Ποίηση Καββαδίας

Εγώ δεν είμαι ποιητής. Είμαι στοχαστής. Είμαι αρμενιστής φιλόσοφος. Οι στίχοι μου είναι λόγια, ιστορίες, ζωή ατόφια, αλλά μη το παίρνεις για επάγγελμα. Αν δεν έχω τίποτα ουσιαστικό να πω, σωπαίνω. Τη σέβομαι την ποίηση. Γι’ αυτό, όσο λιγότερο γράφω τόσο περισσότερο πρέπει να καταλαβαίνεις ότι τη σέβομαι. Κι ύστερα, ο ποιητής βάζει κάτω τη φαντασία, στύβει το μυαλό και γράφει. Είναι επαγγελματίας. Νομίζει πως έχει χρέος να συντηρήσει όνομα και φήμη. Εγώ βλέπω, ζω, αγκομαχώ το χρόνο. Ανάμεσα σε κρεβάτια, σε καμπαρέ, σε τυφώνες.

Νίκος Καββαδίας

"Απόσπασμα από την τελευταία συνέντευξη της ζωής του, στη Φλέρυ Κούβελα-Τασιάκου τρεις μέρες πριν τον θάνατό του. Δημοσιεύθηκε τρία χρόνια αργότερα στο περιοδικό "Γυναίκα"."

Ο πατέρας μου ήταν τροφοδότης 

σε επιβατικά. Με έπαιρνε μαζί του.

Γνώρισα πολλά μέρη και αγάπησα 

τη θάλασσα. 

Όταν νύχτωνε και σφύριζαν τα καράβια,

μ' έπιανε λύσσα. 

Δεκαοχτώ χρονών μπήκα 

σ' ένα ναυτικό γραφείο στον Πειραιά,

γιομάτο αφίσσες και χάρτες γεωγραφικούς.

Τί με έσπρωξε στη θάλασσα; 

Η μυρωδιά από τις βαλίτσες των ναυτικών.

Τα δώρα που έφερναν 

οι συγγενείς μου από τα ξένα. 

Η μυρωδιά των καραβιών 

που κάνει τους επιβάτες να ζαλίζονται

και να περιμένουν την ώρα που 

θα φτάσουν στο λιμάνι σα λύτρωση.

Οι ναυτικοί μοιάζουν με τους καλόγερους.

Για πολύ καιρό είναι κλεισμένοι στο καράβι 

σαν ασκητές. 

Όταν βγουν έξω δεν κάνουν διάκριση.

Ζουν τη ζωή όπως τη βρουν. 

Δεν υπάρχει λιμάνι, ούτε γυναίκα

που να μην την αγάπησα και νιώθω

ευγνωμοσύνη για όσες ήρθαν μαζί μου.

Πολλές ήρθαν γιατί 

τις κολάκευε η συντροφιά μου,

άλλες για να δοκιμάσουν κάτι παραπάνω 

απ' όσα έγραφα, κάποιες επειδή πλήττανε 

και μερικές τυχαία.

Μου έλαχε να ζήσω τα όσα έζησα

και να τα κάνω ποίηση.

Δεν έκανα τίποτε περισσότερο 

από το να περιγράφω απλά,

μερικά πράγματα που μου 

είχαν συμβεί στα ταξίδια μου.

Είμαι στοχαστής. Δεν είμαι ποιητής.

Ο ποιητής βάζει κάτω τη φαντασία,

στύβει το μυαλό και γράφει.

Νομίζει ότι έχει χρέος 

να συντηρήσει όνομα και φήμη.

Εγώ βλέπω, ζω, αγκομαχώ το χρόνο.

Ανάμεσα σε κρεββάτια, σε καμπαρέ,

σε τυφώνες.

Οι στίχοι μου είναι λόγια, ιστορίες, 

ζωή ατόφια.

Νίκος Καββαδίας

Σαν σήμερα, το 1910, γεννήθηκε.

...........................................................................

Απόσπασμα από το βιβλίο

του Μιχάλη Γελασάκη:

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Ο ΑΡΜΕΝΙΣΤΗΣ ΠΟΙΗΤΗΣ