Το μάλλινο παλτό μου Louise Glück

σελ. 295

Αυτή είναι μια απόδοση στα ελληνικά του αποσπάσματος από το ποίημα της **Louise Glück** (πιθανότατα από τη συλλογή *Vita Nova*):

## 3.

Είχε χιονίσει. Θυμάμαι τη μουσική από ένα ανοιχτό παράθυρο.

Έλα προς το μέρος μου, μου είπε ο κόσμος. Αυτό δεν σημαίνει

πως μίλησε με αυτές ακριβώς τις λέξεις, αλλά πως έτσι

αντιλαμβανόμουν την ομορφιά.

Ξημέρωμα. Μια λεπτή στρώση υγρασίας πάνω σε κάθε τι ζωντανό. Λακκούβες από κρύο φως είχαν σχηματιστεί στις υδρορροές.

Στεκόμουν στην πόρτα, όσο γελοίο κι αν φαίνεται αυτό τώρα.

Ό,τι βρίσκουν οι άλλοι στην τέχνη, εγώ το βρήκα στη φύση. Ό,τι βρήκαν οι άλλοι στον έρωτα, εγώ το βρήκα στη φύση. Πολύ απλό. Όμως εκεί, δεν υπήρχε φωνή.

Ο χειμώνας είχε τελειώσει. Μέσα στο ξεπαγωμένο χώμα, έβλεπε κανείς ψήγματα πράσινου.

Έλα προς το μέρος μου, μου είπε ο κόσμος. Στεκόμουν με το μάλλινο παλτό μου σε μια είδους φωτεινή πύλη —μπορώ επιτέλους να πω «πριν από πολύ καιρό», αυτό μου δίνει μια αξιοσημείωτη ευχαρίστηση. Ομορφιά,

ο θάνατος δεν μπορεί να με κάνει να υποφέρω περισσότερο απ’ όσο με έκανες εσύ να υποφέρω, πολυαγαπημένη μου ζωή.

### Μερικές σημειώσεις για τη μετάφραση:

* **"Pellicule d'humidité":** Αποδόθηκε ως "λεπτή στρώση υγρασίας" για να αποδοθεί η αίσθηση της επιφάνειας που καλύπτει τα πάντα.

* **"Bouts de vert":** Κατά λέξη "κομμάτια πράσινου", αλλά το "ψήγματα" ή "ίχνη" ταιριάζει περισσότερο στην ποιητική εικόνα της πρώτης βλάστησης μετά το χιόνι.

* **"Considérable plaisir":** Στο πρωτότυπο γαλλικό κείμενο που παρέθεσες, η λέξη "plaisir" (ευχαρίστηση) εμφανίζεται μετά το "considérable", δημιουργώντας μια μικρή διακοπή που τονίζει την ανακούφιση του χρόνου που πέρασε.

3.

Il avait neigé. Je me souviens de la musique par une fenêtre ouverte.

Viens vers moi, me dit le monde. Cela ne signifie pas

295

qu'il parla en ces termes exacts mais que c'est ainsi que je percevais la beauté.

Lever du jour. Une pellicule d'humidité sur chaque chose vivante. Des flaques de lumière froide s'étaient formées dans les gouttières.

Je me tenais à la porte, aussi ridicule que cela puisse paraître à présent.

Ce que les autres trouvent dans l'art, je l'ai trouvé dans la nature. Ce que les autres ont trouvé dans l'amour, je l'ai trouvé dans la nature. Très simple. Mais là, il n'y avait pas de voix.

L'hiver était fini. Dans la terre dégelée, on pouvait voir des bouts de vert.

Viens vers moi, me dit le monde. Je me tenais dans mon manteau de laine à une sorte de portail lumineux -je peux enfin dire il y a longtemps, cela me procure un considérable. La beauté plaisir

la mort ne peut me faire souffrir plus que tu ne m'as fait souffrir, ma vie bien-aimée.