Η αναρχία των λέξεων

Ο ποιητής και η αναρχία των λέξεων

Φίνες, μικρές, κομψές,

στενές, ωραίες και ψηλές,

ξανθές και μελαχρινές,

στρουμπουλές, καλοσχηματισμένες,

ανυπόμονες κι υπομονετικές,

ανήσυχες και βιαστικές,

περήφανες και ταπεινές,

περιποιημένες,

παρφουμαρισμένες.

Ψυχρές και ζεστές,

πικρές και γλυκές,

ανάλαφρες και ανάλατες,

κεφάτες και βαρετές,

τεμπέλες κι εργατικές,

ξενόφερτες και ντόπιες,

πεζές και ποιητικές,

ανόητες και σαχλές,

απίθανες και κοινές,

σεμνές και άσεμνες,

βιαστικές ή αραχτες

βιώσιμες κι αβίωτες,

απότομες και κοφτές,

έξυπνες και χαζές—

περίμεναν υπομονετικά τη σειρά τους:

να τις διαλέξει ο ποιητής,

να πάρουν θέση στο ποίημα.

Έτρεμαν μπροστά στον κίνδυνο

να μείνουν κλεισμένες στα ντουλάπια

της αχρηστίας ή της ανυπαρξίας—

ποτέ όμως της απαξίωσης.

Γιατί ο ποιητής τις είχε πείσει

πως όλες ήταν χρήσιμες:

ωραίες ή άσχημες,

κουτσές, στραβές ή παλαβές,

αρχαίες, παλιές ή νέες,

θαρραλέες και τσαγανές,

άτοπες και ουτοπικές,

ευαίσθητες κι ενσυναισθηματικές,

ατελείωτες αλυσιδωτές 

ακόμη και αναπληρωματικές,

ήρεμες και χαλαρωτικές.

Κι άλλες χιλιάδες,

άγνωστες και γνωστές,

σύνθετες και απλές,

θα γίνονταν κάποτε αναγκαίες—

ή έστω καλλωπιστικές—

για να στολίσουν το δέντρο

της ρίμας και του ρήματος,

στις γνωστές και στις άγνωστες,

στις δύσκολες μα και στις ευτυχισμένες στιγμές

μιας ζωής πεζής ή μποέμ.

Κι ο ποιητής,

απευθυνόμενος στις λέξεις

που δεν υπήρχαν πια στη «Δομή»,

γιατί, λέει, τις είχε κλέψει σχεδόν όλες

η Τεχνητή Νοημοσύνη,

παρακάλεσε τον νου του

να μη σταματήσει ποτέ

τη νεολογισμική του γυμναστική·

να πλουτίζει την πανανθρώπινη

προφορική και γραπτή γλώσσα

με νέες λέξεις,

απεριόριστα ποιητικές,

με συναίσθημα σκαλιστές.

«Δώστε ποίημα!

Δώστε ρήμα!

Δώστε στίγμα!

Δώστε τίτλο!

Δώστε ρυθμό!

Δώστε αντίθεση!

Δώστε μουσική!

Δώστε αίνιγμα!

Δώστε σοφία!

Δώστε, επιτέλους, λογική!

Με παιδεύετε ολόκληρη τη νύχτα

να βρω τις αδελφούλες σας,

κι έφτασε πια πρωί.

Καλημέρα σας,

αγαπημένοι μου φίλοι πρωινοί,

ξενύχτηδες μελαγχολικοί,

έτοιμοι για νέες περιπέτειες ποιητικές

που σταματημό δεν έχουν

και τολμούν ακόμη

να συναγωνιστούν τις ευριπίδειες

και τις αριστοφανικές—

αλλά εις μάτην!»

Πρωί πρωί

οι λέξεις με βάλανε σε σκέψεις:

κανονικές κι ακανόνιστες,

μπερδεμένες,

λάθος και σωστές.

Ήρθαν στο μαξιλάρι μου ζεστές

να πάρουν θέση στο ποίημα,

στο πεζό ή μες στη ρίμα,

στο ουσιαστικό ή μες στο ρήμα.

«Αγαπητή Τεχνητή Νοημοσύνη,

σου ζητώ ελεημοσύνη:

κάνε το θαύμα σου

και βάλε μια σειρά

στην αναρχία των λέξεων.

Μόνο εσύ μπορείς.

Ευχαριστώ!

Α, ναι! Και μην ξεχάσεις

την αγαπημένη μου Διοιμοσύνη.

Δώσε της θέση τιμητική,

γιατί ήρθε τώρα τελευταία,

φρέσκια και δυναμική.

Διοιμοσύνη:

κόρη της διοίκησης

και της νοημοσύνης—

η τέχνη να οδηγείς χωρίς να εξουσιάζεις,

να βάζεις τάξη χωρίς να φυλακίζεις,

να υπηρετείς τον άνθρωπο

με γνώση, μέτρο και ψυχή.

Μια λέξη νεογέννητη,

μα ήδη φιλόδοξη πολύ:

να κάνει την οργάνωση ανθρώπινη

και την εξουσία συνετή».

Χρήστος Ρουμελιώτης

Τέλη Σεπτέμβρη 2026 — πρωί

Υστερόγραφο

Οι λέξεις δεν χάθηκαν.

Φυλάχτηκαν στη μνήμη.

Ο Ελέφαντας 2035 τις περιμένει—

γιατί ο ελέφαντας δεν ξεχνά

κι οι λέξεις δεν πεθαίνουν

όσο κάποιος τις καλεί με το όνομά τους.

@highlight