πολυορεκτικό

Και σ’ ενα λεπτό

Σου φέρνω το νερό

Το κρασί και το ποτό»

Χαμογελοκόμος :

«Το μενού είναι απλό

Είναι και ορατό

Ο πελάτης φαγητό διαλέγει

Σχεδόν ότι στο μάτι παίζει

Μα εγώ δεν το αφήνω

Εχω πάντα να προτείνω

Ψητό ή κοκκινιστό

Σαλάτα φρέσκια

με λάδι απ’ το χωριό

Και ψωμί σταρένιο μαύρο

Η άσπρο ζυμωτό»

Χαμογελοκόμος :

«Φαγητά του «Κωστάρα»

Νόστιμα λαχταριστά

Και με μπόλικα διακοσμητικά

Πoποπο τι τρώνε τούτοι δω

Δεν προλαβαίνω

Να γεμίζω τα ρεσώ

Μελιτζάνα και τομάτα γεμιστή

Πάει και η κότα η κοκκινιστή

Δεν έμεινε Σοφρίτο & Στιφάδο

Σώθηκε ο γύρος, το σουβλάκι

Βάλε ακόμα λίγο τζατζικάκι»

Χαμογελοκόμος :

«Κι ο παππούς Και το μωρό

τόφαγαν όλο το φαγητό

Κι η γιαγιά κι η μαμά

Πέρα δώθε στα γλυκά

Έδειασαν τα ταψιά

«Χαμογελοκόμε μπράβο

Τα καταφέρνεις μια χαρά

Χέρια στιβαρά

Παραμάνα στον ώμο με γυαλιά

Χαμόγελο μέχρι τ’ αφτιά

Τραπέζια πάσα όλα καθαρά»

O ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΣΑΛΑΤΩΝ

Σαλάτες από φρέσκα λαχανικά

Σαλάτες από όσπρια

Σαλάτες από γαλακτοκομικά

Σαλάτες με ζυμαρικά

Σαλάτες με κρέατα και ψαρικά

Σαλάτες απλές ελληνικές και σύνθετες γαλλικές

Σάλτσες πάσης φύσεως γευστικές

Μία το Λάδι Δυό το Ξύδι τρείς το Λαδόξυδο

O ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΦΑΓΗΤΩΝ

Τα δεύτερα στο μπενμαρί

Δύο μπροστά κρεατικά

Κοκκινιστά ή ψητά

Κοντά κρεμάτο ή απλό ψαρικό

Σειρά δυό χορτογαρνιτούρες

Και ένα ζυμαρικό

Μια Σάλτσα

Και τέλος δύο τα κρυφτά

Τι ωραία πούναι τα λιπαρά

Και τα παραπάνω τα κιλά!

O ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΕΠΙΔΟΡΠΙΩΝ

Γλυκά από ταψιά

Ανατολίτικα ή Ελληνικά

Παραδοσιακά

Γλυκά γαλλικά φανταστικά

Του Γκανά ποιητικά

Φρούτα Πελοποννησιακά

Αλλά και Ευβοϊκά

Και εξωτικά

Και το καλοκαιράκι

Ποικίλα παγωτά

Εμείς τα Κουβέρ

Πηρούνια και μαχαίρια

Ποτέ γυμνά στα χέρια

Με πετσέτα στα τραπέζια

Κουτάλια λίγα

Πηρουνάκια

Μαχαιράκια

Κουταλάκια

Α volonte

Προσοχή όχι στον τενεκέ!”

Είμαστε φλιτζάνια του τσαγιού

Και ποτήρια του νερού

Αλλά και του κρασιού

Υποφέρουμε πολύ

Από θραύση εξοντωτική

«Λαντζέρα μου καλή

Πλύνε μας με προσοχή

Χαμογελοκόμοι μου ολυμπιανοί

Μη μας στριμώχνετε πολύ

Και μας ραγίσει το εύθραυστο γυαλί»

»Εμείς τα Τρόλευ

Δεν ζητάμε ηλεκτρικό

Εμείς τα καρεκλάκια

Ψάχνουμε για κανένα

Πιτσιρίκι περαστικό.

Εμείς τα σκεύη τα βοηθητικά

Μαζί με τα ρεσώ τις φρυγανιέρες

Και τα μικροκύματα τα καυτά

Καθαριότητα απαιτούμε καθημερινά

«Στάμπα πορφυρή

Στου ποτηριού τα χείλη

είχε μείνει ζωντανή

Η αλατιέρα δεν είχε αλάτι

Και το μαχαίρι ήθελε

ξανά σκουπισματάκι

Αχ πόση ντροπή

Μια φορά την άντεξα

Και μάτα θα ξανασυμβεί»

Ενα βιβλίο ημερολογιακό

Παραγγελίες να δέχεται σωρό

Για τούρτες γενεθλίων

Γάμων και ευχαριστηρίων

Να εκτελούνται καθημερινά

Και να μην λησμονείτε

Κεριά και μουσική

Να τοποθετείτε

Την κατάλληλη στιγμή

Κι ο παππούς Και το μωρό

τόφαγαν όλο το φαγητό

Κι η γιαγιά κι η μαμά

Πέρα δώθε στα γλυκά

Έδειασαν τα ταψιά

Χαμογελοκόμε μπράβο

Τα καταφέρνεις μια χαρά

Χέρια στιβαρά

Παραμάνα στον ώμο με γυαλιά

Χαμόγελο μέχρι τ’ αφτιά

Τραπέζια πάσα όλα καθαρά.

Χρήστος Ρουμελιώτης

Φλεβάρης 2002

Πόπη Χρήστου Το καφεδάκι από το Κατσίγρι στη Κυψέλη

Στο σπίτι μου σαν θαρθείς

Καλημέρα με τη καρδιά σου να μου πείς.

Παιδάκι μου τι θα πιείς;

Θες καφέ, θες γλυκό ή ένα ποτό;

Κόπιασε όμως και για φαγητό.

Εχεις λίγο χρόνο να σου πω;

Ρώτησέ με σε παρακαλώ για το ταπεινό μου ιστορικό.

Οι ρίζες μου κρατούνε από χωριό

Τον Αγιο Ανδριανό με του Κατσίγκρ Αγά τον Πύργο το ψηλό

Και των Κυκλώπων στο λόφο το ξεχασμένο Οχυρό

Κι αν πάω λίγο πιο παλιά στα Καρνεζέικα

Οπου τα μάρμαρα του Αυγού είναι ξακουστά παντού καθώς

Τα πάλαι ποτέ χειμαδιά Τσομπαναρέων από την Τριπολιτσά

Απ’ το Περ’θώρι της Eπανω Χραίπας τη πλαγιά.

Κείθεν έρχομαι εγώ και στο Κατσίγκρι

Του Χρήστου το χωριό στο Υπόγειο καπηλειό

(όπως εκείνο του συχωρεμένου του πατέρα μου)

Έμαθα να ψήνω τον καφέ γλυκό.

Και σέρβις καλό, χωρίς κανένα μισεμό!

Προσφορά λόγο καλό, χαμόγελο και γνήσιο χωρατό!

Καρβουνιάρηδες, αγρότες και βοσκοί

Καμάτηδες, ξελογγάδες και ομπρελάδες

Αγανωτές, πεταλωτές και καλατζήδες

Ξυλοκόποι, νταουλιέρηδες και κλαριτζήδες

Χωρικοί, πετράδες, ζωέμποροι και μαραγκοί

Αλογοσούρτες, οδηγοί και καροποιοί

Μπαλωματήδες ράφτες και υφαντουργοί

Περνούσαν από κεί το καφεδάκι τους να πιούνε

Να δροσιστούνε κι ελεύθερα να εκφραστούνε

Ταμπέλα: Χρήστου Χρήστος Καπηλειό

«Ένα κι ένα κάνουν δυό»

Το υπόγειο, το καφεδάκι, της γιαγιάς το μεράκι

Κανείς τίμιος δεν μπορούσε να τα συναγωνιστεί

Ζάχαρη στο δράμι βελούδινο καϊμάκι

Μα πώς τον φτιάχνει επί τέλους το Ποπάκι;

Ο φθόνος, ζήλια, η βροχή, το νερό, φούσκωσαν το ποταμό

Πλημμύρισε το καπηλειό, ξεριζώθηκε το νοικοκυριό.

Το καφεδάκι, το καϊμάκι, το νεράκι, η αγάπη και στο νέο σπιτικό.

Το Ποπάκι με το Μυστικό πώς το καφέ κάνει τόσο γλυκό;

Μακριά απ’ το χωριό με χέρι που τρέμει από συγκίνηση, αλλά σταθερό,

Το καφεδάκι προσφέρει σε φλιτζανάκι παραδοσιακό.

Και με πολύ αγάπη στα εγγονάκια της φανερώνει το μυστικό:

Πως ένα καφεδάκι με μεράκι τσαχπινιά και μαστοριά

Πονοψυχιά και πολύ αγάπη για παιδιά

Βγάζει μάτι στη μαγκιά και κάνει στάχτη τα άϊζο τα εννιακόσια εννιά.

Αθήνα, Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2002

23:09:34 Χρήστος Ρουμελιώτης

TIMOΚΑΤΑΛΟΓΟΣ

1. Καφές για το χωράφι δραχμές δυό

2. Καφές για το τιμόνι δραχμές δυό

3. Καφές και κρύο νερό δραχμές δυό

4. Καφές μετά το φαγητό δραχμές δυό

5. Καφές δρχ δυό και εξτρά κολατσιό!

6. Καφές και παρηγοριά μετά από παραγγελιά.

7. Καφές και κουτσομπολιό δεν μας ταιριάζει αυτό!

8. Καφές φλιτζάνι και ριζικό ..περάστε αύριο παρακαλώ!

9. Ένα ούζο μονό. Ένα ούζο διπλό σε ποτηράκι δαχτυλωτό.

10. Ένα και ένα κάνουνε δυό με μεζεδάκι και ψωμί ζυμωτό,

11. Βροβιά και τυριά, ρέγκα και γουλί θα τη βρούμε τη τιμή

12. Χωριανοί, πατριώτες, φτωχοί περάστε από το μαγαζί

13. Οδηγοί: Στάση στου Χ.Χρήστου το καπηλειό έχει τα πάντα δώ

Πόπη Χρήστου

1924-26/3/2019

Τέτη Μέγκου

Τέτη Μέγκου

Τέτη Φίλη κι Αδελφή περνά ο καιρός τρέχει η ζωή

Ασπρος άγγελος ασταμάτητα λαλεί: «Η Τέτη ζει»

Τέτη Αγαπητή Εσύ και μετά απέραντη Σιωπή

Φωνή στεντόρεια ηχηρή ξεχώρισες από τη Βουή

Τέτη Τόσο Ικανή Ακράτητη γνήσιο Παιδί

Πως και έτσι αποφάσισες να ραγίσεις το γυαλί;

«Φίλε άκου να σου πω Θυμάσαι το Δείπνο το Μυστικό;

Εγώ Εσύ η Μαρίνα το κολατσιό το Ποτό και το Γλυκό»;

«Δηλητήριο πικρό από καιρό κάποιος στάζει στο ποτήρι αυτό

Το γνωρίζω Γω δεν Τον μπορώ θέλω ν’ αλλάξω τον Κόσμο αυτό»

«Να πάρε αυτόν τον Οβολό και άντε στο καλό Αυτό πιστεύω Γω

Οσο για το Γλυκό Αυτό είναι αντίδοτο στη αδικία να θυμάσαι πολύ σκληρό»

«Αχ Τέτη μου Καλής Θυσίας Κόρη βλοσυρή Ανέμου Πέρασμα δροσερό

Αυτό το μυστικό θα κρατήσω για πάντα στη ζωή μου φυλακτό»

«Η Τέτη ζεί» «Η Τέτη ζεί» «Η Τέτη ζεί ι ι ι ι»!

Φίλε αυτό θα πεί ζωή μη φοβάσε την άκρα του τάφου τη Σιωπή

Ναι έχει Φωνή «Η Τέτη ζεί»

Τέτη Θεά Μνήμη Ζωντανή Καμπάνα που για πάντα θα γλυκο-λαλεί

Πέλαγος Αφρός ακούραστο Κύμα που το γιαλό γλυκο-φιλεί

Ο φίλος ο Χρίστος ο άντρας σου ο Γιάννης ο Νίκος ο ένας και ο άλλος

Ο Τίμος ο γιος κι η Γιάννα στέλνουνε..

Περιστέρια και Κρίνα και Φως Υπόκλιση να κάνουνε στον Άγγελό σου μπρος

Αθήνα, Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2002----00:31:0611:01 μμ

Χρήστος Ρουμελιώτης

Η βραδυπορία του καλού

 Η βραδυπορία του καλού

Το καλό κι αν αργήσει

Την ανθρώπινη ψυχή δεν αφήνει να ραγίσει

Αγάπη νοσταλγία ή αδιαφορία

Μια ζωή σε βλέπω στα γραφεία

Παρίσι Αθήνα ω τι ζολί πορεία

Στης Ανθρωπιάς την Ευρωγραφία

Για το χρηστό με το Χρηστιά

Και των κοινών (ανθρώπων) την προστασία

Εις Νίκην

Αθήνα Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2002

11:24 Ακαδημίας 57 Καφετερία «ΟΠΕΡΑ»

Θανασία Δημήτρη Γιαννούλας

Θανασία Δημήτρη Γιαννούλας

Θανασία απ’ όλες πιο ξεχωριστή

Για τη καθάρια και τη γλυκιά σου τη φωνή

Ειδύλλιο σούταξα και προσευχή

Να μνηστέψω τη ζωή σου την ευγενική

Με λευκό στο στόμα ..φιλί

Σύντροφο να βρω για σένα εκλεκτό

Στην καρδιά σου ταιριαστό

Περνά – περνά η ζωή Συ φρέσκια και σοφή

Τρέχεις – τρέχεις πιο πολύ

Απ’ όλους τους Άντρες Σύ στη γη

Αχ Θανάσω μου Σοφή

Αγέρας πάνω σε άτι πιο ταχύ

Που δεν μένεις ποτέ μοναχή

Γνώση Λόγος συν Μάτι και Μορφή

Οι μνηστήρες είναι περισσοί

Αχ Θανάσω μου Καλή

Δεν σταμάτησες ούτε μια στιγμή

Γλυκιά λαλιά να’χεις για κάθε σου αδελφή

Και τηλεπάθεια σε ψυχή που σ’αγαπάει πολύ

Και σε σκέφτηκε έντονα τη Κυριακή αυτή

Αχ Θανάσω μου Όνομα Ξεχωριστό

Κυπαρίσσι αήψηλο και φουντωτό

Λουλούδι που ξεχνά να ρίξει τον ανθό

Τρέχω – Τρέχω μα δε σε φτάνω

Γονατίζω Μπρος στη Σοφίας σου το Βλαστό

Αθήνα, Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2002

8:11:01 μμ

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα και φέτος ξανά

Κι η Παναγιά φέρνει το Χριστό μέσα στο Χιονιά

Φαγοπότια κοντά στη λαμπερή φωτιά

Γλυκά και σύκα από Καλαματιανή συκιά.

Ο Αη-Βασίλης έρχεται με δώρα πολλά.

Αχ πολύ δουλειά

και όποιος τον βοηθήσει θα πάρει καλά φλουριά!

Φίλε Ευρω-δώρο μη ξεχάσεις να διαλέξεις και εσύ

Και ο Αη-Βασιλης θα στο φέρει στο πι-και- φι.

Πω! Πώ! φασαρία, γέλια, παιχνίδια και χορός

Σκέτη τρέλα στα σπίτια πανικός!

Παιδιά κάντε και λίγο οικονομία στο γλυκό!

Η μαμά να φιλέψει θέλει και κανένα περαστικό!

Και σαν περάσουνε οι μέρες με το καλό

Παιδιά μήν ξεχάσετε γράμματα αγάπης

Να στείλετε Στο Αη Βασίλη το χιονιστό

Του χρόνου να ξανάρθει πάνω σ΄αρμα ηλεκτρονικό!

Αθήνα 12 Δεκεμβρίου 2001

Χριστούγεννα ελπίδα

Χριστούγεννα ελπίδα

Χριστούγεννα έρχονται ξανά

Γεμάτα νάναι με χαρά

Και όλου του κόσμου τα παιδιά

Κρυφή λαχτάρα κρύβουν μέσα στην καρδιά

Αη-Βασίληδες δώρα να μοιράζουν φανερά!

Χριστούγεννα έρχονται ξανά

Όλα θάναι χρυσαφιά

Τ’ άστρα έπιασαν δουλειά

Ν’ αχτιδίσουν στης γής σ’όλα τα παχνιά

Το θεογέννητο ζεστασιά νάβρει, μέσ’ στο χιονιά

Χριστούγεννα έρχονται ξανά

Ανθρώποι ξανασμίγουν από παλιά

Παντού σε πόλεις και χωριά

Σαλόνια πλούσια ή φωχικά

Γεμίζουν μ’ αγάπη, γέλια και ..γλυκά

Χριστούγεννα έφθασαν ξανά

Δύο Χρόνια Από τη Χιλιετιρίδα Μόλις πιό μετά

Πύργοι Ανθρώποι και Τζαμιά

Με μιάς όλα «γυαλιά - κορμιά - καρφιά»

Η πειρατεία δεν έμεινε σε παραμύθια και χαρτιά!

Εμπρός λοιπόν εμείς της Γής Νέα Γεννιά

Των τρελών να αχρηστέψουμε τα σχέδια

Τα παρανοϊκά

Σε Ραμάλα Γάζα Τελ Αβίβ, Υόρκη και Αφγανιστάν

Να χτίσουμε ωραίες Ντίζνει Λαντ

Που να μοιράζουν στα παιδιά μποναμάδες και φλουριά!

Χρήστος Ρουμελιώτης Αθήνα 09/12/01